Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           tylko, wywołany słońcem do życia, brzęczał gromadami unosząc
 2   1,  2  |            pod dach przychodzi, a do życia pomóc może. Za dawnych czasów
 3   1,  2  |        Człowiek się rodzi do swojego życia i odmienić go nie może.
 4   1,  2  |               nie byłoby człowieka i życia. Z kamienia powstał człowiek
 5   1,  6  |          jeszcze w nich była resztka życia...~Gdy ucichło wreszcie,
 6   1,  6  |            patrząc, choć w nich były życia reszty. Słychać je było
 7   1,  7  |          znak ludzkiego mieszkania i życia. Wały otaczające grodzisko
 8   1,  7  |            Na zewnątrz żadnego znaku życia. Wrota stały zamknięte.
 9   1,  9  |              ludzie jego nie chcieli życia stawić nie czując się silniejszymi.~
10   1,  9  |          stos pójdzie za towarzyszem życia i pozostać sama, osierocona,
11   1,  9  |          czego zmarły potrzebował za życia do pracy i łowów. Kłody
12   1,  9  |            jak dokazywał w pierwszej życia połowie, jak swoich kochał,
13   2,  12 |          naszym panuj bez chmury, do życia obudzaj chuć, tyś życia
14   2,  12 |              życia obudzaj chuć, tyś życia dawca, boże Kupało, siej,
15   2,  13 |       zakłada. Dyszy jeszcze... ano, życia mało...~Myszko się rzucił
16   2,  13 |            tylko ciężej.~Na ten znak życia pies, który leżał na ziemi,
17   2,  14 |            pomsty i poświęcić resztę życia pilnowaniu ognia świętego.
18   2,  14 |           może jakiegoś podnieconego życia, z pieśnią i marzeniem,
19   2,  15 |              na nich.~- Bij! Morduj! Życia nie dawaj! - wołano.~Kmiecie
20   2,  15 |           jej nikt nie spodziewał, a życia tak bardzo nastawiać nie
21   2,  15 |          przynajmniej do pomszczenia życia służyć mogło. Drżące dłonie
22   2,  16 |      skarbami pańskimi i zapasami do życia, w zasiekach i bodniach.
23   2,  19 |        niezbłagane kolei, dól, losów życia, przeznaczeń - uspokajało
24   2,  19 |              śmierci stał się godłem życia nowego i że dlatego noszą
25   2,  19 |        synaczkowi naszemu tak piękny życia jego początek, i my, cośmy
26   2,  21 |              Na wieży nie było znaku życia żadnego, tylko u góry chodzili
27   2,  21 |          jeszcze nogą potrącił, lecz życia już w nim nie było. Przekleństwem
28   3,  22 |   doświadczenia i rozumu, bo w ciągu życia dalekie zwiedzał kraje i
29   3,  23 |              ziemi leżąc o darowanie życia prosie daremnie.~Kaszuby
30   3,  24 |              aby wieczór ten złą dla życia nie był wróżbą.~Zanucono
31   3,  27 |         kneziu, z niebezpieczeństwem życia, bo my, tutejszego pana
32   3,  28 |             posługaczów, a sam tylko życia zażywał. Nie był też żonatym,
33   3,  28 | prześladowani i w niebezpieczeństwie życia będąc Ledwie je ochronili,
34   3,  29 |              gdzie uchodzić, bronili życia, musieli bić się wściekle.
35   3,  30 |     najlepszą wróżbę ogłosił Wizun i życia jeńców nie potrzebowano,
36   3,  Dop|        rozmaitych, klimatu, warunków życia i kształtują się odrębnie.
37   3,  Dop|              się, które mu dało siłę życia~Długosz, który w piętnastym
38   3,  Dop|             jednego syna.~Jeszcze za życia Popiela raz dwaj nieznani