Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     warzą. Chodźcie ze mną.~Wisz wstał z kamienia i przodem go
 2   1,  2 |    najadłszy się i napiwszy Wisz wstał, tuż za nim wszyscy z ław
 3   1,  3 |    niemiecku rad rządziłby nami.~Wstał stary z kamienia.~- Słońce
 4   1,  3 |        Zobaczywszy starca smerda wstał, idąc ku niemu, skinął i
 5   1,  3 | rozumieli.~Sambor się uspokoił i wstał, smutny jeszcze, ale milczący,
 6   1,  6 |    ruszyło się coś, podniosło... wstał jakby trup blady chwiejąc
 7   1,  6 |        spiekła toczyła się ropa. Wstał i rękę podniósł, i jak omackiem
 8   1,  6 |          trochę zjadłszy Niemiec wstał, by pożegnać gospodarza,
 9   1,  7 |      gotowi byli do drogi, stary wstał od nich wcześniej - na konie
10   1,  8 |      dopił piwa, kubek postawił, wstał i stanąwszy pośrodku izby
11   1,  10|     czarno zarosły, średnich lat wstał mężczyzna, rękę trzymając
12   2,  13|       Domanów brat, Duży. Myszko wstał i podszedł ku niemu, a Jaruha,
13   2,  13|        głowę! - zawołał Myszko i wstał. - Więcej już słyszeć nie
14   2,  14|          brzegu się dzieje?~Kneź wstał z ziemi, tchnął i poszedł
15   2,  15|           zobaczymy, z czym idą. Wstał z ławy, na której leżał,
16   2,  15|         cały wrzał i rzucał się, wstał z ławy, rozprostował się
17   2,  17|        jedli i pili długo, a nie wstał już z ławy nikt; padli tam
18   2,  17|       siła się zdawała powracać. Wstał z legowiska, wyciągnął ręce
19   2,  18|           Zobaczywszy go Piastun wstał i podszedł ku niemu.~- Kmieciu
20   2,  18|        na smerdę skinął i z ławy wstał. Noc była zapadła bezksiężycowa,
21   2,  19|          goście.~Po chwili stary wstał i podniósłszy z ziemi dwa
22   2,  19|     prosił, aby mu je naznaczył.~Wstał tedy gość i odezwał się:~-
23   2,  19|    zawodziły po kolei.~Na koniec wstał ojciec i ująwszy chłopaka
24   2,  20|     robotnika niezdarę, lecz gdy wstał a rozprostował się, głowę
25   2,  20|         otwierała. Chodźcie. - I wstał.~Właśnie w chacie wieczerzę
26   2,  20|     Poszli spać. Nazajutrz Doman wstał rano, konie stały pogotowiu,
27   2,  20|        ziewnął, przeciągnął się, wstał, posłuchał, padł do czółna
28   2,  21|      wały.~Na okopach leżący lud wstał nagle, huknął okrzyk ze
29   2,  21|       wymknąć się nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień biały nad zgliszczami.
30   2,  21|    Krwawa Szyja chciał już iść i wstał, wtem go wyprzedził brat
31   3,  22|   poczynać, kiedy wolę swą mamy. Wstał Doman.~- Czemu nie na losy? -
32   3,  23|          stroili śmiechy. Czasem wstał który, aby do jeńców pójść
33   3,  25|        rozglądając dokoła. Wizun wstał, poznała go zaraz, podnosząc
34   3,  25|       ziele do serca, aż chłopak wstał, oczy przetarł i zawołał:~-
35   3,  27|       kto ognia podrzucił.~Ranek wstał nad krwawym polem, trupami
36   3,  30|     wśród wrzawy młodszy z gości wstał i prosił, aby mu jako druhowi
37   3,  30|  przypomnień gorzkich.~Natenczas wstał z kmiecia kneź i rzekł:~-
38   3,  30|        Ten, skoro go spostrzegł, wstał, ręce doń wyciągnął, bo