Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   rozumiał, zawołał:~- Gerda, do koni! Słońce weszło...~Usłyszawszy
 2   1,  1 |       widać też było ślady kopyt koni, które już tam wprzódy napoju
 3   1,  3 |       dwóch pachołków skoczyło z koni, aby rozkaz jego wykonać.
 4   1,  4 |          się, ruszyli wszyscy do koni. Sambor staremu do nóg padł,
 5   1,  4 |      zielonej, gdzie i pasza dla koni była obfita, i woda blisko -
 6   1,  5 |   ROZDZIAŁ 5~Cała też gromada do koni zraz ruszyła, bo czas było
 7   1,  5 |       poopalane. Dalej pasło się koni stado i zbrojny człek go
 8   1,  5 |     dobywał. Około grodu ludzi i koni widać było gromady i stada.
 9   1,  6 |      odzieży, a dla mnie ziemi i koni... Dobra wieczerza i miodu
10   1,  6 |      trzymając ściany, do swoich koni i tam legł na słomie półżywy.~
11   1,  6 |        nabrawszy, ile chciał, do koni co rychlej powrócił.~Niepokój
12   1,  6 |      pośpiesznie przywiązywał do koni resztki swego towaru i mienia,
13   1,  6 |      osowiałymi oczyma, dosiedli koni i puścili się śpiesząc do
14   1,  6 |    chruścianymi ścianami szop do koni i tu przypadł, tuląc się
15   1,  10|         stron wytykały się głowy koni i głowy ludzi, gwar się
16   2,  12|     rozróżnił już stąpanie kilku koni i ludzi, ciche szepty. Skrył
17   2,  12| przyczajonego Sambora. Zsiedli z koni wiodąc je po cichu za sobą
18   2,  12|         a sami pobiegli nazad do koni.~Słyszał, jak śpiesznie
19   2,  15| potrafiła kmieciów odciąć od ich koni i czeladzi, tak że wśród
20   2,  15|           do haci, do mostu i do koni - a tu, gdy raz się znaleźli
21   2,  16|        stryjów, pozsiadali też z koni i powoli szli ku niemu.
22   2,  17|         go zmienić. Podjechał do koni, pochwycił za grzywę jednego,
23   2,  17|         Z Miłoszem dziesięć szło koni. Gęślarz zapomniany podniósł
24   2,  17|         zaświtało, dał znak - do koni. Jechali dzień drugi w milczeniu.
25   2,  18|          Słychać było w podwórku koni rżenie i bek owiec.~Kneź
26   2,  18|        Dobry czas trwało pojenie koni i ludzi, bo Myszkom wyniesiono
27   2,  19|          przywiązane były do ich koni.~Zmęczone całodziennym pochodem
28   2,  20|          był wszystkiego, ludzi, koni, chmur na niebie i robaczków
29   3,  22|          usłyszawszy, wszyscy do koni swych biegli; popłoch i
30   3,  22|        Na koń!~Dosiadali też już koni, chwytając je z paszy i
31   3,  23|          się Dobek w kilkanaście koni, lecz pierzchali tak szybko,
32   3,  24|        psy u wrót ujadały.~Jedni koni dopadłszy, ratując siebie
33   3,  24| rozstępował się im tłum, a gdy z koni pozsiadali, szli z dwornią
34   3,  26|         zaprosił.~Zsiedli więc z koni i przyszli do gromady, pozdrawiając
35   3,  26|          przybywszy pod wrota, z koni zsiedli i weszli do zagrody
36   3,  26|         Rzucili się, kto żył, do koni, lecz nim je połapano, Piastun
37   3,  28|         szedł rękami. Ci, którym koni nie stawało, szli pieszo,
38   3,  30|       się drużyna w kilkanaście. koni. Bumir przodem jechał, a