Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      noclegowisko, patrząc, czy czego nie zapomniał na nim, rękami
 2   1,  1 |       Lepiej w spokoju mieniać, czego u jednych zbytek, a drugim
 3   1,  1 |      spokojny, zaopatruję, komu czego trzeba... aby żyć...~Stary
 4   1,  2 |    wśród innych ozdób na ławie, czego znać nie widział w życiu.
 5   1,  2 |         Każdy u siebie doma ma, czego mu trzeba - ziemię matkę
 6   1,  3 |     Kiedy zdrowia życzy, pewnie czego żąda, inaczej by o kmieciu
 7   1,  6 |        tam ludzi nie było... Od czego miód i rozum, od czego?
 8   1,  6 |       Od czego miód i rozum, od czego? Ej! wy Sasy i Franki przeklęte...
 9   1,  6 |        to płaci... Nie macie tu czego stać długo... Wracać wam
10   1,  6 |     dobrze na zamku u knezia... czego chcieć... śmiechu dosyć!
11   1,  7 |       do ludzi ani oni do mnie! Czego chcecie?~- Rady dobrej -
12   1,  7 |      ode mnie, biedne ludziska, czego wy tu szukać możecie? Ja
13   1,  9 |        Wszystkoś na ziemi miał, czego dusza zapragnie... Ziemie
14   1,  9 |      składano z kolei wszystko, czego zmarły potrzebował za życia
15   1,  9 |       się pocieszy! Stanie się, czego on żądał, spełni się, co
16   1,  10|    Nosem wodził po ziemi, jakby czego szukał. Słychać było sapanie
17   1,  11|          rzekła - nie macie się czego bać... to znajomy! Ale gdzieś
18   2,  12|         weselić się nie mogę... Czego oczy nie widzą, to serce
19   2,  12|         Ja to wiem, ja to wiem, czego się chciało... u ognia w
20   2,  14|         ją wreszcie do tego, od czego w domu była wolną - do gotowania
21   2,  16|     opowiadał coś przelękniony, czego dobrze nikt zrozumieć nie
22   2,  18|     jemioły dam na szczęście... Czego się mnie ma bać? Jaruhę
23   2,  20|       lepić i kręcić, bo miał z czego tyć pod dostatkiem. Stary
24   2,  20|       nic, powiedział mu stary, czego chciał, i siadł znowu, a
25   2,  21|      rodu należących po trosze! Czego od nas chcecie?~- Od was?
26   2,  21|           rzekł Krwawa Szyja. - Czego więcej chcecie?~- Puśćcież
27   3,  23|        mieli też u siebie doma, czego dusza zapragnęła. W Winedzie
28   3,  24|        jakoś, gdy otrzymała to, czego pragnęła, lękała się i trwożyła.
29   3,  25|   drzewem, okryta płachtami, do czego z dawna była przywykłą.~
30   3,  26|     Byłoby się jednak stało to, czego się lękał ubogi człek, gdyby
31   3,  27|         na gniazdo piorun pada, czego grom w nim nie wybije, to
32   3,  28|       kraju, a Dobek ciekaw, do czego idzie; puszczał go, jeszcze
33   3,  28|      teraz zrozumiał dobrze, do czego mowa zmierzała i że Niemiec
34   3,  28|    Czemu najwięcej się dziwił i czego im najbardziej zazdrościł
35   3,  28|        Hengo przypadł do ziemi, czego Dobek wcale naśladować nie
36   3,  28|       głuptaszkiem był. Leszek, czego nie rozumieli, innym tłumaczył.~
37   3,  28| zręczność przypatrzyć się temu, czego był ciekawy, gdyż zewsząd
38   3,  30|        kmieciami, niech rzekną, czego chcą. Nie złoży się mir,