Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         gospodarz - chyba, aby mi synowie włożyli do mogiły... Na
 2   1,  2 |      milczał słuchając. Parobcy i synowie rozstąpili się ku ognisku
 3   1,  2 |     miejsce było. Niżej na ławach synowie siedli, a niżej jeszcze
 4   1,  3 |            Stali tu już parobcy i synowie, stała we drzwiach stara
 5   1,  3 |            Tymczasem na dany znak synowie Wisza podeszli do rozmowy,
 6   1,  4 |          z nimi pójdzie do ziemi, synowie o sprawach ojców wiedzieć
 7   1,  6 |     ojcowie i mężowie... Bracia i synowie stali tuż na koniach, zębami
 8   1,  8 |           stanie bójki. Parobcy i synowie, kto żył, rwali się do broni
 9   1,  9 |          ścian wszystek jego lud, synowie, czeladź wyrwała się z ogromnym
10   1,  9 |   obmywano i obwiązywano głowę, a synowie ciało ojca podniósłszy,
11   1,  9 |       paliło się na ognisku, dwaj synowie siedzieli i płakali. Nie
12   1,  9 |          pieśni rzewne... W głębi synowie stali, na rękach podparci,
13   1,  9 |          stosu. Przypadli do niej synowie powstrzymując, ale ich odtrąciła
14   1,  9 |     braćmi... - odezwali się obaj synowie Wisza i podawali sobie ręce
15   1,  10|           Rudan - nie wieczny on, synowie będą lepsi.~- Na to ich
16   2,  16|       jechali w istocie, a z nimi synowie ich i rodzina, głów kilkanaście.~
17   2,  16|           Jechali starzy przodem, synowie i krewniaki za nimi i czeladź
18   2,  17|        powiecie - no tak! ale się synowie wasi podnosili na niego
19   2,  19|          synem, a co gorzej, dwaj synowie, których matka do dziada
20   2,  21|           wytrzymamy. Rzucili się synowie jeszcze raz do nóg ojcu,
21   2,  21|           tych, których pobił, tu synowie tamtych, co ich potopiono
22   2,  21|       myśli obrony, w nadziei, że synowie odsiecz przyprowadzą. Brunhilda,
23   3,  22| Chwościska stary ojciec Niemkim i synowie kneziowi wiadomość mają.
24   3,  22|          sam dzień ognistych wici synowie jego byli na grodzie, skąd
25   3,  22|        słychać tylko, że Chwostka synowie Kaszubów już na nas i Pomorzan
26   3,  22|         wołając głosem wielkim:~- Synowie kneziowi z Pomorcami i Kaszubami
27   3,  24|      rodzeni, rodzonymi też byli. Synowie Pepełka Chwościska szli
28   3,  24|      poznali i z chaty wyszli doń synowie Chwostka, a z nimi Niemcy,
29   3,  26|    przybrawszy ochotników.~Młodzi synowie Chwościska cofali się tak
30   3,  26|    oskoczyć i wymordować do nogi.~Synowie Chwostka mogli też łatwo
31   3,  27|         to Leszek i Pepełek, dwaj synowie Chwostka.~Oglądając się
32   3,  27|        żywych przede mną, a gdzie synowie moi?... Jakeście się ośmielili
33   3,  27|       oczy i rzucić je psom.~Obaj synowie Chwostka sczerwieniwszy
34   3,  27|         zbiegać zaczęła.~Chwostka synowie niepewni, co się stanie,
35   3,  27|          swojemu zwycięstwu.~Dwaj synowie Chwostka stali pod dębami
36   3,  30|          Piastun. - Poczęli sobie synowie Pepełka jak wrogi, wojujemy
37   3,  30|        żyć mającymi po bratersku.~Synowie Chwostkowi, choć im bolesną