Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |           Tu nie opodal rozwiązany siedział Hengo, gospodarz dał mu
 2   1,  6 |  podniósłszy krzyk i wrzawę.~Hengo siedział na ławie osłupiały, ruszyć
 3   1,  8 |    poważanym przez braci. Ród jego siedział na jednym miejscu od prastarych
 4   1,  9 |         Nad rankiem już stary Wisz siedział na ławie, podparty tak,
 5   1,  10|         uczynili! - wołano. - Żbik siedział w dziupli zaczajony, jeden
 6   1,  11|        zachciało?... - Żbik w niej siedział...~- A strzałę w oko kto
 7   2,  12| przebrzmiewały po lesie.~Pod dębem siedział Słowan, pod innym drugi
 8   2,  15|            przedsienia, gdzie kneź siedział w boki się podparłszy, był
 9   2,  15|        Kneź był pod spodem, Myszko siedział na nim gniotąc go. Działo
10   2,  16|          płaczem w ramiona. Miłosz siedział pojąć jeszcze nie mogąc,
11   2,  17|    trudnością obracać na posłaniu, siedział teraz na koniu, nie przygarbiony
12   2,  17|      zbierał, co się wkoło działo. Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej
13   2,  18|           który dawno na koniu nie siedział, lasu nie widział, psów
14   2,  18|      gościnę prosić. Gospodarz sam siedział na przyzbie, synka kilkoletniego
15   2,  19|            stołem sparty, zadumany siedział. Tu cicho jeszcze było i
16   2,  19|             w której stary bartnik siedział z niedorosłym syneczkiem,
17   2,  19|             będzie na grodzie swym siedział spokojnie... a z Niemcy
18   2,  20|          stary, ręce złożywszy, tu siedział, spoglądając ku piecowi.
19   2,  20|    wskazała mu chatę Wizuna. Stary siedział na progu i karmił gołębie,
20   2,  20|          ląd powrócił. Stary Mirsz siedział jeszcze w swej wierzbie.~
21   2,  20|    przybiło do brzega, stary Mirsz siedział w swej wierzbie, wychylił
22   2,  20|            zwinęła się żywo. Doman siedział zamyślony jak noc, na obu
23   2,  21|        wszyscy prawie tak, jak kto siedział i leżał, nie poruszywszy
24   3,  22|            wszak i on takim prawem siedział.~- Cóż, jeśli do zgody nie
25   3,  22|        panowanie nad sobą.~Piastun siedział na przedsieniu, dziwiąc
26   3,  23|          który nad granicą za Łabą siedział i zbrojnego ludu miał pod
27   3,  24|           to poczynał drugi.~Młody siedział przy Mili, a patrzał na
28   3,  24|     którego pochwycono w ucieczce. Siedział na koniu na wpół skrępowany
29   3,  25|        było, gdy przyszła, a Doman siedział sam... Obaczył przez okienko,
30   3,  25|             zapłoniona cała. Doman siedział na ławie w koszuli i siermiężce,
31   3,  25|             płoszyć jej nie chcąc, siedział milczący. Dopiero wychodzące
32   3,  25|             Otworzyła drzwi, Doman siedział na pościeli, zaczęła mu
33   3,  25|       wyszuka.~Ale wróbel na oknie siedział, słyszał, jak szeptała,
34   3,  27|           strażą, podwoił załogę - siedział cicho. Starzec teraz jedną
35   3,  29|            dla siebie i dla ludzi. Siedział na koniu, przygarbiony nieco,
36   3,  30|           której Piastun za stołem siedział chleb łamiąc czarny.~Stanęli
37   3,  30|           powstał z ula, na którym siedział, witać ich idąc. Zdumieni,