Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         ziewnął, strząsnął się, popatrzał na niebo, potem na konie...
 2   1,  1 |       całą.~Starszy na ręce swe popatrzał, rozśmiał się tylko i nic
 3   1,  3 |        marszczyło, rozjaśniało. Popatrzał z ukosa na Niemca, głową
 4   1,  3 |      nie wozić z ciężarem. Wisz popatrzał nań zdziwiony.~- Dlaczegóż
 5   1,  4 |     dobył białego kołacza Jagi, popatrzał nań i schował - głodnym
 6   1,  5 |       czołem uderzyć...~Milcząc popatrzał kneź na mówiącego i na Hengę,
 7   1,  5 |     reszta cicho siedzieć musi. Popatrzał ciekawie na Sambora.~- Cóż
 8   1,  5 |   podlatywała nad wieżą.~Sambor popatrzał ku górze.~- E! to nasi goście
 9   1,  6 |     jakie do uszu mu doleciało, popatrzał nań niepostrzeżony groźno,
10   1,  6 |         Gdy zostali sami, kmieć popatrzał nań, jakby mu z oczów chciał
11   1,  7 |     wybiegł naprzeciw starego - popatrzał na Wisza i szybko nazad
12   1,  7 |        Dopiero jakby orzeźwiony popatrzał na Wisza i Domana, a niewiastę
13   1,  8 |         po cichu... Piastun się popatrzał nań zdziwiony, nie przeciwiając
14   1,  8 |        karzeł wziął go, dziwnie popatrzał na gospodarza i gości i
15   1,  8 |    głowę spuścił smutnie. Stary popatrzał nań i zadumał się także.~-
16   2,  13|          Myszko się dziwnie nań popatrzał, lecz już nie spytał go
17   2,  16|         ani przeciwko wam!~Kneź popatrzał na żonę i nie rzekł już
18   2,  16|     jęcząc padł bezsilny. Zabój popatrzał na Chwostka. Temu zęby białe
19   2,  17|     Leszek też!~Miłosz na niego popatrzał.~- Jeśli trzymasz z tym
20   2,  18|       podobna za siebie, smerda popatrzał i zdało mu się, że na przedzie
21   2,  18| zakrywał. Piastun parę razy nań popatrzał, popróbował zagadnąć, otrzymał
22   2,  18|     trochę odwagi wstąpiło weń. Popatrzał na Piastuna, który z niego
23   2,  18|         między wami?...~Piastun popatrzał nań długo.~- Jeśli jaki
24   2,  18|   zdradzić Chwostka Piastun nań popatrzał, ale bez najmniejszej trwogi.
25   2,  20|       konnych nadjechało. Stary popatrzał na nich, bo ciekaw był wszystkiego,
26   2,  20|    Doman - rzekł. Stary się nań popatrzał.~- A ja zdun Mirsz jestem -
27   2,  20|      stary. - Żadnej.~Mirsz nań popatrzał.~- Córka moja pieszczona,
28   2,  21|         wyszedł starszy smerda, popatrzał, krzyknął i kazał kłody
29   2,  21|       siedźcie spokojnie! Bumir popatrzał chmurno.~- Ze słowem tu
30   2,  21| utrzymać potrafią - ten milcząc popatrzał w dół i nie odpowiedział.
31   3,  24|   żeście o naszej zapomnieli...~Popatrzał mu się Doman w oczy i rozśmiał
32   3,  24|    upadła zmęczona. Stary Mirsz popatrzał w dal muczący i wpadł do
33   3,  24|        dopiero głowę podniósł i popatrzał obłąkanym wzrokiem.~- Z
34   3,  27|    czołem oddał do ręki.~Miłosz popatrzał, westchnął, coś jak łza
35   3,  27|         i dał ludzi.~Miłosz się popatrzał groźnie na obu.~- Wy? Mnie?
36   3,  29|     liść z drzewa, Doman za nim popatrzał prawie szydersko.~W czółnie
37   3,  30|         ją pomścić mogli. Bumir popatrzał na swoich.~- Gorzej niż