Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         bez zamka żadnego, bo ich nigdy nie zawierano. Z sieni w
 2   1,  2  |          kamieni stało, na którym nigdy ogień nie gasnął. Dym się
 3   1,  3  |           utrapiona zgraja, która nigdy z próżnymi nie odchodzi
 4   1,  3  |         wieki w lesie pozostać, a nigdy z niego nie wrócić. Wilcy
 5   1,  4  |       dławi niewiasty i dzieci, a nigdy pastwy niesyty, ciągle ryczy,
 6   1,  4  |      Ślubowałam bogom wiarę, męża nigdy mieć nie będę. Chcecie wojny?
 7   1,  5  |        też towarzysze, bo z wieży nigdy nie zlatują. Zawsze tu są
 8   1,  6  |        posłyszał te pieśni, które nigdy w smutku na obczyźnie matka
 9   1,  7  |        żaden podróżny nie nadużył nigdy tej gościnności poczciwej.
10   1,  7  |           gościa, jak stary Wisz, nigdy się moja chata nie spodziewała.
11   1,  7  |          wam życie zbawił, a Wisz nigdy nie zdradził nikogo. My
12   1,  8  |           pobliżu grodu mieszkał, nigdy kneziowi nie dworował ani
13   1,  8  |     istocie, choć przeciwko małym nigdy się nim nie okazywał.~Mąż
14   1,  8  |        jego gdziekolwiek bądź nic nigdy nie wróżyło dobrego. Złośliwa
15   1,  8  |        Złośliwa żmija nie wracała nigdy bez łupu na gród, a łupem
16   1,  9  |            i nas... i dzieci... i nigdy do nas nie wrócisz... Patrz
17   1,  9  |       zawołał prawie gniewnie. ~- Nigdy...~- Chcecie mnie mieć z
18   2,  13 |         którego Doman nie widział nigdy, chodziły wieści dawno,
19   2,  14 |      chciała, nie myślała wynijść nigdy. Popatrzała w świat biały,
20   2,  16 |          a w owych czasach napady nigdy długo nie trwały w kraju
21   2,  16 |           przebaczenia i zgody.~- Nigdy! - wyjąkał stary Miłosz. -
22   2,  17 |      wskazując na knezia - ja jej nigdy nie wierzę, nie chcę radzić
23   2,  18 |           tam trzód, nie płoszono nigdy i las był umyślnie dla łowów
24   2,  18 |       zwało się Głubiem. a na nim nigdy nie chybiły łowy kneziowskie.
25   2,  19 |          głosem: - Oni nam braćmi nigdy nie będą, nigdy!...~Przerwała
26   2,  19 |        nam braćmi nigdy nie będą, nigdy!...~Przerwała się rozmowa;
27   2,  20 |        pękniętego garnka na półce nigdy nie postawił ani go komu
28   2,  20 |        święty znak ognia i on też nigdy położyć nie omieszkiwał,
29   2,  20 |      zrobiło się tak dziwnie, jak nigdy nie było. Coś ją ciągnęło
30   2,  21 | jaszczurczym.~Chwostek mruknął.~- Nigdy stołba wziąć nie mogą...
31   3,  23 |          nie spodziewając się już nigdy zagród swoich oglądać, jakby
32   3,  23 |          dużo wszelkiego mienia i nigdy zdobyczy obfitszej nie pamiętali
33   3,  24 |            ho! alboby to nie było nigdy lub nierychło. Stare baby
34   3,  24 |           proszona, Jaruha, która nigdy na miejscu nie mogła długo
35   3,  25 |       najeźdźców nie ośmielił się nigdy na Lednicę. Niejeden raz
36   3,  29 |   przygarbiony nieco, a że czapki nigdy nie zwykł był nosić, gęsty
37   3,  Dop|       boża ściga winnych, że kara nigdy nie mija występku, prędzej