Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |            się rozglądał, aby wybrać drogę, gdy z gęstwiny, naprzeciw,
 2   1,  2  |             miano, gdy im, zastąpiła drogę.~- Po co tu obcego, Niemca
 3   1,  2  |              się nazajutrz do dnia w drogę wybierał.~Siedli znowu oba
 4   1,  3  |             rozpowiedzieli a ukazali drogę do Gopła, a do stołba kneziowego -
 5   1,  3  |         widać niemało... Stamtąd wam drogę ukażę łatwo... Chcecie za
 6   1,  4  |       posłuszny, już węzełek swój na drogę wiązał, skórznie ozuwał
 7   1,  4  |           same prawie torowały sobie drogę, choć znaku jej żadnego
 8   1,  5  |       ruszyła, bo czas było w dalszą drogę. Tuż i rzekę w bród przebywać
 9   1,  6  |             gnieździe wybierał się w drogę i na długich stojąc nogach
10   1,  7  |           pozdrowił, ręką wskazał na drogę w las - i ruszyli w milczeniu.
11   1,  7  |            pośpiechu wybrano krótszą drogę, wiodącą przez moczary i
12   1,  7  |            rozwarły, przebyli ciemną drogę przez gruby okop, który
13   1,  8  |          gospody, żywił się i brał w drogę, co mu było potrzeba.~Dwór
14   1,  10 |             widać było horodyszcze i drogę wiodącą ku niemu.~Skryty
15   2,  12 |         związała węzełek bielizny na drogę, a Żywia, widząc te przygotowania,
16   2,  14 |         mówiąc wskazał jej do chramu drogę.~Biegła raczej niż szła
17   2,  14 |            jakby mu chciały zastąpić drogę.~Czy stary Wizun skinął
18   2,  14 |          Kupy stawały i zapierały mu drogę groźne. Ludziom swoim, skinąwszy
19   2,  15 |              jutro ruszysz do dnia w drogę, tam...~Wskazał na zachód
20   2,  15 |             się Sasi zdadzą. Jutro w drogę, Hadonie.~Chłopak ku pani
21   2,  15 |          synowca szatami, wyprawą na drogę i w chwilę potem przez most
22   2,  17 |           się do niego i zastąpił mu drogę.~- Wy z nami! kneziu! -
23   2,  17 |             wyminął zastępującego mu drogę Ścibora, za którym i inni
24   2,  18 |            jezdni w dalszą popędzili drogę. Gdy ucichło wszystko, Piastun
25   3,  22 |       Gromadą iść i ławą im zastąpić drogę... Nie staniemy im do oczów,
26   3,  23 |         wystąpić, aby dalszą zaprzeć drogę, bo każdy dzień ludzi wielu
27   3,  23 |         lesie stary jeden się podjął drogę ku Niemcom pokazać. Przeleżeli
28   3,  23 |        dokoła jak zwierza w ostępie, drogę im zapierający do ucieczki.~
29   3,  23 |            las, gdzie im zastępowano drogę.~Choć ze wszech stron razem
30   3,  24 |              wiedział i przebyć mógł drogę. Był i kubek jakby złoty
31   3,  25 |        ledwie główkę pokazała, kotek drogę zastępując:~- A tuś!~Zlękła
32   3,  28 |            będziemy, chybabyście nam drogę ukazywali, a do tego mamy
33   3,  28 |              nim stanąć i zaprzeć im drogę, zaraz też nazajutrz i oni
34   3,  28 |   przodowników wysyłano, aby Polanom drogę zabiegli od granicy.~Z drugiej
35   3,  29 | dogorywających trupów, który dalszym drogę hamował. Na ziemi leżący
36   3,  30 |             tak zręcznie zaszedł jej drogę, że mu się wymknąć nie mogła.~
37   3,  Dop|              imieniem Leszek, w nocy drogę ponatykał żelaznymi kolcami,