Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |      pozostawił za sobą.~Postawszy chwilę mężczyzna wrócił ku szałasowi
 2   1,  1  |         Potrząsnął głową; milczeli chwilę.~- Na noc was o gościnę
 3   1,  2  |            obcy uczynił.~Trwało to chwilę... gość już był uroczyście
 4   1,  2  |           sakwy otworzył, pomyślał chwilę i obejrzawszy się ku staremu
 5   1,  3  |            ROZDZIAŁ 3~Pomilczawszy chwilę Wisz spojrzał na Niemca.~-
 6   1,  3  |       Hengo związany stał u progu. Chwilę trwało przerywane chlipaniem
 7   1,  6  |  garnuszkiem piwa, postawiła je na chwilę przy ogniu, potem przez
 8   1,  8  |            Piastunie. Pomilczawszy chwilę począł dalej:~- Wiecie nowinę?~-
 9   1,  8  |          je uciszyć, przypadały na chwilę i wnet na nowo żałobne to
10   1,  9  |      obrońców.~Trwoga trwała tylko chwilę, zwrócili się stojący w
11   1,  9  |           tak aż do stosu, stanęła chwilę, popatrzała na stojących,
12   1,  9  |    chciwością stos pożerał... a na chwilę wiatrem lekkim przytłumiony,
13   1,  11 | odprowadzić do chaty...~I zamilkła chwilę.~- Mówi - ciągnęła dalej
14   2,  12 |         Bogu, przygasał płomień na chwilę i buchał potem z nową mocą.
15   2,  14 |          Weszła. Tu ogarnęła ją na chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic
16   2,  14 |           wydobyć.~Dziwa postawszy chwilę, bo w niej czerwonych oczów
17   2,  14 |     staremu, który głową potrząsł. Chwilę się wzdragał. Mężczyzna
18   2,  15 |      szatami, wyprawą na drogę i w chwilę potem przez most jechała
19   2,  16 |          ja nie wiem nic, bo jedną chwilę tylko pamiętam, gdy mi oprawca
20   2,  16 |         marnie!~Milczenie panowało chwilę. Mściwój w ziemię patrzał,
21   2,  19 |          iść one mogły?~Zamilkł na chwilę, a wtem weszła niewiasta
22   2,  19 |            nie nalegali goście i w chwilę długą potem dopiero zapytał
23   2,  20 |        cofnął się i stanął z dala. Chwilę trwało milczenie, dziewki
24   2,  20 |     zasłona spadła Dziwa siedziała chwilę, dłonią czoła potarła, poszła
25   2,  21 |         bronim...~Znowu pomilczeli chwilę, gdy zaszumiało coś i zastukało
26   2,  21 |         się skwapliwie głodni, i w chwilę nic z niej nie pozostało;
27   2,  21 |           strzałami. Odlatywały na chwilę i powracały dobijając z
28   3,  22 |            wszyscy szli precz i za chwilę się do kupy cisnęli.~Zgody
29   3,  23 |    prześladowali. Spokój, który na chwilę zapewniało zwycięstwo, dozwalał
30   3,  24 |         znowu za ręce, pożartowali chwilę wesoło i Doman pojechał
31   3,  24 |        rana nie ustawały pieśni na chwilę, bo każda godzina tych dni
32   3,  26 |        Piastuna wybieramy!~Ucichło chwilę, a potem wnet buchnęło ze
33   3,  27 |          ich wyrzucić za wrota. Co chwilę tłum oblegający rosnął,
34   3,  29 |           radością, a gdy słabł na chwilę, rzeźwiła go wnet myśl,
35   3,  30 |         mógł się docisnąć, choć na chwilę pługa dotykał. Tak oborano
36   3,  Dop|         pierwociny bytu narodu. Te chwile mało po sobie pomników zostawiają
37   3,  Dop|           wątpliwości, że pierwsze chwile takiego przesilenia w narodowym