Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      Dokąd? Ot, sam dobrze nie wiem. Wy tu na znacznej przestrzeni
 2   1,  3 |   gromada silną bywa... Ja nie wiem więcej, dań mu daję, jaką
 3   1,  4 |          spytał smerda.~- Albo wiem? - po świecie... - rzekł
 4   1,  5 |        to? - zapytał.~- Ja nie wiem - rzekł ostrożnie przybylec -
 5   1,  6 |   Niemca, nim usta otworzył.~- Wiem, z czym cię tu posłano -
 6   1,  7 | myślałem - odezwał się Wisz. - Wiem ci to dobrze, że nie zbywa
 7   1,  7 |       nimi pobratani; ale i to wiem, Domanie, że własny jego
 8   1,  8 |    Ziemba... nieprawdaż? Nawet wiem, z czym przychodzi i co
 9   1,  11|       językiem obraca. Albo ja wiem, kto i co? Choćbym usta
10   1,  11|         szeptała.~- Kto?~- Nie wiem! ktoś! ładny chłop, młody,
11   1,  11|      zawołała Żywia.~- Albo ja wiem? Na Kupale bywają dziwy!
12   1,  11|       i w ręce plasnęła. - Już wiem! Dąb tam stoi dziuplasty,
13   1,  11|          Ho! ho! Gdybyś mi nie wiem co dawał, za mało by było
14   2,  12|       i ty na nią, ja wszystko wiem... Pyszna była, mądra była,
15   2,  12|  Dobrze tak! harda była! Ja to wiem, ja to wiem, czego się chciało...
16   2,  12|        była! Ja to wiem, ja to wiem, czego się chciało... u
17   2,  13|  bezczestną była prawie.~- Nie wiem - rzekł ostrożnie parobczak,
18   2,  13|  poprawiła. - Jeleń... albo ja wiem?... Na łowy wyjechał, a
19   2,  13|       bo go srodze raniła, nie wiem, czy i żyć będzie, choć
20   2,  16|    odezwał się Leszek - ja nie wiem nic, bo jedną chwilę tylko
21   2,  17|  Czeladź spętano, jam sam, nie wiem, jakim szczęściem, uszedł...
22   2,  17|        po stanice przyjdę... i wiem, dlaczego ich teraz nie
23   2,  17|      pytam was o nic - rzekł - wiem, że mi nie powiecie, bo
24   2,  18|    jedno... Ja tam zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła
25   2,  18|      zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła prędko i ziele
26   2,  18|          odezwał się Piastun - wiem, kto wy jesteście, schrońcie
27   2,  19|         mówił gospodarz. - Nie wiem. Jeśli oręż, co zabija -
28   2,  19|   Widziałem znak ten - rzekł - wiem, że go czczą ludzie tej
29   2,  19|      życie mu się poczyna. Nie wiem, czy kto z moich przybędzie
30   2,  20|   jeszcze? - spytał.~- Sam nie wiem, jak się przywlokłem - rzekł
31   2,  21|  sprawdzi i reszta.. Ja więcej wiem... zginiemy my, niech się
32   3,  22|       szedł, bo tam w lesie ja wiem, com zrobił, a na grodzie
33   3,  22|   rzeczy w worku noszę i wiele wiem... Powiedziałabym gromadzie
34   3,  25|        ja znachorka jestem, ja wiem wszystko i znam... i przez
35   3,  26|        Ulitujcie się nade mną. Wiem w ubóstwie, co czynię i
36   3,  29|    ciągnie... - mruknęła - oj, wiem ja co! A com obiecała, pamiętacie,