Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |           bogowie mowę odjęły, kto wie, co w sobie noszą? Przecie
 2   1,  3  |            stołba kneziowego - kto wie? powlókłbym się jeszcze...
 3   1,  3  |          się smerda - znamy... Kto wie, na co wypatrujecie drogi
 4   1,  3  |            się spodobasz panu, kto wie, co będzie z ciebie.~WIsz
 5   1,  3  |           po cichu Wisz - nikt nie wie, gdzie go jaka dola czeka.
 6   1,  3  |         nie pomyślimy. A kto z nas wie, co się w tym wilczym dole
 7   1,  4  |            dotknie się ziemi, król wie; że umrzeć mu pora. Ni się
 8   1,  5  |      gościnie u kmiecia Wisza, kto wie, w jakich naradach? Dlatego
 9   1,  5  |             piwa i miodu... Kto go wie, może nawet kruszcu, srebra
10   1,  5  |             bo się jej boi... Któż wie? Zadano mu, że z kmetami
11   1,  7  |           stołba początku nikt nie wie. Stał już za praszczurów
12   1,  7  |        mądry... milczy, ale więcej wie od tych, co gadają.~Wisz
13   1,  7  |           dwu niech o tym nikt nie wie. Jedziemy na łowy.~- Jedźmy
14   1,  7  |           kneź i palił - tam - kto wie? I posłuchu może mieć nie
15   1,  8  |           sobie w świat szedł. Kto wie, a może mu oczy odrosną?
16   1,  9  |         spokojnie mówiła Dziwa. ~- Wie o tym... a znać nie chce...~-
17   1,  10 |         czary... dąb święty... kto wie, jaki duch z niego patrzy...
18   1,  10 |           dając a wzdychając.~Któż wie? Może do nowego wieca myśli
19   1,  11 |            co mówisz. ~- A któż to wie, co mówi? - szepnęła Jaruha. -
20   1,  11 |              baba plecie, sama nie wie co... a musi!... Nie idź
21   1,  11 |         namorzył ludzi... ano! kto wie, żbik cię może poprawi...
22   2,  13 |     trzymają, rzecz łatwa, ale kto wie, ilu z nim potajemnie?...
23   2,  14 |          gwałtem. Wizun pytał, czy wie, że został zabitym, nie
24   2,  14 |           nam ludzi pokrwawił. Kto wie, co z końmi na drugim brzegu
25   2,  15 |     pokażesz, by dali wiarę. Stary wie, co on znaczy... ciągnąłem
26   2,  15 |          kupią, narady czynią, kto wie, czy nasi pośpieją?~Rozśmiał
27   2,  18 |          Pytaj jej, niech gada, co wie! - zakrzyczał na smerdę -
28   2,  18 |             Idźcie w pokoju... Kto wie, gdzie się spotkamy...~Chwostek
29   2,  21 |         pani - o! dzieci moje! kto wie, co się stanie z nami, niechbyście
30   2,  21 |            i burzę przesiedzą, kto wie, co nas od tej czerni czeka...~
31   3,  22 |          że tam ładu nie ma... Kto wie? Przyszedłby może ze mną,
32   3,  24 |            swoim, za zdunem... Kto wie, jaki ją tam los czeka i
33   3,  25 |           już ich nie ma, ale któż wie, czy nie wrócą?~Wizun lżej
34   3,  Dop|          ziemi, Lechii i Lechitów. Wie jednak Długosz, że rozmaite
35   3,  Dop|     skłonić do zamęścia, a Długosz wie nawet, jak wymownie przemawiali
36   3,  Dop| jabłkowitego konia, o tym na pewno wie Długosz). Zdrada i kolce