Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     rozglądał się po okolicy... tuż poza nim, położywszy uszy,
 2   1,  1 |         konary jodłowe... Obok, tuż, było wygasłe ognisko, spopielałe,
 3   1,  1 |    zdawało się, że popłyną, ale tuż się znalazła ława piaszczysta
 4   1,  1 |    wygodniej kroczyć było, choć tuż, tuż za gęstwiną coś szeleściało
 5   1,  1 |         kroczyć było, choć tuż, tuż za gęstwiną coś szeleściało
 6   1,  2 |      się i napiwszy Wisz wstał, tuż za nim wszyscy z ław ruszyli.
 7   1,  3 |        opuściła ich wesołość. A tuż i smerda dłoń szeroką na
 8   1,  4 |         dalej coraz milczący... Tuż na prawo stały lasy ciemne,
 9   1,  5 |       czas było w dalszą drogę. Tuż i rzekę w bród przebywać
10   1,  5 |         się tylko po drabinach. Tuż do niej przypierały kneziowskie
11   1,  6 |        można było, trupy odarte tuż około haci pływały, niektóre
12   1,  6 |          Bracia i synowie stali tuż na koniach, zębami zgrzytając,
13   1,  8 |   smerdy i dzidy kilku jezdnych tuż za nim. Spodziewano się
14   1,  9 | zawrzeszczał smerda i stanąwszy tuż przy starcu ręką się zamierzył
15   1,  11|   płótno w ręce i ziela narwała tuż przy sobie, ale się ociągała
16   2,  14|        się poskromił z gniewem.~Tuż u brzegu stała łódź wielka
17   2,  15|  szeptać ciszej - kneźna siadła tuż przy nim, podparta na ręku.
18   2,  15|    smerdę rzucał jakoś dziwnie.~Tuż za gromadą kmieci po jednemu
19   2,  15|         krzyk powstał straszny, tuż i strzały świstać poczęły.
20   2,  15|  trzaskiem waląc się na ziemię. Tuż u mostu dwornia jeszcze
21   2,  15|     dali z grodu. Smerdowie ich tuż na placu smagać poczęli
22   2,  17|      się wkoło działo. Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej
23   2,  19|       weszli nie wahając się, a tuż parobczak nadbiegł, aby
24   2,  19|        z synem łączyć powinien.~Tuż u drzew starych, pod którymi
25   2,  19|        się pieśń skończyła, gdy tuż inne weselsze się poczęły,
26   2,  20|    mogąc rychło oprzytomnieć, a tuż Doman podbiegłszy z ziemi
27   2,  20|          Wzdychała jeszcze, gdy tuż za drzwiami, za chatą śpiew
28   2,  21|       wieży słyszeć się dało, a tuż z okna zaszumiała strzała
29   2,  21|   więcej przystawiać zaczęto, a tuż pod młoty i obuchami padły
30   3,  22|     znać go nie chcąc za wodza.~Tuż najpokorniejszego z Leszków
31   3,  24|      którego mu brat ustąpił. A tuż i korowaj wynoszono, i rozgę
32   3,  24|     gadzina! Pomorcy idą! Wrogi tuż, za mną w ślad...~Usłyszeli
33   3,  25|        zbliżył się ku brzegowi, tuż - oczy jego dopiero teraz
34   3,  25|        w wodę rybką złotą, a on tuż w srebrną się przemienił.
35   3,  26|    wskazał, ażeby zamilkła, gdy tuż i posłani Bolko z Sobiesławem
36   3,  27|        przybyli weszli z wolna. Tuż za wałem zmieniły im się