Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   rozległo się, zamilkło... Sroka siedziała na kamieniu, na czapce,
 2   1,  5 |           którym ogień się palił, siedziała niewiasta w sukni wełnianej
 3   1,  8 |        Jaga, drzemiąc, z kądzielą siedziała przy łuczywie. Pokłoniła
 4   1,  9 |           nieboszczyka, na ziemi, siedziała Jaga z głową spuszczoną,
 5   1,  9 |        świecących naramiennikach; siedziała i jęczała po cichu...~Dalej
 6   1,  9 |  niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała u krosien, sługi żarna obracały,
 7   1,  10|    Potakiwali jedni, część wielka siedziała w milczeniu, głowy pospuszczawszy. -
 8   1,  10|         gryząc i oczyma rzucając, siedziała na ziemi milcząca, do niczego
 9   1,  10|      przestały. Czeladź strwożona siedziała w milczeniu.~- Zwierzaś
10   1,  11|      tylko do drzewa, przy którym siedziała stara, i padł na ziemię.
11   2,  12|    znużona już śpiewami i skokami siedziała Dziwa i w ogień patrzała.
12   2,  12|          ziemi pół leżała, na pół siedziała baba. Zwano ją wiedźmą,
13   2,  12|         nie pomściła się urokiem. Siedziała rozmarzona, pijana, wahając
14   2,  12|           przystygłej.~Dziewczyna siedziała zamyślona, to ręką wodząc
15   2,  13|          wśród kamieni, skurczona siedziała Jaruha, prażąc coś w garnuszkach
16   2,  13|       zagrodą zniknął.~Jaruha już siedziała spokojnie u ognia i może
17   2,  14|     dokoła.~Na jednej z tych brył siedziała kobieta w bieli, podparta
18   2,  14|         nią jak na skazaną. Dziwa siedziała spokojna w ogień wlepiwszy
19   2,  14|          ofiary przed Niją. Dziwa siedziała już u ognia po kolei i bez
20   2,  14|        stworzona~Dziesiątego dnia siedziała u ognia, gdy szmer powstał
21   2,  14|        ledwie otrzeźwiona, drżąca siedziała przy ogniu nieruchoma, jakby
22   2,  15|  miłościwego nie było. Biała pani siedziała w swej świetlicy i dumała,
23   2,  15|      jęczał i przeklinał. Nad nim siedziała biała pani i patrzała nań
24   2,  17|    Miłoszowym, pod starymi dębami siedziała matka z Leszkiem, jak dziecko
25   2,  18|            Tu na obalonej kłodzie siedziała stara kobieta, cała płachtą
26   2,  18|            jak ta, która tu nucąc siedziała na kłodzie.~Obawiał się
27   2,  18|   dalekiego.~Kneź pobladł. Jaruha siedziała, jakby zapomniawszy o nim,
28   2,  20|           brzegu.~W chramie u Nii siedziała przed ogniem Dziwa. Tu,
29   2,  20| pobłyskiwały niekiedy.~Dziewczyna siedziała nieruchoma i zadumana, gdy
30   2,  20|         się, zasłona spadła Dziwa siedziała chwilę, dłonią czoła potarła,
31   2,  20|      odbiło od brzega.~W kontynie siedziała Dziwa i na ogień patrzała,
32   2,  20|           stronę odwróciła oczy i siedziała nieruchoma patrząc na ognisko.
33   3,  24|       spleciona kosa panny młodej siedziała i ptaszki, i pozatykane
34   3,  24|       której niedawno panna młoda siedziała, zrobiono miejsce kneziowym
35   3,  25|          zaraz rozsypywało, a ona siedziała jedna. Królewicz się jastrzębiem
36   3,  25|           napoić.~Dziwa w ogródku siedziała, ręce opuściła, oczy w ziemię