Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      głowie.~- Źle mówicie, stary mój - odparła Wiszowa - gorsi
 2   1,  2 |    dziewczynie.~- Niech to będzie mój gościniec za gościnę - rzekł
 3   1,  2 |           brakło? Tak i mnie duch mój włóczyć się każe.~- A dużoście
 4   1,  3 |        skórę na kożuch, bo mi się mój dobry podarł na usługach.~
 5   1,  3 |           ciężko na sercu było.~- Mój ojcze - szeptał tęskno -
 6   1,  3 | pośpieszyła ku niemu.~- Samborze, mój miły, nie trwóż się i nie
 7   1,  4 |         wysoko. Patrzaj, narodzie mój miły, że się twe męki skończyły.
 8   1,  5 |       grad mocny, ludzi dużo... a mój pan miłościwy umie ich pożyć.
 9   1,  7 |         trząść do młodego Domana, mój ojcze, nakazałbyś do niego,
10   1,  7 |            namowy ni rozmowy - on mój wróg, ja jego - zawołał
11   1,  8 |     perzynę obrócić, a was, ojcze mój, na pierwszym obwiesić drzewie.
12   2,  12|   ostatnie.~- Bywaj zdrowy, ogniu mój domowy... już ja ciebie
13   2,  13|   włóczymy się po lesie...~- Brat mój się okaleczył, leży ranny -
14   2,  15|     siedzę? Na grodzie tym ojciec mój, dziad i pradziad, i praszczury
15   2,  17|            O bracia moi, o rodzie mój! - jęczał Miłosz ręce załamując. -
16   2,  18|     dałbyś mi się napić, tobym ci mój strach przebaczyła, bo jak
17   2,  18|          rękę padając złamałem... mój pan i towarzysz, zmęczony,
18   2,  18|        Chwostek gospodarza.~- Jak mój ojciec i dziad - odparł
19   2,  19|   jesteśmy, ani ja, ani towarzysz mój, ale co dobrym mają, to
20   2,  19|      Raduje się i niepokoi, panie mój - odpowiedziała niewiasta -
21   2,  20|          służyć nie można. Wianek mój do nich należy.~Chciał się
22   2,  20|          niej nie wyżyje człek.~- Mój ojcze - odparł Doman - nie
23   2,  20|    pobiegła do komory.~- Teraz on mój! On mój! - wołała i tylko
24   2,  20|        komory.~- Teraz on mój! On mój! - wołała i tylko że nie
25   2,  20|        może razem oboje?~- O miły mój, miły, sokole jedyny, wróć
26   2,  21|           odpokutuje... Pójdzie i mój dwór w popiół, i nasze pola
27   3,  22|            w moich rękach, nóż mi mój własny wychwyciła i zadała
28   3,  24|              a gdyby nie ja i nie mój lubczyk... ho! ho! alboby
29   3,  24|          siostro kochana, żegnaj, mój bracie rodzony, i tobie,
30   3,  24|           rodzony, i tobie, ojcze mój siwy, do nóg upadam, spłakana...
31   3,  24|         obcy mnie wiedzie, wianek mój z strumieniem płynie, kukułka
32   3,  24|        cisną się gorzkie... Ojcze mój, bracia rodzeni, kiedy ja
33   3,  24|         się zbudzi... Chmielu ty, mój chmielu, jak ty psujesz
34   3,  25|       lecą,~Daleko, daleko,~Niech mój smutek wezmą~I niech z nim
35   3,  26|           a wami. Tam będzie gród mój i stolica nowa, gdzie pierwsze
36   3,  27|           wasz własny ród. Ojciec mój kazał zabić syna twojego,