Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 | pierwszym poznać było starszego, koń pod nim roślejszy i pokaźniejszy
 2   1,  4 |          niediwiedzie. Siedli na koń, siostra z wieży prosi:
 3   1,  9 |          dłut z krzemienia.~Siwy koń, na którym ostatnią podróż
 4   1,  9 |         ich leżąca niewiasta, to koń, który się rwał, na próżno
 5   1,  9 |       poszła z tobą żona wierna, koń twój miły, róg twój głośny...
 6   2,  12|    konika z dziewką skacze... Na koń wsadził, na dwór biały uprowadził...
 7   2,  12|     łzami odstraszyć chciała, na koń ją rzucili i unieśli. Ludka,
 8   2,  12|         patrząc na konia. Był to koń Domana; po sierści jego
 9   2,  12|        obietnicami... słuchałam. Koń ustając zwolnił biegu. Mieczyk
10   2,  12|     śmiał. U płota uwiązany stał koń skrwawiony Domana; kazała
11   2,  12|         w dali słychać było, jak koń Domana, puszczony na wolę,
12   2,  13|          Wiszową... porwał ją na koń... Dziewka mu miecz od pasa
13   2,  17|     zamku stało.~Żuła pędził, co koń sił miał, dopóki drugiej
14   2,  17|     poszedł, przeprawił się i na koń skoczywszy, na całą noc
15   2,  18|         tak, dopóki pod Chwostem koń nie padł wreszcie i nie
16   2,  20|      jadłem nic prócz liści, jak koń - odezwał się Doman - głodny
17   2,  20|          pojadę; drogi grząskie, koń się ślizga. - Czekajcie
18   2,  20|         swaty nie przyjadą. - Na koń! - krzyczał Doman do czeladzi -
19   2,  20|  krzyczał Doman do czeladzi - na koń! Bądź zdrów, gospodarzu,
20   3,  22|         się do kupy osobno.~- Na koń, kto żyw, niech każdy swoich
21   3,  22|      Wieczora i nocy starczy! Na koń! Na koń!~Dosiadali też już
22   3,  22|         nocy starczy! Na koń! Na koń!~Dosiadali też już koni,
23   3,  23|    podniesiono do góry, jazda na koń siadła, kupy piesze gromadzić
24   3,  25|           rzekł Wizun - potem na koń wszyscy i Pomorcom dać naukę!~
25   3,  26|         stąd wprost niektórzy na koń siadłszy do chaty Piastuna
26   3,  26|       którzy spali, i wszyscy na koń siedli jechać do grodu.
27   3,  26|       się im tylko syna, którego koń mniej był rączy, w ręce
28   3,  26|     Piastun - kto żyw i silem na koń niech siada. Dopóki wojna
29   3,  26|         pilniejszego nad nią. Na koń więc, kto może. Starszyzna
30   3,  26|         z okrzykami wielkimi:~Na koń!~To było pierwsze słowo
31   3,  27|         zastępował wielu, bo ani koń zdziczały, ani żadne stworzenie
32   3,  28|          śmiechu, potem nagle na koń się zrywał, w las prowadził
33   3,  28|        pilnować polecił - sam na koń siadł, dawszy Niemcowi drugiego,
34   3,  28|      może, skoczył więc Dobek na koń splunąwszy na trupa i szybko
35   3,  29|        Podrzucał go i chwytał, a koń pod nim, jakby z panem czuł
36   3,  30|   odeszli Leszkowie w pokoju, na koń siedli i jechali wśród ludzi