Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |     tej ziemi nikt oprócz nich dwu nie rozumiał, zawołał:~-
 2   1,  2  |         Parobków tylko kilku i dwu synów gospodarza zostało.~
 3   1,  2  |       ucho... wyszło ich zaraz dwu z izby. Wisz na ławie siadł
 4   1,  3  |       wrót, ludzie jego także, dwu z nich poprowadziło Henga
 5   1,  3  |       dodał Wisz.~- Jeżeli nie dwu, jednego musicie dać - zakończył
 6   1,  3  |        odgraża bardzo. Zamiast dwu dajcie mi jednego człowieka -
 7   1,  4  |      że swe królestwo porzuci, dwu synów ma już u boku i córkę
 8   1,  5  |    ramionami.~- A i ludzi jego dwu musiano powiesić... Szkoda,
 9   1,  6  |  gardła lać kazał. Chwyciło go dwu i śmiejąc się chłopiec nalał
10   1,  6  |  Bratanek bez oczów... jeszcze dwu zostało, a i tych mi przyprowadzą...
11   1,  6  |      Trwało to dosyć długo, aż dwu czy trzech wybranych smerda
12   1,  7  |        jeszcze ludzie, których dwu, na pół nagich, głos Wisza
13   1,  7  |       Doman zmilczał.~- Nam we dwu - dodał stary - nie rozsądzać
14   1,  7  |       ustach kładł.~- Krom nas dwu niech o tym nikt nie wie.
15   1,  7  |  waszych zostawicie u mnie, we dwu ruszymy, tak lepiej.~- Tak
16   1,  7  |     Tak - rzekł Wisz - poślemy dwu po dworach, zagrodach, chatach,
17   2,  12 |        jechał na koniu silnym, dwu za nim, kilkoro czeladzi
18   2,  12 |        stada.~Stara Wielicha i dwu zbrojnych parobków odprowadzać
19   2,  15 |   oczyma strasznymi na kształt dwu plam krwawych zdawał się
20   2,  15 |    Konie i ludzie gotowi byli; dwu towarzyszów obok niego jechać
21   2,  17 |  Wreszcie weźmiecie go - ma on dwu synów u Niemców; przyjdą
22   2,  17 |      odciągnął na bok z sobą i dwu swych braci.~- Ich to krew -
23   2,  19 |     się ani dziwić, ni trwożyć dwu podróżnych.~Stanąwszy u
24   2,  20 |      na pół dłoni gruby, co go dwu ludzi ledwie udźwignęło,
25   2,  21 |        i ślepego Leszka...~- I dwu jego synów, którzy na Niemcach
26   3,  23 |       pełno było. Czasem tylko dwu zbójów przemówiwszy się
27   3,  23 |         Prawił tylko, że dziad dwu młodych Pepełka synów, który
28   3,  24 |      ściskał tak silnie, iż we dwu i trzech zmóc go nie potrafili -
29   3,  25 |     Dziwę tego dnia wezwano do dwu chorych, aby im posługiwała.
30   3,  26 |        być nie może, młodszych dwu z dala za nią pociągnęli.~
31   3,  27 | zaryczał spinając się na łapy. Dwu kneziów wiedziono do ciemnicy.~
32   3,  27 | przedzie groźno dopominali się dwu panów swoich. Załoga, która
33   3,  29 |     całą? Dwa zastępy stały na dwu wzgórzach, w pośrodku których
34   3,  29 |      głosy, rzekł w ostatku:~- Dwu z wojewodów pójdą pogonią
35   3,  30 |  zbiegowisko.~- Waśń to domowa dwu rodów na jednej ziemi siedzących -
36   3,  Dop|        Oprócz tego zostawia on dwu synów: Kraka i Lecha, których