Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    wam. Każcie waszym psom do zagrody, boby nas porozdzierały,
 2   1,  2 |      weszła do dworu wewnątrz zagrody. A że na inne niewiasty
 3   1,  4 |     pożegnał.~- Wy z Wiszowej zagrody? - spytał stary - a któż
 4   1,  6 |    stanie, bo dniem jednym do zagrody dobić się już nie spodziewał.
 5   1,  7 |      Jeszcze nie dojechali do zagrody, gdy we wrotach ukazał się
 6   1,  7 | starym Wiszem. Dajcie go tu z zagrody, pokażemy, że się dzikiego
 7   1,  7 |  ochocze. Psy wnet zagnano do zagrody, kilka tylko zostawiwszy
 8   1,  8 |     puścił się wprost do swej zagrody. Drugiego dnia nad wieczór
 9   1,  8 |      jej i nawoływania.~Około zagrody cisza panowała, bocian tylko
10   1,  9 | żałobny.~Cały pochód ruszył z zagrody. Czterej parobcy nieśli
11   1,  11|       Siedziały nie opodal od zagrody, były więc bezpieczne. Nazajutrz
12   2,  12|     nogi wiodły. Gdy stanął u zagrody, znalazł w podwórku wszystkie
13   2,  12|         nóż miałam w ręku. Do zagrody było daleko, gdym mu mieczyk
14   2,  13|       to Znosek się dostał do zagrody. Jak? - to było jego tajemnicą.
15   2,  13|     stojące przy częstokole u zagrody i po gałęziach jego spuścił
16   2,  14| ptakom, co koło naszej latały zagrody.~Z chaty na palach, które
17   2,  18|         rzeki - nie opodal od zagrody ubogiego kmiecia Koszyczki...
18   2,  19|       podróżnych.~Stanąwszy u zagrody, popatrzali na nią, na Piastuna
19   2,  21|  kmiecie mruczą. Myszkowie od zagrody do zagrody biegają.~Powrócił
20   2,  21|       Myszkowie od zagrody do zagrody biegają.~Powrócił drugi
21   3,  22|    drudzy jadący na wiec mimo zagrody, co później o niego u czeladzi
22   3,  22| trzeba. Ziemię nam spustoszą, zagrody popalą, nim się my na wodza
23   3,  22|    Piastun od swoich barci do zagrody powrócił, właśnie Dobek
24   3,  23|      ludzi, spędzając trzody, zagrody paląc, łupy garnąc, jakie
25   3,  23|  gniewu, mówili mu, że łupiąc zagrody zapijali się, a najadłszy
26   3,  24|   Jaruha znalazła się w progu zagrody, dobrawszy znać taką porę,
27   3,  25|   którym czuć było palące się zagrody, od lądu woda niosła mu
28   3,  26|      koni zsiedli i weszli do zagrody pozdrawiając starego gospodarza.~-
29   3,  26|   położywszy rżała, aby ją do zagrody wpuszczono.~Wielki żal ogarnął
30   3,  26|  stanęła, gdy Ziemek wpadł do zagrody wesoły zwiastując jej, że
31   3,  26| obranego knezia stanął u wrót zagrody, zapłakana jeszcze wyszła
32   3,  27|  podawano sobie wieść o nim z zagrody do zagrody. Dziwili się
33   3,  27|      wieść o nim z zagrody do zagrody. Dziwili się wszyscy, a
34   3,  28| klęknął i przysiągł, że się z zagrody nie ruszy.~Drugiego dnia
35   3,  30| jesienny, chłodny, gdy u wrót zagrody stanęli.~Na podwórku u studni