Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        z oczów. Naówczas łomot stad spłoszonych konie straszył
 2   1,  1  |      tajemnice nasze wywozicie stąd...~i tak samo przyjść może
 3   1,  5  |  ostrym wejrzeniem. Zdawał się stąd dozorować, co się na zamku
 4   1,  6  |       żadnego wyrazu pochwycić stąd nie było można, sam ton
 5   1,  6  |      odprawę.~Zaledwie wyszedł stąd, gdy go toż samo, co wczoraj,
 6   1,  7  |   wrócił natychmiast do konia. Stąd już nawrócili w lewo na
 7   1,  7  |     psie syny jakieś... Won... stąd!~- Kneziu Miłoszu - odezwał
 8   1,  10 |   niemu.~Skryty w dziupli mógł stąd policzyć idących i dojrzeć
 9   1,  10 |    dębu powstał tak wielki, iż stąd aż na horodyszcze dochodził.
10   2,  12 | pożegnam ja się z wami i pójdę stąd na zawsze... Jak mnie nie
11   2,  14 |        mierzyły oczyma. Chramu stąd jeszcze widać nie było,
12   2,  14 |      zielone jeszcze i świeże. Stąd liśćmi zielonymi kosaćca
13   2,  14 |  pokrzykiwało latając, aby się stąd na powrót wydobyć.~Dziwa
14   2,  15 |      woli mojej nie wypuszczać stąd nikogo. Niechże przychodzą -
15   2,  15 |       zgody i spokoju. Daj się stąd wyprowadzić, włożyć odzież,
16   2,  16 |   trupy chyba posadzą, bo noga stąd nie wyjdzie żywa. Kneźna
17   2,  17 |           Bumir i jego gromada stąd prosto na gród pójdzie donieść,
18   2,  17 |        zostaję i nie ruszę się stąd nigdzie, chyba do domu...
19   2,  18 |    słychać nie było. Rozsyłano stąd na zwiady smerdów i poprzebieraną
20   2,  18 |       na znanej sobie polance. Stąd na Głubie niedaleko już
21   2,  18 |       było i gród, ale aby się stąd wyrwać bezpiecznie, do nocy
22   2,  18 |  Koszyczków spokojnie.~- My to stąd dalej trochę siedzimy -
23   2,  19 |   ławie w podsieniu i patrzali stąd na jezioro i wieżę a szeroką
24   2,  20 |        zapomnisz... Porwać jej stąd się nie godzi - mówił stary -
25   2,  21 |           Krew za krew!! Żaden stąd nie ujdzie żyw!!~Wołanie
26   3,  22 |        kto ma, tu nad Gopło, a stąd razem ruszym na wroga...
27   3,  23 | pomściła zniszczenie. Mało kto stąd wyniósł życie. Własne miecze
28   3,  23 |       pamiętali ludzie. Radość stąd czeladzi była wielka.~O
29   3,  26 |       naradzała się po cichu i stąd wprost niektórzy na koń
30   3,  26 |    taka bogów wola. My bez was stąd nie pójdziemy. Zbliżywszy
31   3,  26 |       teraz wrzawy była pełna. Stąd wyruszyli tysiącznicy, setnicy,
32   3,  29 | następujcie!... Niech ich noga stąd nie ujdzie. Łado! na nich!...~
33   3,  29 |     pociski. Ku rzeczce ciekły stąd wężykami jakby czarne strumyki
34   3,  30 |      dworcach kmiecych, aby ze stad i komór, co potrzeba dla
35   3,  Dop|    wielu zacnych przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi wziętość.