Tom,  Rozdzial

501   2,  21 |    przykładała do ścian, zdało się, że tam coś mruczało i szemrało
502   2,  21 |            łamać, nie odpowiedziano ze środka.~Ze wszech stron
503   2,  21 |            odpowiedziano ze środka.~Ze wszech stron coraz drabin
504   2,  21 |           poniosły po mirach wieść, że na grodzie krucy już tylko
505   3,  22 |      zaczęła. Wszystko zapowiadało, że na tym zgliszczu, co tyle
506   3,  22 |            nie widać, gdy zwietrzą, że wodza nam braknie... Stójmyż
507   3,  22 |          nie było.~Ciągnęli kmiecie ze wszech stron nad Gopło,
508   3,  22 |            i Leszki ponuro patrząc, ze strachem w sercach, ale
509   3,  22 |       języka.~Wszystkim było jawne, że Myszki, które Chwostka zjadły,
510   3,  22 |           mam ja co rzec krom tego, że tu już widzę kneziów siła,
511   3,  22 |              Każdy ród chciałby był ze swoich knezia dać. Najmożniejsi,
512   3,  22 |            cisnęli się też naprzód.~Ze krwi Leszków zeszło się
513   3,  22 |     opierając, jakby okazać chciał, że drogo za swą krew zapłacił.
514   3,  22 |              Przecie już dowód dał, że wodzić umie, a nam witezia
515   3,  22 |         wołać zaczął o upamiętanie, że to wiec jest i że tu nie
516   3,  22 |      upamiętanie, że to wiec jest i że tu nie pięść, ale poczciwe
517   3,  22 |         Wieści już chodzą - rzekł - że o losie Chwościska stary
518   3,  22 |      wiadomość mają. Ludzie prawią, że w sam dzień ognistych wici
519   3,  22 |          Lat już na świecie przeżył ze czterdzieści, choć tego
520   3,  22 |           nie było. Siłę miał taką, że niedźwiedzie dusił za a
521   3,  22 |         niemiara chodziło, które on ze psy razem karmił.~Czasu
522   3,  22 |          potrzebie tym chytrzejszy, że się porywczym wydawał. Ten
523   3,  22 |           to powiadają u nas dawno, że gdy starszyznę wybierać
524   3,  22 |           się na pewno spodziewali, że ich jednym okrzykną głosem,
525   3,  22 |               Nic... słychać tylko, że Chwostka synowie Kaszubów
526   3,  22 |        pokazujemy. Wiec się zrywa A że my sami wybierać nie umiemy,
527   3,  22 |            czemu nie? Słyszałam ja, że tam ładu nie ma... Kto wie?
528   3,  22 |           Kto wie? Przyszedłby może ze mną, bo ja różne rzeczy
529   3,  22 |             mówią, trafiło się tak, że w mrowisku nie stało króla...
530   3,  22 |              ale cóż będzie? Mówią, że Leszek i Pepełek ciągną?~-
531   3,  22 |           dziwiąc się w duszy swej, że ludzie tak bardzo pragnąć
532   3,  22 |            się tym, co przewodzili, że za drugim razem wiec nie
533   3,  22 |            i tacy, co się cieszyli, że knezia nie mieli, bo danin,
534   3,  22 |         wybrać nie mogą.~Tymczasem, że dzień nowy naznaczony był
535   3,  22 |         milczał. Myszkom się zdało, że go mieli za sobą, a Leszkowie
536   3,  22 |    wywyższone pod dachem purpurowym ze słupy malowanymi, a obok
537   3,  22 |            nim stoi, i rzeczono mi, że niepokój i wojna czeka nas,
538   3,  22 |           bogactwem się zalecali.~A że gromada Krwawej Szyi najliczniejsza
539   3,  22 |              lecz zagłuszyła wrzawa ze strony przeciwnej luźne
540   3,  22 |         jednemu wybiorą, jak wróble ze strzechy powykręcają...~
541   3,  22 |         zaraz się waśnić poczynała, że ją uspokajać kijem musiał.
542   3,  23 |           23~Wrócili wysłani z tym, że Niemców nie opodal już słychać
543   3,  23 |        trzodami i dobytkiem, którzy ze dworów i chat zbiegli, chroniąc
544   3,  23 |            się krzykami.~Ci mówili, że wiele już ludu poszło w
545   3,  23 |       całych w żelazo pozakuwanych, ze szczytami kruszcowymi, od
546   3,  23 |       przybyło i gniewu, mówili mu, że łupiąc zagrody zapijali
547   3,  23 |          policzyć. A było ich tyle, że rachować przestał, bo mu
548   3,  23 |          ujścia Łaby, zbóje i łotry ze szerokiego świata. Pomorcy,
549   3,  23 |             głuszył i pieśni. Dobek ze swoimi zbliżył się na sam
550   3,  23 |            się nie ruszył; sądzili, że który ze swoich znak daje,
551   3,  23 |           ruszył; sądzili, że który ze swoich znak daje, nie ulękli
552   3,  23 |            mogli.~Krzyk straszliwy, ze stu wrzasków złożony, rozległ
553   3,  23 |             zastępowano drogę.~Choć ze wszech stron razem napadnięto
554   3,  23 |            góry spostrzegli Niemcy, że na Pomorców uderzono i mordowano,
555   3,  23 |             więc, spodziewając się, że ta mała garść, tułając się
556   3,  23 |         blachami nabrano tak wiele, że jak drzewa stosy leżały.
557   3,  23 |             odkąsił, choć wiedział, że go tam zaraz oszczepem do
558   3,  23 |          utrzymywali nawet kmiecie, że kneziowie, klęską tą odstraszeni,
559   3,  23 |        wzięła wielka a zbytnia, tak że gdyby naówczas owa garść
560   3,  23 |          więc na pobojowisku. Tylko że ze spalonych trupów smrodliwy
561   3,  23 |            na pobojowisku. Tylko że ze spalonych trupów smrodliwy
562   3,  23 |          mimo groźby. Prawił tylko, że dziad dwu młodych Pepełka
563   3,  23 |           wszystko ważyć był gotów, że młodzi zajadli też byli
564   3,  23 |            z tym nazad. Dobek szedł ze starszyzną radzić, co miał
565   3,  23 |        niego rady, a wymawiając mu, że pszczoły swe więcej kochał
566   3,  23 |              Poczuli już możniejsi, że jedni drugich nie dopuszczą
567   3,  23 |              Wyrocznia też chodziła ze swą radą po głowie, rodziła
568   3,  24 |        bratem, niech ludzie wiedzą, że zemsty nie szukam i żeśmy
569   3,  24 |        spuściła oczy. Może myślała, że się odezwie do niej i ją
570   3,  24 |          którym stara pieśń niosła, że psotnik, nic dobrego, "z
571   3,  24 |            oznajmujące parobczakom, że tu coś było do wywiezienia.~
572   3,  24 |              gniewał się na siebie, że go serce gdzie indziej ciągnęło.
573   3,  24 |           chata mu opustoszeć miała ze szczętem. Bracia też milczeli
574   3,  24 |            stróż, opiekun i obrońca ze krwi prawa.~Zmierzchało
575   3,  24 |         miód nalewano nieustanie. A że w izbie miejsca wkrótce
576   3,  24 |            wzdychał, tej serce biło ze strachu. A! tamtych dni,
577   3,  24 |        dzikim wrzaskiem puścili się ze wzgórka Pomorcy w pogoń
578   3,  24 | nagromadzone mienie starego zduna A że garnków brać nie myśleli -
579   3,  24 |       czasach. Gęślarz szedł niemy, ze spuszczoną głową, popędzany
580   3,  25 |            porozwiązywała, i dzieci ze ściśniętymi rączkami a straszliwie
581   3,  25 |        przypłynąć - lecz zdało się, że mu sił brakło.~Wizun sam
582   3,  25 |      jeszcze - lecz jakby uśpionego ze znużenia. Krew zgęsłą na
583   3,  25 |              Z wolna topielec jakby ze snu się przebudzał - klękła
584   3,  25 |            kobiecą, płachtą okrytą. Ze znużenia znać drzemała w
585   3,  25 |            dopłynąć.~Ten opowiadał, że Pomorcy złupiwszy i spaliwszy
586   3,  25 |            pierzchnęli. Słyszał on, że tratwy i czółna wiązać chcieli,
587   3,  25 |      uchyliła je ostrożnie, dysząc, że usypiał, popatrzała na twarz
588   3,  25 |            usłuchać musiała i razem ze starym do chaty weszła,
589   3,  25 |        Zdało się nawet dziewczynie, że ją może odsłonił tak umyślnie.
590   3,  25 |             chaty. Obiecywał sobie, że za dni parę ozdrowieje,
591   3,  25 |            sam zapadł, skarżył się, że go po kościach łamało. Dziwę
592   3,  25 |            Doman też może rad temu, że przybyła, płoszyć jej nie
593   3,  25 |         przypatrywać pilno. Widząc, że jej wnijść nie broni, powoli
594   3,  25 |             zadała... Bo mówią tak, że nie pomszczona krew rzuca
595   3,  25 |        jednym z kamieni. Wiedziała, że tamtędy dziewczęta przychodzić
596   3,  25 |          pytanie odpowiedziała jej, że stara Nania wysłała Dziwę
597   3,  25 |            a stara widziała dobrze, że co je układać miała, to
598   3,  25 |            potrzęsło, jakby mówiło, że jej nie zna, a Jaruha tak
599   3,  25 |              a ojciec mówić zaczął, że czas za mąż iść, wręcz mu
600   3,  25 |          iść, wręcz mu powiedziała, że nie pójdzie za nikogo, tylko
601   3,  25 |            drugi za głupi... dosyć, że się nie spodobał żaden.~
602   3,  25 |       pilnował. Ten poszedł po wodę ze złotym dzbanuszkiem i nie
603   3,  25 |            i z ptastwem latała... A że ptaki czuły w niej innego
604   3,  25 |          czuły w niej innego ducha, że nie swoją im była, co się
605   3,  25 |             śnieg białe, ona jedna, że krew miała, więc na grządce
606   3,  25 |         niej zbliżyli, biała lilija ze strachu jeszcze mocniej
607   3,  25 |     uradziły... Królewna z płaczu i ze wstydu się zachodzi. Wolałaby
608   3,  25 |         pierścień złoty.~Wtem panna ze trwogi, choć jej teraz poznać
609   3,  25 |       zanuciła i poszła. Wiedziała, że się ziarno rzuca w ziemię
610   3,  26 |         którymi tam biesiadowali.~A że właśnie jeść mieli i posilać
611   3,  26 |             jaka by była przyczyna, że w tych mirach polańskich
612   3,  26 |        gości - jest to wielkie zło, że mając wojnę, wodza nie macie...
613   3,  26 |             nimi przeciw swoim, lub ze swoimi wiązać przeciw nim...
614   3,  26 |             dzieje - zapytał gość - że wodza sobie wybrać nie możecie?...~-
615   3,  26 |            siebie, dlaczegóż byście ze krwi waszej, ubogiego a
616   3,  26 |     wyrocznia też powiedziała jaka, że małego wybrać mamy? - Nie -
617   3,  26 |          wesele sprawiano, a ledwie że się ono skończyło, gdy Pomorcy
618   3,  26 |         pilno było wodza wybierać i że najgorszy nawet lepszy był
619   3,  26 |           siedli jechać do grodu. A że czeladź Piastuna już się
620   3,  26 |  nieustannie obradujących, a jednak ze zborów tych nic dotąd nie
621   3,  26 |  niecierpliwą. Niektórzy przybywali ze skargami, bo się im już
622   3,  26 |            stało długie.~Wtem jeden ze starszyzny, którego zwano
623   3,  26 |       chwilę, a potem wnet buchnęło ze stron wszystkich: - Piastuna
624   3,  26 |              nie czyńcie szyderstwa ze mnie.~To mówiąc i gdy tłum
625   3,  26 |          się im z rąk, gdy sądzili, że ku innym idzie okrzykującym
626   3,  26 |       przyznając, iż tak się ukrył, że go wyszukać, a nawet na
627   3,  26 |        zakładnika, trzymano sądząc, że łatwiej tym sposobem ojca
628   3,  26 |           stała, dowiedziawszy się, że Piastun uszedł w lasy i
629   3,  26 |             go znajdę.~Tym bardziej że się z niej śmiano, starucha
630   3,  26 |             iść, Piastuna szukać, a że tak pewną siebie się być
631   3,  26 |           drudzy pomyśleli w końcu, że bez przyczyny to być nie
632   3,  26 |               Niechaj ludzie znają, że baba coś może. Chodziliby
633   3,  26 |         rzekł:~- Widzieliście sami, że władzy nie pragnąłem anim
634   3,  26 |            i rządź! - zaczęto wołać ze wszech stron - niech będzie -
635   3,  26 |       wielki wrzał dokoła.~Ujrzano, że obrany miecza nie miał,
636   3,  26 |      zagrody wesoły zwiastując jej, że ojcu kneziowską czapkę na
637   3,  26 |            czapkę na głowę włożono, że mu przypasano miecz i dano
638   3,  26 |          miecz i dano laskę białą i że mu się wszyscy do nóg kłaniali.~
639   3,  26 |     niewiasta ręce łamiąc a czując, że się ich swobodne, ciche
640   3,  26 |           nic, a poznać łacno było, że nie pociechę, ale smutek
641   3,  26 |           poszła po świecie białym, że Piastuna obrano, nie pospieszyli
642   3,  26 |             miał. Wiedzieli bowiem, że ubogim był. Komory więc
643   3,  26 |          rubieże przynieśli wieści, że się nowa gotowała wyprawa.~
644   3,  27 |           nie pokazywał się więcej. Ze ślepym Leszkiem swym zamknął
645   3,  27 |           jedną tylko żył nadzieją, że się po oślepionym dziecięciu
646   3,  27 |         dziewczę piętnastoletnie, a że ślepota i jego uczyniła
647   3,  27 |      wpuścić ich kazał, powiedział, że do niczego mieszać się nie
648   3,  27 |          wnijść tu... wy... Wiecie, że ojciec mojego syna zabić,
649   3,  27 |        Przyszliście mi przypomnieć, że ja krwi dzieci moich winienem
650   3,  27 |            robił toż samo... łaska, że mu życie zostawił.~Miłosz
651   3,  27 |      podniósł go do ust i zatrąbił.~Ze wszystkich stron podwórza
652   3,  27 |            oporu leżących na ziemi.~Ze dworu na hałas ten powybiegały
653   3,  27 |            stał już z dala, czując, że może być potrzebnym. Sam
654   3,  27 |           wzrostem i mocą. Mówiono, że był potomkiem tego rodu
655   3,  27 |           Miłosza, aby mu oznajmić, że całe wojsko u wrót stało,
656   3,  27 |           całe wojsko u wrót stało, że obronić mu się nie będzie
657   3,  27 |    domagającej się wydania Leszków, że jeśli się na gród targną,
658   3,  27 |        wszystko ucichło, zdało się, że z obu stron znużone gromady
659   3,  27 |           ich i znikli.~Zrozumieli, że to zwycięstwo i pomsta krwawą
660   3,  27 |           Wiatr niósł mu spaleniznę ze zgliszcza. Stanął we wrotach,
661   3,  27 |          Kiedy na ród wyrok padnie, że ma sczeznąć marnie z ziemi,
662   3,  28 |              a trafiało się często, że i w dyby pozabijani na polach
663   3,  28 |             potem tym bezpieczniej, że tu drogi i osady poznali.~
664   3,  28 |             zabrał był z sobą. Ten, że się tu już dawniej włóczył
665   3,  28 |            straszna krzywda działa, że go Pomorcy naprzód spokojnie
666   3,  28 |      gwałtem z sobą, podejrzewając, że Polanom sprzyja, że potem
667   3,  28 |  podejrzewając, że Polanom sprzyja, że potem w ich obozie ujęty
668   3,  28 |             żarnach na zagrodzie.~A że Niemiec płakać umiał i czynić
669   3,  28 |     złożywszy, klęknął i przysiągł, że się z zagrody nie ruszy.~
670   3,  28 |        poczynał mieniać, bo choć go ze wszystkiego niemal odarto,
671   3,  28 |         ciągle się tym przechwalał, że miał żonę z tej krwi i mowy,
672   3,  28 |             się też użytecznym tym, że miecze i noże lepiej niż
673   3,  28 |          majsterstwa, bardzo bolał, że takiego sługi pod ręką nie
674   3,  28 |           potrzeba.~Stało się tedy, że Hengo, przysięgę powtórzywszy,
675   3,  28 |           umiał niekiedy być takim, że życie stawił dla druha,
676   3,  28 |       jeszcze mu dopomagając. Czuł, że to nie daremne. Niemcowi
677   3,  28 |           Niemcowi zaś zdawało się, że na prostaka trafił.~- Świat
678   3,  28 |           mu to wszystko zachwalał, że się Dobek aż z ziemi podnosił
679   3,  28 |            Dobek się pocieszał tym, że to wszystko i u Polan być
680   3,  28 |           do czego mowa zmierzała i że Niemiec zdrajca go próbował;
681   3,  28 |       podobnie myślał, dodał nawet, że wybór Piastuna przyjął jako
682   3,  28 |           mnie?~Niemcowi zdało się, że go już ma w garści całego,
683   3,  28 |        Hengo się po cichu przyznał, że był w służbie u dziada młodych
684   3,  28 |         uszy nabijając Dobkowi tym, że on u młodych kneziów będzie
685   3,  28 |         prawą, panem na ich dworze, że pozyszcze bogactwa wielkie,
686   3,  28 |          dziad ich, Miłosz, zginął, że zostali zmuszeni szukać
687   3,  28 |       zdobył i ciesząc się w duchu, że Niemców w pole wyprowadził,
688   3,  28 |             żyło. Zmiarkował Dobek, że choć taki wojak nie był
689   3,  28 |         łatwiej było, gdyż do czasu ze strachu był posłuszny.~Z
690   3,  28 |            się zakręcił powiadając, że postronki zagubił, a kilka
691   3,  28 |             mu się potem zrobiło, a że noc dosyć jasna dozwalała
692   3,  28 |             na wyprawie - myślałby, że go jędze i wiły lasami gnały,
693   3,  28 |          Piastuna i swojej gromady.~Ze wszystkich polańskich mirów
694   3,  28 |          polu, a każdy mir i ziemia ze swymi bogi i stanicami na
695   3,  28 |    mieliście?~- Działo się zaprawdę ze mną - rzekł Dobek - co trudno
696   3,  28 |        Wtedym za wiedzą waszą udał, że się biorę na wędę, jechałem
697   3,  28 |            co myślą. Stało się tak, że mnie przypuścili do siebie,
698   3,  28 |       musiałem język sobie kąsając, że im sprzyjam. Przepatrzyłem
699   3,  29 |           się, zrządzeniem dziwnym, że choć wojewodowie mało o
700   3,  29 |           im okrzyk wielki.~Piastun ze wzgórza oglądnąć mógł, jak
701   3,  29 |             wesoło świeciło słońce. Ze trzech stron ściągały się
702   3,  29 |           się, rozdymał i odgrażał.~Ze starców pierwszym był Ścibor,
703   3,  29 |        koniu, przygarbiony nieco, a że czapki nigdy nie zwykł był
704   3,  29 |   nieustraszonego męstwa. Znano go, że gdy się przy czym uparł,
705   3,  29 |   najmilszej słodyczy, bo wiedział, że krwi zakosztuje.~Na ostatek
706   3,  29 |          razy już szepnął kneziowi, że godziłoby się dać znak do
707   3,  29 |         środkiem. Żaden z wojewodów ze słowem się nie wyrywał,
708   3,  29 |        ogniska... odpowiedziały mi, że wroga zguba czeka!~Spojrzyjcie!
709   3,  29 |            nad pierwszą. Zdało się, że stwardniałej skóry jego
710   3,  29 |             ujrzeli z przestrachem, że dwie gromady już prawie
711   3,  29 |            biegnących spychał nazad ze wzgórza w pobojowisko, ze
712   3,  29 |           ze wzgórza w pobojowisko, ze wszech stron obejmowali
713   3,  29 |            trupów polem. Zdało się, że trupy powstaną, gdy promienie
714   3,  29 |           mówili inni, nie śpiesząc ze słowem. Gdy kołem obiegły
715   3,  29 |              rzeźwiła go wnet myśl, że się przecie pomszczono na
716   3,  29 |        spadały jasne; zdało im się, że śpiew ich słyszeli, a przypłynąwszy
717   3,  29 |               gdy was tu zobaczą?~- Że ja wam od brata przyniosłem
718   3,  29 |         śmiejąc obejrzeć za siebie.~Ze spuszczoną głową, śpiesząc,
719   3,  29 |          Dziwa znikła pierwsza, tak że i Doman nawet nie dostrzegł,
720   3,  29 |    wszystkie ziemie zeszły cudownie ze stron różnych o jednej godzinie,
721   3,  29 |            płynęła do strumienia, a ze strumienia do jeziora, które
722   3,  29 |           nim stara Jaruha. Widząc, że stanął i zwrócił się ku
723   3,  29 |         tegoż to wy nie rozumiecie, że która ucieka, chce, by ją
724   3,  29 |            moście, wracajcie się mi ze świata, choćby do mnie w
725   3,  29 |          prawili. Prawda to, stary, że kneziowie Leszkowie dziewki
726   3,  29 |     porywali?~Wizun głową rzucił.~- Że się to i kmieciom trafiało? -
727   3,  30 |         Wrócą wilkołakami krew ssać ze swych braci.~I sypali, śpiewając,
728   3,  30 |       zostało, a wiatr odniósł dymy ze zgliszczów, u brzegów jeziora
729   3,  30 |    obozowisku gwarno być poczynało, ze wzgórza od lasów ukazała
730   3,  30 |        rzekł im krótko i spokojnie, że stać będą, póki on im iść
731   3,  30 |             przypasawszy do boku.~A że do rady kołem zasiadać było
732   3,  30 |             panna młoda, na pamięć, że bartnikiem był, ul postawić
733   3,  30 |           którym słowo usta paliło, ze słowami groźby i wyrzutów
734   3,  30 |             winę ojca i zarzucając, że znowu sobie panowanie przywłaszczyć
735   3,  30 |       żyjcie zgodnie. Sami mówicie, że szeroka ziemia wszystkim
736   3,  30 |             lica im już widać było, że się skłaniali do przejednania.~
737   3,  30 |             dacie załogę i pewność, że dochowacie miru, gdy my
738   3,  30 |            zaręczy - dodał Myszko - że miasto braterstwa, którego
739   3,  30 |          nimi wojewodowie i Piastun ze starszyzną pochodem uroczystym
740   3,  30 |          poszła wieść po gromadach, że wojny nie będzie więcej,
741   3,  30 |           po dworcach kmiecych, aby ze stad i komór, co potrzeba
742   3,  30 |         pierwszego ogniska, po wodę ze źródła świętego. A gdy się
743   3,  30 |           aby mu przyświecać. Piast ze starszyzną, wojewodami,
744   3,  30 |   przyszłego grodu.~Lecz stało się, że gdy o wszystkim zawczasu
745   3,  30 |            góry.~Przyszedł tedy doń ze śpiewającymi pieśni gęślarzami
746   3,  30 |     Jeleniem i w pobliżu zamku, tak że w oczach prawie rosła nowa
747   3,  30 |          potomstwu przypominała, iż ze stanu kmiecego wyniesionym
748   3,  30 |            leżał jeszcze na Lednicy ze swą raną, powoli do zdrowia
749   3,  30 |         zręcznie zaszedł jej drogę, że mu się wymknąć nie mogła.~
750   3,  30 |          stanąć, aby mu nie okazać, że się go lękała: Doman podszedł
751   3,  30 |          dno łodzi osłaniając twarz ze wstydu.~Pierwszy jej krzyk
752   3,  30 |              gdy już o mroku czółna ze trzcin i zarośli na czyste
753   3,  30 |            chciał, aby nie mówiono, że porwał dziewkę po rozbójniczemu.
754   3,  Dop|         przejmującego, gdy zważymy, że to jest pierwsze objawienie
755   3,  Dop|              Oni zaś odpowiedzieli, że są rodem Słowianie, że zamieszkali
756   3,  Dop|              że są rodem Słowianie, że zamieszkali na krańcu Oceanu
757   3,  Dop|         krańcu Oceanu Zachodniego i że Chagan (chan Awarów) aż
758   3,  Dop|            do Tracji. Mówili dalej, że chodzą z gęślami, gdyż nie
759   3,  Dop|           najmniejszej wątpliwości, że pierwsze chwile takiego
760   3,  Dop|          dziejowe, pojmujemy łatwo, że to zjawienie się jego poprzedzić
761   3,  Dop|       Lechitów. Wie jednak Długosz, że rozmaite plemiona spokrewnione
762   3,  Dop|            ród jego panował, dosyć, że zgasł bezpotomnie.~Po tych
763   3,  Dop|         dziejów do związania Lechii ze Słowiańszczyzną i charakter
764   3,  Dop|            ma łączyć Kraka i Polskę ze Słowiańszczyzną i legendą
765   3,  Dop|          dowody i Polacy strąconego ze stolicy skazują na wieczne
766   3,  Dop|              Inna legenda opowiada, że wcale nie ukarany, w zgryzotach
767   3,  Dop|      ludowej powieści. Godna uwagi, że w daleko późniejszej legendzie
768   3,  Dop|            ma w sobie tyle wdzięku, że nęciła już nieraz poetów,
769   3,  Dop|         rodakach wzbudzał zaufanie, że z wrodzony zdatnością łączył
770   3,  Dop|          bitwach. Ten postrzegłszy, że nieprzyjaciel poczynał sobie
771   3,  Dop|  nieprzyjaciele tak się przerazili, że czym prędzej za broń porwawszy,
772   3,  Dop|          krajem. Godna uwagi tylko, że tradycja o prostym pochodzeniu
773   3,  Dop|  pochodzeniu Przemysława wspomina i że poczucie narodowe ciągle
774   3,  Dop|            na nie. Długosz powiada, że dla starszyzny urządzone
775   3,  Dop|          prostotę".~Nie zdajeż się, że to wprost z bajki wyjęty
776   3,  Dop|           Leszka III z żony jego, a że oprócz niego z nałożnic
777   3,  Dop|  przeskakuje, znajdując naturalnym, że się okolice górzyste sprzykrzyły
778   3,  Dop|            jak najdobitniej mówiąc, że "gonił za nieprzyzwoitą
779   3,  Dop|           zaczęła na zgładzenie ich ze świata. Długosz umieścił
780   3,  Dop|         przekonywającą i dowodzącą, że koniecznie pozbyć się stryjów
781   3,  Dop|             być tak rozrzewniające, że "nawet posągi spiżowe zdobiące
782   3,  Dop|          Popiel, na pożegnanie niby ze stryjami i starszyzną, każe
783   3,  Dop|       pieniste bełty podnoszące się że środka naczynia wypróżnia
784   3,  Dop|     zaprawiona była trucizną, każdy ze stryjów, dając pocałowanie
785   3,  Dop|       nowego króla.~Zrodziły się tu ze współzawodnictw niezgody
786   3,  Dop|         jego wyborze - i upewniają, że tłum zgłodniały zebranych
787   3,  Dop|      historią budującą, wykazującą, że sprawiedliwość boża ściga
788   3,  Dop|  sprawiedliwość boża ściga winnych, że kara nigdy nie mija występku,
789   3,  Dop|             i wracają. Jawnym jest, że podanie o mogiłach Kraka