Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 | pragnienie. Hengo związany stał u progu. Chwilę trwało przerywane
 2   1,  3 |              zawołał.~Wisz stał u progu chaty - trąciła go Jaga,
 3   1,  6 |      czapką na czoło nasuniętą. Z progu popatrzył na niewiasty,
 4   1,  6 |       wszedł zziębły i siny, a od progu posłyszał te pieśni, które
 5   1,  6 |     mimowolnie:~- Macierz moja!~W progu stała Dziwa patrząc, słuchając,
 6   1,  7 |           Wisz ukazał się znowu w progu dworu, ale tak zmieniony,
 7   1,  8 |           siermiężce zjawił się w progu... Zobaczywszy go, wnet
 8   1,  8 |       zębami białymi śmiała się w progu.~Znosek stał i patrzał po
 9   1,  8 |     zwrócili głowy ku wnijściu. W progu stał człowiek siermięgą
10   1,  8 |      nawet nikogo zawrócił się od progu, odszedł i usiadł na przyzbie.~-
11   1,  8 |         nie miał?... Tamten, co z progu zszedł, to stary Ziemba...
12   1,  8 |      chwili dopiero pokazał się w progu. Piastun, gdy próg przestąpił,
13   2,  13|       wirzył. Ale w tej chwili na progu ukazał się Domanów brat,
14   2,  13|       Posłuszny chłopak skinął od progu na Jaruhę, która z udaną
15   2,  13|    oparłszy się o ognisko, gdy na progu zobaczyła kocie oko Znoska.~
16   2,  15|        odprowadzała. Mucha stał u progu, Brunhilda podeszła ku niemu.
17   2,  16|          się ocknął, smerda już u progu czekał z pastuchem, który
18   2,  19|       gospodarzu nasz - zawołał w progu - że na dzień syna waszego
19   2,  19|         przedsieni i spoczywał.~W progu stanęła Rzepica spoglądając
20   2,  20|         Wizuna. Stary siedział na progu i karmił gołębie, które
21   2,  21|     uścisnąć nogi...~A tu wojna u progu! - zakrzyczała pani - o!
22   3,  24|        dnia Jaruha znalazła się w progu zagrody, dobrawszy znać
23   3,  24|           piwa podać starej.~Ta w progu usiadła, torbę położyła
24   3,  24|          ku niej czwałem, a gdy u progu stanęli, aż ziemia zatętniała.~
25   3,  24|    czyhali, nie dawano im przejść progu, musieli się spierać, opowiadać
26   3,  24|       druhny nuciły:~- Żegnaj mi, progu domowy, żegnaj ogródku ruciany,
27   3,  24|      misach.~Stary gęślarz padł u progu, ale go za sznur wciągnięto
28   3,  25|      spróbował wynijść i usiąść w progu, nie pokazała się już dziewczyna
29   3,  25|          pod starą wierzbą lub na progu której chaty.~Tego dnia
30   3,  26|     jeszcze powzdychiwając, gdy w progu blady jeszcze i słaby ukazał
31   3,  26|           z głodem nie odeszli od progu. Byłoby się jednak stało
32   3,  29|       braci, od sióstr i ścian, i progu, i ogniska domowego.~Dobek
33   3,  29|       sióstr pozdrowić, od ścian, progu i ogniska. Westchnęła Dziwa.~-
34   3,  30|           zapłata... Żony stoją w progu, na powrót czekają, wypatrują
35   3,  30|           przodem barana i tego u progu zabito na ofiarę, po czym