Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         na to obojętnym okiem.~W milczeniu dobyli potem z sakiew suszone
 2   1,  1 |         do wody... siedli jeść w milczeniu... Konie na chudej trawie
 3   1,  2 |          mężczyznami, służyły. W milczeniu zabrano się do mięsa palcami
 4   1,  4 |      podnosi. Podróżni jechali w milczeniu. Konie ich same prawie torowały
 5   1,  6 |       głosy chrypły... Po długim milczeniu i głuchym szmerze ozwał
 6   1,  6 |        kiwnął więc tylko głową w milczeniu.~- Powiedzcie tam - dodał
 7   1,  7 |        drogę w las - i ruszyli w milczeniu. Długi kawał jechali nad
 8   1,  7 |          strumień.~Jechali tak w milczeniu do nocy ciemnej, gwiazdy
 9   1,  8 |     zapijemy!~Słuchali wszyscy w milczeniu.~- Powinniście się cieszyć
10   1,  10|         część wielka siedziała w milczeniu, głowy pospuszczawszy. -
11   1,  10|         odsunęli się w ostrożnym milczeniu. Rudan pozostał z małą garstką,
12   1,  10|    Czeladź strwożona siedziała w milczeniu.~- Zwierzaś ubił lub skaleczył -
13   1,  10|       stary Słowanie!...~Szedł w milczeniu, jak gdyby miejsce znał
14   1,  10|        chleba, a dopiero potem w milczeniu jeść i pić zaczęto.~Stary
15   1,  11|         zaczynając się posilać w milczeniu.~Dziwa koszyk jej podsunęła,
16   2,  14|  kobiałek, co kto miał z sobą, w milczeniu jakimś uroczystym.~Widać
17   2,  16| oślepłego syna. Pozdrowili się w milczeniu i szli siąść na spoczynek
18   2,  16|      żoną popatrzali na siebie w milczeniu, nie odrzekli nic. Prosili
19   2,  17|      koni. Jechali dzień drugi w milczeniu. Żuła się domyślił już,
20   2,  17|         się zebrała starszyzna W milczeniu wysiadł Miłosz stary i nie
21   2,  18|        być mogli? Stary skinął w milczeniu, ukazując na drzwi dworu.
22   2,  18|  Zgłodzeni goście poczęli jeść w milczeniu. Ośmielił ich nareszcie
23   2,  21|          myślą.~Cała noc potem w milczeniu przeszła, ale na wieży migały
24   3,  22|         Obejrzał się, słuchano w milczeniu, a Myszko spytał: - Jakżeście
25   3,  25|    patrząc i przysłuchując się w milczeniu.~Od dalekiego lądu wiatr
26   3,  25|         odsłonił tak umyślnie. W milczeniu, posłuszna, przystąpiła
27   3,  25|         chorym, zajęła się nim w milczeniu, troskliwie, unikając tylko
28   3,  29|       zbrojne ku jezioru w takim milczeniu, jakby zwierza spłoszyć
29   3,  29|     białymi i siwymi, patrzało w milczeniu, jak tam zastęp najeźdźców
30   3,  29|        ścigający wzrok Domana.~W milczeniu zbliżyli się ku chacie Wizuna
31   3,  29|         Płynęli więc na powrót w milczeniu oba, tylko się mierząc oczyma,
32   3,  30|         Ciągnęli tak poważnie, w milczeniu, ściśniętą ławą jedną aż
33   3,  30|           tu stanęli gromadnie w milczeniu.~Z dala ich już ujrzawszy
34   3,  30|       rożne, a Piastun słuchał w milczeniu i goście obcy także, dopóki
35   3,  30|       przystąpiwszy więc Doman w milczeniu - myślał już tylko, jakby