Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         rozumu odmawiają, przecie duchy przez nie mówią i wiedzą
 2   1,  2 |         spocznijcie i niech dobre duchy będą z wami.~Hengo się niezgrabnie
 3   1,  2 |       rodzi ani ludzie robią, ale duchy po pieczarach mieszkające,
 4   1,  2 |            że tam u zachodu wasze duchy lepszy oręż kują, ale i
 5   1,  2 |          Wiedzieli wszyscy, że ją duchy nawiedzały, że we snach
 6   1,  2 |    Wszyscy wiedzieli, że ją sobie duchy wybrały za oblubienicę.~
 7   1,  2 |         się iść lękały, tam gdzie duchy latają unosząc się nad strumieniami,
 8   1,  4 |         wielkie być mają, których duchy pilnują. Raz w rok, na Kupałę,
 9   1,  4 |         niej żyw, ale niemy, gdyż duchy mu usta zamknęły, aby ich
10   1,  6 |        temu klątwami wyzywającemu duchy.~Przez wrota od drugiego
11   1,  7 |              A stołb też pono nie duchy stawiły z kamienia, ale
12   1,  7 |   wzdychając - czasem i po nocach duchy go męczą, że się zrywa i
13   1,  9 |       jasnych, wojować z czarnymi duchy... Wszystkoś na ziemi miał,
14   1,  9 |       powagi i spokoju, jak gdyby duchy dobre cieszyły się przyjęciem
15   1,  9 |          można. Pieśni ucichły... duchy wzleciały. Dzieci rzucały
16   1,  9 |             młotem Niemców zbijać duchy... Stos ci wielki zapalili,
17   1,  10|           żywy człek zaklęty...~- Duchy się tak po dniu nie snują... -
18   2,  12|       zaklęte wracało do swobody, duchy jasne zstępowały z niebios
19   2,  13|         przerywać nie wolno, boby duchy złośliwe chorobę rzucić
20   2,  14|          Nie mogę... mówię, co mi duchy każą i ukażą... Kneź stoi
21   2,  14|            musi ją cierpieć, jaką duchy dały. Dziewczyna jej nie
22   2,  14|             ano, pioruny padają i duchy bronić się czym mają...
23   2,  14|      jakby ją jeszcze dręczyły te duchy, które mówiły przez nią.
24   2,  16|       począł piorunami i czarnymi duchy. Przypadła Brunhilda z rękami
25   2,  16|         po ziemi działo, jako złe duchy opanowały ludzi, którzy
26   2,  19|             Precz potem odżegnano duchy czarne, uroki i złe wszelkie
27   2,  19|          by szli z nim na żalnik, duchy dziadów pozdrowić i ofiarę
28   2,  20|     Chodziły gadki, że tam jakieś duchy mieszkały i nocami wietrznymi
29   2,  20|         chramu.~- Ja i bez chramu duchy mam wszędzie - odparł stary. -
30   2,  20|        takie jak śmierć, a bogi i duchy... Nie śmiał dokończyć.~-
31   2,  20|          i z duchami rozmawiać?~- Duchy są zazdrosne jak ludzie -
32   2,  20|       kogo chciała, temu go dała.~Duchy ją umyślnie tu niosły. Skoczyła
33   2,  21| najgorętszy, by w nim zgorzały, a duchy ich ze skargą do ojców pójść
34   2,  21|     ogniki, unosząc się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~Z górnych
35   3,  24|          uspokajała tych; których duchy o ziemię rzucały, sama się