Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       dzięcioły kowale już kuły drzewa. Był dzień...~U skraju lasu,
 2   1,  1 |      Cisza panowała nad lasami, drzewa tylko uroczyście szumiały...~
 3   1,  1 |      parowu. Mieniały się tylko drzewa, sosny i jodły, potem zielonych
 4   1,  1 |      szałasów jakichś, chałup z drzewa i chrustu, opasanych tynami
 5   1,  1 |   pokryte były kawałami dartymi drzewa, wiszarem i gałęźmi - ściany
 6   1,  3 |     przeprowadzając dalej. Spod drzewa, u którego czatował, mignął
 7   1,  3 |     przebijała. Dalej ściśnięte drzewa już oku nic widzieć nie
 8   1,  5 |         przypierały obszerne, z drzewa wzniesione domostwa, z dachami
 9   1,  7 |       grzyby, mężczyźni musieli drzewa szukać na klepki. Drzwi
10   1,  9 |  jeszcze... ale żeleźce i kawał drzewa zostało w ranie. Wisz posłonił
11   1,  10|   horodyszczu nie było nic: ani drzewa, ani kamienia, pokrywała
12   1,  11|     wypłynęło, doszedł tylko do drzewa, przy którym siedziała stara,
13   1,  11|       źródła, ani kamienia, ani drzewa, gdzie by się zostało, a
14   2,  12|    świeżo ucięte, gdyż martwego drzewa jak na budowę chaty nikt
15   2,  12|    Gałęzie nawet suche z żywego drzewa musiały być obłamywane,
16   2,  12|        okrzyki. Zdało się, że i drzewa, i wody, i obłoczki na niebie,
17   2,  14|       białą, a później ostrów i drzewa zakryły czółenko i znikło.
18   2,  14|        było jeszcze ozdobniej z drzewa ciosane.~Wisiały na nim
19   2,  14| wschodach. Ciemniej tu było, bo drzewa i opasanie światło odejmowały.~
20   2,  14|  leciały w jezioro, wicher giął drzewa do ziemi, wyrywał je z korzeniami
21   2,  16|       łatwo rzucać mogli. Stosy drzewa, łuczywa i kamieni leżały
22   2,  16|         na spoczynek w cień pod drzewa. Mściwoj i Zabój starzy
23   2,  17|    zapomniany podniósł się spod drzewa i dziecku się prowadzić
24   2,  19|         starodawnego obyczaju z drzewa i gliny, sprzęt odwieczny -
25   2,  19|         i na takim oto krzyżu z drzewa przybili, powiesili, śmierć
26   2,  21|         trudno, bo nie na długo drzewa by stało. Starte ziarno
27   2,  21|   biednego chłopaka, naniesiono drzewa i poczęto śpiewać pieśni,
28   3,  23|     Dobek, który jak bartnik na drzewa łazić umiał, z wierzchołka
29   3,  23|       nabrano tak wiele, że jak drzewa stosy leżały. Niewiasty,
30   3,  25|       jak królewicz patrzał zza drzewa.~Plusnęła w wodę rybką złotą,
31   3,  27|          gołębie pierzchnęły na drzewa, psy szczekając i ujadając
32   3,  28|         wielką z kory lipowej i drzewa, jakich długo potem jeszcze
33   3,  29|        wreszcie ostrowu brzeg i drzewa, a nad chramem dymu słup
34   3,  29|       jak snopy, walili się jak drzewa, jęczeli jak zwierz dziki,
35   3,  29|       odszedł.~Zerwawszy liść z drzewa, Doman za nim popatrzał