Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |           kości trząść do młodego Domana, mój ojcze, nakazałbyś do
 2   1,  7 |         go w lesie któryś z ludzi Domana, ogłuszywszy uderzeniem
 3   1,  7 |   orzeźwiony popatrzał na Wisza i Domana, a niewiastę skinieniem
 4   1,  7 |   niezrozumiale.~Wisz spojrzał na Domana.~- Cóż rzec więcej - zawołał -
 5   1,  9 |       weźmiecie ją...~Spojrzał na Domana. Ten, liść urwawszy, do
 6   1,  9 |        krok ku niemu.~- Po coś ty Domana oczarowała? - rzekł powoli.~-
 7   1,  9 | dziewczyna - i czarów nie znam, i Domana znać nie chcę...~- Braterstwo
 8   2,  12|          gospodarza, a na pamięci Domana... Dziwa go zobaczyła tak
 9   2,  12|           swoich i napaść na dwór Domana, aby się pomścić gwałtu
10   2,  12|      patrząc na konia. Był to koń Domana; po sierści jego jasnej
11   2,  12|          Tak chciał... Jam zabiła Domana... Po ca mnie brał siłą?...~
12   2,  12|      uwiązany stał koń skrwawiony Domana; kazała go puścić i nagnać,
13   2,  12|        dali słychać było, jak koń Domana, puszczony na wolę, czwałem,
14   2,  13|           stanął u wrót.~- Nie ma Domana? - zapytał sługi, który
15   2,  13|         dziewczyny, nieopatrzność Domana wydawały się niepojętymi.
16   2,  13|           i napił się biorąc rękę Domana.~- Za rychłe wyzdrowienie
17   2,  14|     mierzył Dziwę i pytał znowu o Domana.~Dziewczę opowiedziało swą
18   2,  14|          przygodę po raz drugi.~- Domana mi żal! - zawołał - nosiłem
19   2,  20|      patrzała na stojąco u wchodu Domana.~- Nie obawiaj się - rzekł -
20   2,  20|         nieśmiało wpatrując się w Domana - duchom a ludziom razem
21   2,  20|        niemu - ciągnęły oczy siwe Domana i usta, i głos, i ta dobroć
22   2,  20|           zlatywały. Postrzegłszy Domana zerwał się z rzeźwością
23   2,  20|          ojcu wyglądała, gdy oczy Domana na nią padły. Dziewczę było
24   2,  20|       drzew widać było chodzącego Domana, kury z dala kręcił się
25   3,  24|          synem tylko, zobaczywszy Domana uciekającego, spojrzeli
26   3,  24|       dali już widać było drużynę Domana i białe szaty Mili, które
27   3,  24|         puściła, ciągnęła rannego Domana, którego pochwycono w ucieczce.
28   3,  25|     niewiasty.~Dziwa, której imię Domana w uszach zabrzmiało - zbliżyła
29   3,  25|       bardzo od tego, zobaczywszy Domana chorym, zajęła się nim w
30   3,  25|           Nie darmo tu dola znowu Domana przyniosła! Co komu przeznaczone,
31   3,  25|           minie...~Na wspomnienie Domana rzuciła się Dziwa, spuściła
32   3,  29|            przyjęła go uśmiechem. Domana rumieńcem, a nad Dobkiem
33   3,  29|        spotykając ścigający wzrok Domana.~W milczeniu zbliżyli się
34   3,  30|       tylko dopowiedzieć o losach Domana i Dziwy, które się też wkrótce
35   3,  30|         nadjeżdżających i poznali Domana wiozącego niewiastę z twarzą