Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     pastwy na ziemi. Zawiesił się czasem w powietrzu i stał nieruchomy,
 2   1,  3 |            a o nas nie zapominaj.~Czasem tam kto z bliżniakami przyjdzie,
 3   1,  3 |          dole. Dobrej myśli bądź! Czasem ja widzę, widzę, daleko,
 4   1,  3 |       widzę, daleko, widzę jasno, czasem ja jutro odgadnę... Nie
 5   1,  6 |          im się po miodzie wyrywa czasem co zuchwalszego, on też,
 6   1,  6 |       niecierpliw bywa... Jak się czasem zetną... co ma być? Zadławi
 7   1,  6 | dobywający się oknami do ryku był czasem podobny, a śmiech wycia,
 8   1,  7 |        szepnął stary wzdychając - czasem i po nocach duchy go męczą,
 9   1,  10|           ociężałym, podnoszącego czasem pysk i wietrzącego dokoła.
10   1,  11|           dziki zwierz bratał się czasem z człowiekiem, by mu służyć.
11   1,  11|           Na Kupale bywają dziwy! Czasem bracia się pobiją, a czasem
12   1,  11|       Czasem bracia się pobiją, a czasem nieznajomi pobiorą... Na
13   2,  12|           noc Kupałową dzieją się czasem straszne rzeczy... wieleż
14   2,  12|          i wybierali oczyma. Szał czasem opanowywał nad ranem te
15   2,  12|         nic oprócz blasków, które czasem złociły gałęzie u góry.
16   2,  14|      zamożna zamieszkiwała. Ale z czasem gniły pale, padały chałupy
17   2,  15|          ich precz odepchnie.~Tak czasem w lesie dzikich zwierząt
18   2,  15|         po podsieniu przechadzał, czasem o słup oparł, to znów chodził. -
19   2,  18|            do białej pani chodził czasem, a gdy z przedsienia na
20   2,  19|           także do tego związku z czasem przystąpić byli powinni:..
21   2,  20|           się za pazuchę chowało.~Czasem, gdy staremu przyszła fantazja,
22   2,  20|          dziecinniał, bo się nimi czasem bawił jak dziecko, do ręki
23   2,  20|       odpoczynku. Tam sobie córce czasem mleko przynosić kazał, a
24   2,  20|          ich nie dajecie darmo?~- Czasem - zawołał stary w ręce klaskając. -
25   2,  20|         ręczniki nićmi krasnymi i czasem kądziołkę przędła.~Oczy
26   2,  21|            śmiechy się rozlegały. Czasem słowami sobie rzucono obelżywymi,
27   2,  21|    przyjmować i karmić.~Obłąkanym czasem przyznawano dar jakiegoś
28   3,  23|   rechotania i pieśni pełno było. Czasem tylko dwu zbójów przemówiwszy
29   3,  23|           z nich stroili śmiechy. Czasem wstał który, aby do jeńców
30   3,  24|       rwane po mogiłach... Dawała czasem pić i jeść, dni dwa i trzy,
31   3,  24|          ziemię rzucały, sama się czasem dziwiła sobie, iż umiała
32   3,  25|        wiatr dął z tamtej strony. Czasem czółenko stanęło, to znowu
33   3,  25|       rzuca w ziemię i leżeć musi czasem długo, nim zejdzie.~Dobrej
34   3,  27|          ukryty przysłuchiwał się czasem wesołemu gwarowi smutnej
35   3,  28|          nie można było wyczytać. Czasem się tylko ukośnie spojrzawszy