Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |            Spod mojego dachu na co ma cię spotkać nieszczęście?~Hengo
 2   1,  3 |             bo ja tobie ufam i miłuję cię. Jesteś obcy, a mam cię
 3   1,  3 |               cię. Jesteś obcy, a mam cię za syna. Posłałbym syna...
 4   1,  3 |              będzie pora, skiniemy na cię - powrócisz... Nauczysz
 5   1,  3 |               napatrzysz, dowiesz, bo cię się strzec nie będą... Na
 6   1,  5 |              a dokoła pod nim cisnęły cię zręby budowli, szopy i chaty.~-
 7   1,  6 |              otworzył.~- Wiem, z czym cię tu posłano - odezwał się
 8   1,  6 |             Nie bój się - rzekła - ja cię nie zdradzę.~Poszła zaczerpnąć
 9   1,  9 |               wołały płaczki - nie ma cię, panie... osierociłeś nas
10   1,  9 |         wojaku niezwyciężony, wróg na cię napadł zdradliwie... krew
11   1,  9 |             ci do świata... Ziemiąśmy cię przysypali, popiół twój
12   1,  9 |                   mówił Ludek. - Chce cię mieć... odgraża się nam...~
13   1,  11|           radzę Jaruho! Ty wiesz, jak cię szarpią, prześladują, co
14   1,  11|            był na biesiadzie! Dobrzeż cię tam przyjmowali! Popamiętasz
15   1,  11|           ludzi... ano! kto wie, żbik cię może poprawi... Ustatkuj
16   1,  11|              się podpatrywać... i tam cię kmiecia strzała spotkała...~
17   1,  11|              ty kiedy młodym był? Czy cię matka od razu starym urodziła?~
18   2,  12|             ci mogę lubczyku dać, aby cię dziewczęta kochały... ino
19   2,  12|        pójdziesz ty o swej sile, a ja cię prowadzić nie mogę, bo mi
20   2,  13|                 Jakeś ty tu wlazł, że cię psy nie zjadły? - szepnęła
21   2,  14|            gościną tylko.. inaczej ja cię nie chcę... Jak ci serce
22   2,  14|                 Wróż mu - rzekła - ja cię zielem upoję, wróż mu, wróż
23   2,  14|               Wyniesiem kadzidło, dym cię upoi.., mów, mów mu śmiato,
24   2,  17|           jeden pozostał. Nie chcieli cię słuchać nasi miłościwi kneziowie,
25   2,  20|          cicho - nie może...~- Żal mi cię - ciągnął Doman - ja do
26   2,  20|             mu otwierając.~- Przecież cię dziewka nie zabiła! - zawołał -
27   2,  20|          chodź darmo około tej, która cię nie chce. - Nie zechce może
28   3,  22|           czujny dniem i nocą, a pyta cię i opatruje. Nie puszczają
29   3,  24|              cudowneś ty ziele, przez cię jest szczęśliwych i biednych
30   3,  25|             nogą ucisnął.~- Znalazłem cię piąty raz... musisz być
31   3,  25|           słyszy te słowa: - Poznałem cię szósty raz... moją musisz
32   3,  25|             konika rzucił.~- Poznałem cię siódmy raz, musisz moją
33   3,  28| bezpieczeństwo swe opatrywać. - Gdyby cię puszczono wolno - dodał -
34   3,  29|           krwi zmaczawszy, zawieziemy cię do niego, na ostrów. On
35   3,  29|               tak uratowano życie. Ja cię powiozę i wiosłami robić