Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       kaliny, niepostrzeżona, po cichu wysunęła się głowa ludzka.~
 2   1,  3 |      przeciwcie się - szepnął po cichu. - Kneź tymi dniami zły
 3   1,  3 |         nie narzekaj - począł po cichu Wisz - nikt nie wie, gdzie
 4   1,  5 |   przypuści - rzekł mu smerda po cichu - macie czas spocząć i język
 5   1,  6 |     matka jego rodzona nuciła po cichu - poruszyło mu się serce,
 6   1,  6 |         płakał.~Dziwa zaczęła po cichu opowiadanie. Wisz, sparty
 7   1,  7 |          Naradzać się zaczęli po cichu. Stało na tym, że wiec być
 8   1,  7 |         naradzali się w izbie po cichu aż do zmierzchu. Stał miód
 9   1,  8 |       nam trzeba się naradzić po cichu... Piastun się popatrzał
10   1,  8 |          gospodarza i gości i po cichu rechotać począł, jakby sam
11   1,  8 |            Ludek - rzekł Wisz po cichu do syna - postanowiono między
12   1,  9 |    drugim brzegiem znać nazad po cichu odciągnęli do grodu.~Rozstawiwszy
13   1,  9 |           siedziała i jęczała po cichu...~Dalej płaczki z rozrzuconymi
14   1,  9 |       podparci, łzy ocierając po cichu...~- ... Odszedłeś od nas -
15   1,  10|          Cóż czynić? - pytali po cichu, patrząc sobie w oczy mniej
16   1,  10|        poczęli i naradzać się po cichu, bo się lękali już zwolenników
17   1,  10|         swą stronę... Zostało po cichu szepcących kilkunastu, kilku,
18   2,  12|         blady.~I ona mruczała po cichu: - Kupało! Kupało!~A z dala
19   2,  12|      Zsiedli z koni wiodąc je po cichu za sobą i kołowali wybierając,
20   2,  12|         sobie nowy. W komorze po cichu związała węzełek bielizny
21   2,  13|         skorupkach i szepcząc po cichu.~W głębi izby, na skórze,
22   2,  18|       Ostatnie słowa wymówiła po cichu. Smerda się obejrzał licząc
23   2,  18|        Chwostek w prawo lasem po cichu umykał. Wkrótce nawet wrzawy
24   2,  19|          znowu, złożyli ręce, po cichu się pomodlili i usiedli.~
25   3,  22|     współzawodników, a Leszki po cichu cieszyli się z wszystkiego,
26   3,  23|          zmierzchu; jak mrok, po cichu wyciągnęły gromady, krajem
27   3,  24|         też milczeli posępni.~Po cichu za węgłami mówili sobie:~-
28   3,  25|    ziemię wlepiła, powtarzała po cichu:~- Przeznaczone nie minie!...~
29   3,  26|   Gromada długo naradzała się po cichu i stąd wprost niektórzy
30   3,  26|       spali. Z brzaskiem dnia po cichu Piastun sobie kobiałkę szykował
31   3,  26| składając ręce i szepcząc coś po cichu. Tłum miał ich za jakichś
32   3,  28|     zajdzie daleko. Hengo się po cichu przyznał, że był w służbie
33   3,  28|         i drugich też do tego po cichu nakłaniał, aby kmiecia rzuciwszy
34   3,  28|     zabitego kozła i gwarzyli po cichu, gdy niespodzianie zaszeleściało
35   3,  29|   będziecie zdrowi - szepnęła po cichu, uśmiechając się do niego. -