Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |           zgrzytając, miotając na Chwostka przekleństwa.~Wrzawa rosnąca
 2   1,  8 |         samym grodem i pod bokiem Chwostka - rzekł - wam więc dużo
 3   1,  8 |           ul wsadzili... Jedni na Chwostka płaczą, drudzy trzymają
 4   1,  10|        się lękali już zwolenników Chwostka, aby ich na sztych nie wydali...
 5   2,  14|      odbijała się twarz szkaradna Chwostka, a obok niej w dymach, którymi
 6   2,  14|      kupiło się, biegło naprzeciw Chwostka. Kupy stawały i zapierały
 7   2,  14|     zdawały się powtarzać zelżywe Chwostka przezwisko, dusza mu zemstą
 8   2,  15|            To mówiąc, zostawiwszy Chwostka na ławie, sama się wyśliznęła
 9   2,  16|      bezsilny. Zabój popatrzał na Chwostka. Temu zęby białe spod warg
10   2,  16|           śmierci zwracały się na Chwostka i kneźnę. W izbie słychać
11   2,  17|           na całą noc pojechał do Chwostka.~Na grodzie sposobiono się
12   2,  18|      Smerda powrócił do stojącego Chwostka~- To Jaruha, miłościwy panie -
13   2,  18|   starając uśmiechnąć się, bo się Chwostka lękała bardzo. On też niezbyt
14   2,  18| zaświstały w powietrzu. W kołpaku Chwostka utkwiło ich kilka. Smerda
15   2,  18|         ludzie gonili, ale orszak Chwostka zyskiwał coraz i wyprzedzał.
16   2,  18|          do łąki. Wierny sługa do Chwostka się zbliżył i począł mu
17   2,  18|      Dosyć było tego, by zdradzić Chwostka Piastun nań popatrzał, ale
18   2,  21|      potrutych stryjów i synowców Chwostka psy powywlekały z ziemi
19   2,  21|          oczów. - Słuchajcie rady Chwostka albo mojej - rzekł - czyja
20   2,  21|     przymurek i nikli. Kilka razy Chwostka tam poznano i powitano urągowiskami
21   2,  21|          połaci leżały dwa ciała, Chwostka i żony, z głodu czy od trucizny
22   2,  21|         szukając ukrytych skarbów Chwostka, a rozbiegające się wnet
23   3,  22|           jawne, że Myszki, które Chwostka zjadły, będą górą, ale nie
24   3,  22|          Nic... słychać tylko, że Chwostka synowie Kaszubów już na
25   3,  22|          stronie; im się z synami Chwostka łatwiej było porozumieć.
26   3,  24|          chaty wyszli doń synowie Chwostka, a z nimi Niemcy, ciekawie
27   3,  26|       Było i takich wielu, co już Chwostka żałowali. Myszkowie dobrzy
28   3,  26|   siedzieć tam, gdzie wspomnienia Chwostka i zgliszcza stałyby między
29   3,  26|       wymordować do nogi.~Synowie Chwostka mogli też łatwo wpaść w
30   3,  27|           i Pepełek, dwaj synowie Chwostka.~Oglądając się niemal pogardliwie
31   3,  27|      rzucić je psom.~Obaj synowie Chwostka sczerwieniwszy się chwycili
32   3,  27|      czeladź się zbiegać zaczęła.~Chwostka synowie niepewni, co się
33   3,  27|        dół do wilgotnej pieczary.~Chwostka synów na ręku niosąc, popychając,
34   3,  27|          zwycięstwu.~Dwaj synowie Chwostka stali pod dębami wśród trupów,
35   3,  30|       nimi na wojnę przeciw synom Chwostka ciągnąć nie chciał. Zostawiono