Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           górami i wąwozy - Dziwa szła śmiało, wiedząc, że się
 2   1,  7 |       ojca i cisnęło się do ręki. Szła Jaga też niespokojna, fartuchem
 3   1,  9 |     rozlegała się daleko.~Przodem szła stara Jaga siwe włosy rozpuściwszy
 4   1,  9 |      odzież na sobie. Tylko Dziwa szła milcząca i jakby martwa.~
 5   1,  9 |          aby je wzięły na ręce... Szła tak aż do stosu, stanęła
 6   1,  10|      dębem w tej wierze, iż z nim szła precz choroba. Aby zdrowie
 7   2,  12|         Dziwa z podniesioną głową szła przodem, wiodąc skoki i
 8   2,  12|           co się działo na ziemi, szła zorza wieczorna całować
 9   2,  12|  wszystkie przyłączyły niewiasty. Szła Dziwa do ogniska i rzuca
10   2,  12|    otwarły się i zamknęły za nią; szła żegnać rzekę, co pod dworem
11   2,  14|        taki chram Nii, do którego szła właśnie Dziwa schronić się
12   2,  14|      powydeptywane stopami.~Dziwa szła z wolna przed siebie, nie
13   2,  14|        znowu i dumała.~Dziewczyna szła drożyną wskazaną. O kilka
14   2,  14|          drogę.~Biegła raczej niż szła we wskazaną stronę Dziwa.
15   2,  14|         przychodzącej skrył żywo.~Szła droga pomiędzy dwoma częstokołami
16   2,  14|          Lecz słabość ciała razem szła z olbrzymią myśli potęgą.
17   2,  15|          zrywała się niespokojna, szła do okna, to do drzwi, a
18   2,  15|   wychodząc przeciw panu swemu. A szła zagniewana, lecz wszedłszy
19   2,  15|         na wieżę posadzić. Śmiało szła ta garść ludzi trzymając
20   2,  15|        już z podworca ku stołbowi szła. Inaczej się tam dostać
21   2,  15| najkosztowniejszą. Sama Brunhilda szła już przodem do swojego dworu,
22   2,  17|        kmieciowi pozostać, a sama szła do łożnicy męża zbudzić,
23   2,  18|          w las, a choć tu za nimi szła pogoń naciskając, pociski
24   2,  20|       okienkiem. Drogą od brzegów szła zataczając się, podśpiewując
25   3,  22|       było... Część znaczna precz szła na okopy, pokładła się na
26   3,  22|          niewielu się znajdowała; szła czeladź uzbrojona w młoty
27   3,  24|          robisz z ludzi, dziewicą szła z chaty, mężatką się zbudzi...
28   3,  24|         pójść w skoki...~A Jaruha szła, biegła, oglądała się poza
29   3,  25|          go zaraz, podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~- Żywie,
30   3,  26|      posyłanych z niczym wróciło.~Szła zatem do Ścibora i starszyzny,
31   3,  26|           nogom się wyprostować i szła znowu. Las podnosił się
32   3,  26|          na powrót do dzieży swej szła, boć w domu chleba teraz
33   3,  29|    szelest posłyszał.~Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha. Widząc,
34   3,  30|      niego uciec mogła. Tymczasem szła nad brzegiem a on coraz