Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |      zlanych rosą, świeżo w ciągu kilku takich poranków z nabrzmiałych
 2   1,  2  |       która mogła. Parobków tylko kilku i dwu synów gospodarza zostało.~
 3   1,  6  |           podsienie, a z niego po kilku stopniach runęła w podwórzec,
 4   1,  6  |      pełznąc pod wschody jęczeli, kilku usiłowało wstać i padło
 5   1,  6  |   dogorywającym od mordu i miodu.~Kilku na pół żywych stało opartych
 6   1,  6  |       jeszcze u podsienia rannych kilku, z których krew też płynęła,
 7   1,  8  |         się czapka smerdy i dzidy kilku jezdnych tuż za nim. Spodziewano
 8   1,  9  |            Za starca, który padł, kilku smerdzie zabito, sam on
 9   1,  10 |         jadący mężyzczna, którego kilku innych otaczało, ukazał
10   1,  10 |           szyi obręcz miedziany z kilku kół złożony spadał mu na
11   1,  10 |      śmiał wiec zwoływać!~Jęknęło kilku i głuche mruczenie słyszeć
12   1,  10 |      cichu szepcących kilkunastu, kilku, potem nikogo. Uroczysko
13   2,  12 |     Sambor rozróżnił już stąpanie kilku koni i ludzi, ciche szepty.
14   2,  13 |           Zalejemy mu sadłem i do kilku dni znaku nie będzie.~Wchodzili
15   2,  17 |            Z drugiego boku stał z kilku Bumir, znany z tego, iż
16   2,  17 |         doń tyłem obrócił i inni, kilku mu pięści pokazało.~- Bumir
17   2,  17 |           się mu w paszczę leźć w kilku, nie będziecie się obawiać
18   2,  17 |           nim zamknięty długo, po kilku dniach na łowy wyjedzie,
19   2,  18 |         staje od obozu chodzi ich kilku...~Rozmowa ta jeszcze trwała
20   2,  18 |        dwór podnosząc je do góry.~Kilku jezdnych stało u wrót.~-
21   2,  20 |   spojrzeć nie było sposobu.~Wtem kilku konnych nadjechało. Stary
22   2,  21 |      Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku na dół i trupy oknami wyrzucać
23   2,  21 |          padać zaczęły. Ciekawych kilku podsunęło się pod wieżę,
24   2,  21 |           i dobroduszne wyglądał. Kilku mu rzuciło po chleba kawałku
25   3,  23 |          wieścią - niewolników po kilku do zagród rozdając, co we
26   3,  26 |          niektóre, na inne ledwie kilku się przywlokło, a po granicy
27   3,  26 |           Coraz to ktoś sam lub w kilku ich szło po lasach za Piastunem,
28   3,  27 |       dzidą. Stojący przy nim Obr kilku ludziom, porwawszy ich,
29   3,  27 |           ostatku pijana ciżba po kilku i pojedyncze zbóje, którzy
30   3,  28 |          lasem. Piastun z synem i kilku starszyzny u ognia grzać
31   3,  30 |        starego bartnika podeszli.~Kilku z wojewodów i starszyzn
32   3,  30 |          z czeladzi swojej dobrał kilku i kazał jechać z sobą.~Właśnie
33   3,  Dop|        jakimś biedaku, o jednym z kilku braci, co skromnością swą
34   3,  Dop| Opatrzność znowu nastręcza, jak w kilku poprzednich powieściach,