Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      teraz. Dalej puszcza, iść choćby na rzekę, obłąkać się łatwo,
 2   1,  3 |      Byłoby się z kim zabawić, choćby i do jutra.~Wisz spojrzał
 3   1,  7 |           A dalej?~- Z Leszków choćby do Miłosza... - mówił Doman. -
 4   1,  8 |      nóg przypadł.~- Musiałem, choćby życie ważąc - rzekł przybyły -
 5   1,  8 |   drużyna kneziowska. W lesie, choćby za zasiekami, tak się bronić
 6   1,  9 | kneziowi, że wiec się zbierze, choćby mnie między żywymi nie było.~
 7   1,  9 |     ale co rzekł, to strzymał, choćby krwią przyszło polewać.~-
 8   1,  9 |      nie gorsza od niej... ta, choćby i popłakała, weźmiecie ją...~
 9   1,  10|         Najdą na nas Niemcy, a choćby i Pomorcy, i Wilki, gdy
10   1,  11|       sen słodki, sen złoty, a choćby się już nie budzić... W
11   2,  13|        Obiecywał sobie pomstę, choćby życiem zapłacić, a o tę
12   2,  15|    zasieki po brzegi nasypane. Choćby ta dzicz obległa, jeszcze
13   2,  16|   zwykłej spał jak kłoda, więc choćby go ze snu wytrzeźwiono,
14   2,  17|       drużyna śmiała i liczna, choćby rok im na Sasów czekać przyszło,
15   2,  17|         Kmiecia!~- Wybierajcie choćby konia i wołu! - wrzasnął
16   2,  18|     mnie bezpieczni jesteście, choćby was i ścigano... - dodał -
17   2,  18|       święty...~Na ten wyraz - choćby was ścigano! - kneź się
18   2,  19|      się u nas nie stanie nic, choćby wojna się rozpoczęła, a
19   2,  19|    obyczaju nakarmi i napoi, a choćby i prószyna ani kropla mu
20   2,  19| miesiąc, ale dziesięć, przecie choćby głodem weźmiemy ich...~-
21   2,  20|       żadnej wziąć nie chciał, choćby mu to było łatwo przyszło,
22   2,  20|     kto by ciebie nie miłował, choćby kneziem był, ślepym by musiał
23   2,  20|         Ojciec miód nalewał.~- Choćby się ojciec pogniewał! -
24   2,  20|     pogniewał! - pomyślała - a choćby uderzył - rzekła w duchu.~
25   3,  23|      dla nich łakomą zdobyczą, choćby się nie obciążyli lupami.
26   3,  24|       na przyjęcie i uraczenie choćby najliczniejszych gości.
27   3,  26|       po nim było, co przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano
28   3,  28|   wolał w dybach czy w łykach, choćby związany, mleć gdzie w żarnach
29   3,  28|   każdemu, a brał, co mu dano, choćby mało wartą skóreczkę jagnięcia.~
30   3,  28|      mamy ludzi. Z dwojga rąk, choćby najdzielniejszych, pomoc
31   3,  28|        się tu podobało. Dobek, choćby był miał ochotę w miejscu
32   3,  29|   miejsc swoich. Pomorcom też, choćby się byli może cofnęli radzi,
33   3,  29|        być ma, nie cofnął się, choćby życiem przyszło płacić.
34   3,  29|    wracajcie się mi ze świata, choćby do mnie w goście.~Coraz