Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         bystrym zmierzył starego Wisza i rozśmiał się.~- Próżna
 2   1,  1 |    pierwszy raz jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel wasz...
 3   1,  2 |         podając go pięknej córce Wisza, która zmieszana, dumnie
 4   1,  3 |           Dokąd? Nigdzie, jak do Wisza, u którego miód stary stoi...~
 5   1,  3 |       nad którą jechał, zobaczyć Wisza, a ten też niezwłocznie
 6   1,  3 |          Wyjaśniła się też twarz Wisza, gdy w podwórku ani córek,
 7   1,  3 |   Tymczasem na dany znak synowie Wisza podeszli do rozmowy, podsunęła
 8   1,  3 |      parobczak spotkał wejrzenie Wisza, skierowane ku niemu - które
 9   1,  4 |          spocząć każą nogi. A do Wisza, do starego, daleko... daleko...~-
10   1,  5 |          go w gościnie u kmiecia Wisza, kto wie, w jakich naradach?
11   1,  5 |         się pokłonił.~Od kmiecia Wisza wziąłem parobka, zdrów i
12   1,  6 |         na jaw wydobyć. W chacie Wisza nie pokazywał innego kruszcu,
13   1,  7 |         dwu, na pół nagich, głos Wisza wywołał. Była to osada z
14   1,  7 |        Spojrzenia ich rzucane na Wisza kose były, nieufne i strwożone.~
15   1,  7 |    wszystko.~Jeden z parobczaków Wisza poszedł się napić i wrócił
16   1,  7 | naprzeciw starego - popatrzał na Wisza i szybko nazad popędził.~
17   1,  7 |          orzeźwiony popatrzał na Wisza i Domana, a niewiastę skinieniem
18   1,  9 |   zwoływać?~- Ano... ja! - rzekł Wisza spokojnie -- ja... każdy
19   1,  9 |         utkwiła w piersi starego Wisza... koszula jego zaczerwieniła
20   1,  9 |      ziemi we krwi zwłok starego Wisza zajadłość powiększał.~Liczba
21   1,  9 |         wschodami do góry, gdzie Wisza trup stał otoczony orężem
22   1,  9 |         miano sypać mogiłę, obok Wisza ojców i braci. W pośrodku
23   1,  9 |      żółty wzniósł nad popiołami Wisza...~Na żalniku zapalono stosy
24   1,  9 |        odezwali się obaj synowie Wisza i podawali sobie ręce znowu.~-
25   1,  9 |       Nie stało mi czasu starego Wisza prosić, będę wam mówił o
26   1,  10|  wiedzieli już, jaki los spotkał Wisza za to, że pierwszy ich na
27   1,  10|       sami dla obrony posadzili. Wisza nam za to ubito, że śmiał
28   1,  10|          aby nas po jednemu, jak Wisza, wybito, a dzieci pobrano
29   2,  13|       nim potajemnie?... Starego Wisza nie stało.~Na wspomnienie
30   2,  13|           Na wspomnienie starego Wisza głowę spuścił Doman i zamilkł.~-
31   2,  14|         ojcem - poczęła mówić. - Wisza kneziowscy ludzie zabili.~
32   3,  22|    chcieli jedni, Myszka drudzy, Wisza inni, Dobka wreszcie i z
33   3,  22|      rzec... dziewka... Porwałem Wisza córkę, bo mi się srodze