Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         gałęzi i ciężkie stąpanie.~Spod gęstych łóz zaświeciło oczów
 2   1,  1  |       rozgarniając je, wydobył się spod nich człowiek słusznego
 3   1,  1  |          czoło, tak że oczy wprost spod nich patrzały. Reszta twarzy
 4   1,  1  |            i chłodem, dobywała się~spod wąsów i brody - wśród których
 5   1,  1  |            nią i opasane sznurami. Spod rękawów sukni krótkich dobywały
 6   1,  1  |         coś żywo za gałęźmi i wnet spod nich wypełzło chłopię, wydobyło
 7   1,  1  |          którą obnażoną widać było spod koszuli, jak twarz pokrajaną,
 8   1,  3  |             przeprowadzając dalej. Spod drzewa, u którego czatował,
 9   1,  3  |     Dlaczegóż uchodzić nie chcesz? Spod mojego dachu na co ma cię
10   1,  5  |      stękanie człowieka szło jakby spod ziemi.~- Co on zawinił? -
11   1,  6  |              Jeszcze mówił to, gdy spod tynu, gdzie gęsto rosły
12   1,  6  |         rycerską, oczy zdawały się spod powiek ogniem strzelać,
13   1,  7  |      sznurach. Wisz i Doman wstali spod lipy -zbliżając się do wrót,
14   1,  7  |        płochliwy zrywał się niemal spod stóp jeźdźców... na drzewach
15   1,  7  |       zawitą chustami tak, iż oczy spod nich zaledwie widać było.
16   1,  9  |         teraz dopiero miecza dobył spod poły. Zza płotów, tynów,
17   2,  12 |       Kupały.~Na niebiosach, jakby spod zasłon przypatrując się
18   2,  12 |         matce... Jakiś czas Sambor spod dębu, o który się sparł,
19   2,  14 |          się z wolna Dziwę patrzył spod brwi siwych. Skłoniła mu
20   2,  15 |       śmiał, słomę zgniłą wziąwszy spod siebie, w wychudłych białych
21   2,  16 |          Chwostka. Temu zęby białe spod warg widać było, a z oczów
22   2,  16 |           cicho, oczy zamykając, a spod powiek mu łzy pociekły.
23   2,  17 |            zapomniany podniósł się spod drzewa i dziecku się prowadzić
24   2,  18 | przypłaciło życiem... Któż winien?~Spod włosów kneziowi z oczów
25   2,  19 |      krzyżyk i całując go, a potem spod sukni dobywszy podobny kruszcowy
26   2,  19 |     siedmiu, chłopcy z rąk matki i spod dozoru niewieściego przechodzili
27   2,  21 |   pluszcząc, nie drgając, jakby je spod spodu bogunki na barkach
28   3,  25 |       przychodzić musiały po wodę. Spod nóg tymczasem zrywała zioła
29   3,  26 |           wodą zzieleniałą zalane. Spod stóp wyskakiwały spłoszone
30   3,  26 |     niewolnikami wrócili wprawdzie spod Lednicy, obawiając się zasadzki
31   3,  28 |          tarczy guzami nabijanych, spod których skór prawie widać
32   3,  30 |          chcę mieć z rąk waszych i spod ojcowskiej strzechy. Sprawcie
33   3,  Dop|           wrzącym ukropie, gdy się spod niego ogień usunie. Napój