Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      miejscu będziemy. Chłopak milczał, starszy coś mruczał jeszcze,
 2   1,  1 |  sparty, nad końmi czuwał. Las milczał - niebo było czyste - owad
 3   1,  2 |        nóż obejrzany położył i milczał posępnie... Chłopaki szeptały
 4   1,  2 |      albo ziemia rodzi...~Wisz milczał słuchając. Parobcy i synowie
 5   1,  6 |    mówił Niemiec? - spytała. - Milczał jak grób - rzekł stary.~-
 6   1,  7 |      się trzęsły, hamował się, milczał, a gdy stary dokończył,
 7   1,  7 |       z sąsiadem Domanem.~Kneź milczał.~- Dozwolicie mówić z sobą?~-
 8   1,  7 |      to zostać bezkarnym?~Kneź milczał długo, aż zerwał się gniewny.~-
 9   1,  7 |        Będziecie z nami?~Stary milczał długo.~- Nie - rzekł - serce
10   1,  9 |        i gdzie indziej patrząc milczał; wzgardzić nie chciał, a
11   1,  10|         Doman odstąpił precz i milczał. Zatem ruszyła się starszyzna
12   2,  13|   sługi, który we wrotach stał Milczał parobek.~- Jest pan doma? -
13   2,  14|      mówił nic, sparty na kiju milczał patrząc w ziemię.~- Doman
14   2,  14|       Stary nie pobladł nawet, milczał obojętny; ręka kneziowi
15   2,  15|     Brunhilda - przysięgam ci!~Milczał biedny więzień, który się
16   2,  15|     dano, z chciwością prawie. Milczał.~Niemka z przymileniem,
17   2,  15|        Brunhilda, on słuchał i milczał, a milczenie to niepokoiło
18   2,  15|     sobie ręce podadzą.~Leszek milczał jeszcze.~- Powiesz mu to? -
19   2,  16|        stary i wonny.~Chwostek milczał. Starzy sądzili, że go przecie
20   2,  17|    szkodzić nie może...~Miłosz milczał pogardliwie, a Bumir mówił
21   2,  17|        za łby!~Wizun słuchał i milczał, oczyma rzucając to na Miłosza
22   2,  19|   dzień się szerzy i krzewi...~Milczał Piastun słuchając, a drugi
23   2,  20|          kazał mówić, słuchał, milczał, długo trzeba było czekać,
24   2,  21|       u knezia Miłosza? Znosek milczał i syczał.~- Byłem - rzekł
25   3,  22|       ucztowaniu zeszła. Wizun milczał. Myszkom się zdało, że go
26   3,  25|      kiju się oparł, patrzał i milczał. Chcieli mu wyczytać z twarzy,
27   3,  25|      głową Jaruha, a gdy Doman milczał, ciągnęła znowu dalej:~-
28   3,  25|     sama wiedźma jestem!~Doman milczał, aż nierychło się ozwał
29   3,  26|     oczom, długo w niepewności milczał. Szepnął wreszcie do otaczających: -
30   3,  27|       odezwie się Miłosz. Kneź milczał.~- Przyszliśmy oba zapytać
31   3,  28|       wielce do rozmowy, Dobek milczał posępnie. Pierścień na placu
32   3,  29| trafiało? - dodał Doman. Stary milczał i wyczekawszy rzekł ponuro:~-
33   3,  30|       sobie obawiając. Piastun milczał.~Dzień jeden i dwa, i trzy