Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     bielało nie opodal. Pod dębem leżał kamień wyżłobiony jak misa,
 2   1,  1 |        Gdzieniegdzie żółtawą ławą leżał piasek, to kępiasta trzęsawica,
 3   1,  2 |    zasłanym, chleb też nadkrojony leżał i nóż przy nim mały. U drzwi
 4   1,  6 |         się inni.~U stóp wschodów leżał starzec z włosem białym,
 5   1,  7 |      poczciwej. W każdej chałupie leżał chleb, nóż i stała woda.
 6   1,  7 |           świeżo zdarte. Na stole leżał chleb biały, którym się
 7   1,  7 |       polana.~W głębi, na skórach leżał olbrzymiego wzrostu starzec,
 8   1,  9 |        świetlicy na posłaniu swym leżał trup starca blady, ręką
 9   1,  10|       któremu strzałę w oko wbił, leżał, liśćmi się cały zasypawszy,
10   1,  10|          wciągnąwszy, przyczajony leżał na pół martwy Znosek.~Ze
11   1,  10|           który ciągle jak martwy leżał... Ostrożnie gospodarz puszczy
12   2,  12|        Łyka i powrozy były mocne. Leżał więc tak, rozpaczając a
13   2,  13|          W głębi izby, na skórze, leżał blady, z oczyma w słup otwartymi,
14   2,  13|        ten znak życia pies, który leżał na ziemi, podniósł głowę
15   2,  15|           Wstał z ławy, na której leżał, siadł, psy spędził z podsienia
16   2,  15|      opatrywali.~Na ławie w izbie leżał Chwostek, który padając
17   2,  15|          słomy zgniłej i stęchłej leżał młody, piękny chłopak, dwudziestokilkoletni.
18   2,  17|       rozesłanej pod drugim dębem leżał sparty oburącz i milczący.
19   2,  21|      chłopaków do świetlicy. Kneź leżał na ławie, bo tej nocy spać
20   2,  21|          skąd głos wychodził. Łuk leżał około niego, chwycił zań,
21   2,  21|           tak, jak kto siedział i leżał, nie poruszywszy się nawet.
22   2,  21|       wszystko.~Znosek wciągnięty leżał na drugiej połaci w wieży
23   3,  23|         rozlegała po lesie. Dobek leżał pod dębem i pot z czoła
24   3,  24|   skrępowany sznurem, a przed nim leżał trup młodej żony, w której
25   3,  24|   Wieczorem trup zabitej Mili sam leżał u brzegu. Doman pełznął
26   3,  27|          z południa.~Stary Miłosz leżał pod dębem na uboczu, za
27   3,  28|             iskrzyły mu się oczy, leżał, patrzał i nasycał się.~
28   3,  29|          górę. Gdzieniegdzie wróg leżał razem z tym, co go dobił,
29   3,  29|            Przy ognisku na uboczu leżał ranny Dobek, przy nim stali
30   3,  29|      całkiem zatamować nie mogły. Leżał blady, sycząc tylko z bólu,
31   3,  29|      samym miejscu, gdzie wprzódy leżał Doman, złożono rannego,
32   3,  30| ręcznikami szytymi pokryty, chleb leżał na nim, aby go doma nie
33   3,  30|         domu panią uczynić.~Dobek leżał jeszcze na Lednicy ze swą