Tom,  Rozdzial

501   3,  22 |    świąteczny żniwa. Zdało się tym, co przewodzili, że za drugim
502   3,  22 |           nie chciało. Byli i tacy, co się cieszyli, że knezia
503   3,  22 |             wyprzedzić, naładowali, co w domu mieli, na wozy i
504   3,  22 |        proroczo widział a wiedział, co się dziać miało... Chadzano
505   3,  22 |        prosili go, aby im radę dał, co czynić mieli dla rychlejszego
506   3,  22 |            miejsc świętych pytając, co czynić, abyśmy się od biedy
507   3,  22 |             i takich bóstw, jak te, co są u Redarów i Ranów...
508   3,  22 |              stamtąd wam przynoszę, co mi rzeczono...~Obejrzał
509   3,  22 |            do Retry dostali?~- Któż co starcowi bezbronnemu miał
510   3,  22 |             trojgiem wrót w tynach, co ją otaczają, z których dwoje
511   3,  22 |        panowało długie milczenie, a co wprzódy każdy się wielkim
512   3,  22 |         przeciwnej luźne głosy.~Ci, co w kole siedzieli, powstawali,
513   3,  22 |             z paszy i od wozów, kto co napadł, rozsyłano gońców
514   3,  22 |             parobkowie pieszo szli, co przedniejsza drużyna i kmiecie
515   3,  23 |     pustynia i zgliszcza.~Czas było co najprędzej naprzeciw nim
516   3,  23 |         Dobek posłał leśnych ludzi, co i po ziemi, i po drzewach
517   3,  23 |             szałasu stały, i z nimi co tchu i siły uciekać zaczęli
518   3,  23 |    przygotowane - do wiązania tych, co o miłosierdzie prosili wykup
519   3,  23 |         siebie.~Jeńcy, którzy tylko co jęczeli spętani, nie spodziewając
520   3,  23 |           wielkie, bo Kaszubów mało co, podając tył, ujść podążyło,
521   3,  23 |        wybawcom, zabrawszy z trzód, co kto poznał za swoje, do
522   3,  23 |         szedł ze starszyzną radzić, co miał dalej przedsiębrać -
523   3,  23 |           zaczęły. Ludkowa czeladź, co Pomorców pędzić miała, biczami
524   3,  23 |           kilku do zagród rozdając, co we żniwa bardzo się przydało.~
525   3,  23 |           myśl, aby wybrać takiego, co by pokornym i małym będąc,
526   3,  23 |        każde imię było więcej tych, co mu się sprzeciwiali, niż
527   3,  23 |            mu się sprzeciwiali, niż co by je popierać chcieli.~
528   3,  24 |             znad jeziora Lednicy... Co mi tam! nie dbam, czy mi
529   3,  24 |            mi tam! nie dbam, czy mi co przyniesie!... Oczy jej
530   3,  24 |             się wiedźma w boki.~- A co, Miluchno? a co?... może
531   3,  24 |           boki.~- A co, Miluchno? a co?... może się stara nie zna?
532   3,  24 |          ich bywa wiele, a tobie to co szkodzi?...~Zarumieniła
533   3,  24 |             już zaczynając.~- O! o! co oni to porobili, co porobili
534   3,  24 |              o! co oni to porobili, co porobili na tym białym świecie
535   3,  24 |             zielu znała, wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam
536   3,  24 |           się wszyscy radują, Mila, co tak za kmiecia iść pragnęła,
537   3,  24 |            nowa pieśń towarzyszyła, co je tłumaczyła.~W takt potem
538   3,  24 |       spodziewano się go, wyglądano co chwila. Brat miejsce jego
539   3,  24 |          najeźdźcom i gwałtownikom, co na cudze dobro czyhali,
540   3,  24 |             kobzą - grajki weselne, co i pieśniom wtórować, i pieśniami
541   3,  24 |              a gędźba nie ustawała. Co jeden przerwał, to poczynał
542   3,  24 |               Chmielu, ty psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą
543   3,  24 |       dzisiaj mi różowy... Chmielu, co po tyczce zwijasz się do
544   3,  24 |           był miłym. Kupy też tych, co szli na Lednicę, z ciekawością
545   3,  24 |             w niej z dala Jaruhę. - Co jej jest? - zawołał stary
546   3,  24 |         piwo, a chmiel z nią czyni, co chce, gotowa jeszcze pójść
547   3,  24 |            były u brzegów, pierwsi, co ich dopadli, pozajmowali
548   3,  24 |        chatę i zagrodę zagarniając, co żywego znaleźli. Psy u wrót,
549   3,  24 |          nie oglądając się na tych, co śmiejąc się i urągając mu,
550   3,  24 |     plądrowała po chacie, wynosząc, co gdzie było. Grabiono jedne
551   3,  24 |            ku brzegowi. Kupa ludzi, co się w pogoń puściła, ciągnęła
552   3,  25 |             patrzeli a słuchali - i co przypłynął trup, wiatrem
553   3,  25 |       Chcieli mu wyczytać z twarzy, co myślał - a twarz miał jakby
554   3,  25 |                Widziałam trupa tej, co wczoraj była dziewczyną,
555   3,  25 |           przyłożywszy, cofnęła się co żywo, a za drzwi wyszedłszy,
556   3,  25 |            coś dawano. Gdy nie było co innego do roboty, związawszy
557   3,  25 |       jesteś, com ja ci ranę goiła, co ci żonkę zabili! No - szkoda
558   3,  25 |            Czemu? - spytał Doman.~- Co wy bohatery, żupany - mówiła
559   3,  25 |            mało. Rączki mają białe, co pracować nie umieją, i oczki
560   3,  25 |             umieją, i oczki czarne, co pogardliwie patrzą...~Mówiąc
561   3,  25 |             zgodę - zapytała~- Mało co ją widziałem - z pozorną
562   3,  25 |             gdy się zbliży dziewka, co ranę zadała... Bo mówią
563   3,  25 |            krew rzuca się, gdy ten, co ją przelał, podejdzie...
564   3,  25 |             a ja się z takimi znam, co wiele mogą... I jak zawołam,
565   3,  25 |            mnie, a jak każę, robią, co im powiem.~Potem ciszej
566   3,  25 |         ognia w chramie do tamtego, co się w chacie pali? Niechby
567   3,  25 |          mam - śmiała się wiedźma - co mi po suchym chlebie? Nie
568   3,  25 |        Dziewczę już uzbierawszy to, co jej nakazano, siedziało
569   3,  25 |         znam... i przez gzło widzę, co się w człowieku dzieje...
570   3,  25 |            cóż wy we mnie widzicie? Co? co?~- Co ja widzę... coś...
571   3,  25 |            wy we mnie widzicie? Co? co?~- Co ja widzę... coś...
572   3,  25 |            mnie widzicie? Co? co?~- Co ja widzę... coś... ono się
573   3,  25 |            znowu Domana przyniosła! Co komu przeznaczone, to nie
574   3,  25 |           stara widziała dobrze, że co je układać miała, to mieszała
575   3,  25 |          który ją kochał nad życie. Co tylko chciała, to miała,
576   3,  25 |       wysoko i sępy go rozszarpały, co pilnują nieba, tylko sznurek
577   3,  25 |             i przynieść tego ziela, co umarłych odżywia, do którego
578   3,  25 |        ducha, że nie swoją im była, co się do gromady zbliżyła,
579   3,  25 |           za muszkami latają, tylko co ją który nie dzióbnie. Królewicz
580   3,  25 |              Poznał mnie trzy razy, co ja teraz pocznę, gdzie ja
581   3,  25 |              Poznał mnie trzy razy, co ja pocznę teraz, gdzie ja
582   3,  25 |             doloż moja, doleczko... co ja pocznę z nim?~Na siódmy
583   3,  25 |            popaść.~W okienku świta. Co tu począć, gdy słonko wnijdzie?...
584   3,  25 |            jedzie król na koniku... co za baba stoi?~Kazał dać
585   3,  25 |       staruchę i rozśmiał się: - A! co za ropucha... spędzić mi
586   3,  25 |        dokończyła Jaruha. - Hę! hę? Co komu przeznaczone, nie minie!~
587   3,  26 |      odłogiem.~Było i takich wielu, co już Chwostka żałowali. Myszkowie
588   3,  26 |           drużyna swoich odciągała.~Co począć było, nie wiedziano,
589   3,  26 |           dwóch obcych ludzi, a ci, co u Piastuna byli na postrzyżynach,
590   3,  26 |           jego ust posłyszawszy ci, co Wizuna wyrocznię słyszeli
591   3,  26 |        powracał.~Widać po nim było, co przebył, choćby nie mówił
592   3,  26 |      obstąpili go zaraz, dopytując, co się z nim działo, a jak
593   3,  26 |             Nam trzeba iść na tych, co nas nękają, do ich gniazda,
594   3,  26 |           okazał rany i powiedział, co jego oczy widziały.~Chciał
595   3,  26 |          mówcie wy, niech usłyszym, co nam przynosicie.~Zewsząd
596   3,  26 |        poczynał.~- Azaż nie wiecie, co czynić? - zawołał. - Ja
597   3,  26 |    powtórzył tego okrzyku, jednego, co by mu się sprzeciwił.~Stary
598   3,  26 |            stał. Nim się opatrzono, co chce uczynić, i zdołano
599   3,  26 |       wyboru.~Biegli więc ścigający co tchu, nie tracąc z oka Piastuna,
600   3,  26 |          obranego nie znaleźli. Ci, co najlepiej lasy i okolicę
601   3,  26 |             trafić nie mogli.~A ci, co tak pragnęli władzy, dziwili
602   3,  26 |          nade mną. Wiem w ubóstwie, co czynię i jak idę; gdy mi
603   3,  26 |        dacie, azali ja sam znam, na co ją obrócę?~Wołanie wielkie
604   3,  26 |       jeszcze, jakby przelękły tym, co się stało, nie wierząc uszom
605   3,  26 |             raczej o rozkazy pytać, co poczynać.~- Dziś jedno jest
606   3,  26 |    podnosząc ją rzekł stary - gotuj co masz najlepszego, staw stoły
607   3,  26 |             stoły i kadzie, aby ci, co mnie wynieśli, z głodem
608   3,  26 |             dworach wesołą nowiną i co chwila nadbiegali kmiecie
609   3,  26 |         obozem leżało. Tych Piastun co dzień sam z wojewodami dzielił,
610   3,  27 |    panowania.~Leszkowie tylko i ci, co im sprzyjali, a krwią byli
611   3,  27 |          się bardzo. Lękali się ci, co do ich rodu należeli, aby
612   3,  27 |          nami. Tę czerń i tłuszczę, co podnosi głowy, trzeba zgnieść
613   3,  27 |            Mówił powoli, przestając co chwila i wyczekując, azali
614   3,  27 |    pokraśniał cały.~- Mam to prawo, co ojciec! - zawołał nogą tupiąc
615   3,  27 |          Chwostka synowie niepewni, co się stanie, dłońmi tylko
616   3,  27 |        oczyma przerażonymi patrząc, co się z panem jego działo.
617   3,  27 |   najdalszych kątów wysypywało się, co żyło, psy ujadać zaczęły,
618   3,  27 |       rzucał się tak, zbierając się co chwila zawołać Hulę dla
619   3,  27 |            i choć spełnili na nich, co im rozkazano, przerażeni
620   3,  27 |     przerażeni byli, przelękli tym, co uczynić musieli.~Litość
621   3,  27 |          potomkiem tego rodu Obrów, co niegdyś byli ujarzmili Dulebów
622   3,  27 |        zwierzęciem, jak niedźwiedź, co się u nóg starego Miłosza
623   3,  27 |        trupy ich wyrzucić za wrota. Co chwilę tłum oblegający rosnął,
624   3,  27 |           przerażeniem spojrzawszy, co się pod zamkiem dzieje,
625   3,  27 |          rozłożyła. Byli to ludzie, co od dziadów w służbie u rodu
626   3,  27 |            do nich, patrzali na to, co się działo, starych żałując
627   3,  27 |        burzył się bijąc sam z sobą, co pocznie, pomści się czy
628   3,  27 |            zasłanym; zdrajcy nawet, co wrota otworzyli, gdy się
629   3,  27 |        krwawą była klęską.~Ostatni, co im posiłkowali, odstąpili
630   3,  28 |         bywał; wyprosił u czeladzi, co go prowadziła, żeby mu przed
631   3,  28 |           na Niemców, pytaliby was, co się u nas dzieje, musielibyście
632   3,  28 |             żonę z tej krwi i mowy, co Polanie, i syna z niej.
633   3,  28 |           ochotnie każdemu, a brał, co mu dano, choćby mało wartą
634   3,  28 |        którym ludzie nie wiedzieli, co poczynać.~- A czemuście
635   3,  28 |          przysięgą, ja bym porobił, co potrzeba.~Stało się tedy,
636   3,  28 |              ani czeladzi nie było, co by podsłuchiwała rozmowę.
637   3,  28 |   Rzemieślnicy też u nas z kruszcu, co zamyślą, zrobić umieją.~
638   3,  28 |           być miało, ale myślał, na co Niemiec tak nastawał chwaląc
639   3,  28 |       stronę i drugich namawiać, za co by mu się potem wielkie
640   3,  28 |             zapragnąć dokazać tego, co nikt. Obawy nie znał, tylko
641   3,  28 |        pobiegł Piastuna się radzić, co miał czynić. Powrócił z
642   3,  28 |            obozu nieprzyjaciela i - co można - w nim wypatrzyć.~
643   3,  28 |  opowiadając się nikomu, dokąd i po co.~Cieszył się Niemiec nie
644   3,  28 |          milcząc głową potakiwał, a co się w nim działo, tego z
645   3,  28 |          Ledwie je ochronili, przez co dziad ich, Miłosz, zginął,
646   3,  28 |          aby nic nie uszło. Innych, co przedniejszych, namówcie,
647   3,  28 |             ciężarami. Byli i tacy, co w dybach za przestępstwa
648   3,  28 |           huknął, drżało przed nim, co żyło. Zmiarkował Dobek,
649   3,  28 |        gniewu, konia tylko parł, by co rychłej znaleźć się na swobodzie.~
650   3,  28 |             obawiał - myślał tylko, co z Niemcem zrobić.~Przebić
651   3,  28 |           silniejszy, rzucając weń, co mógł ściągnąć gałęzi. Dym
652   3,  28 |            gnały, tak pilno mu było co najprędzej dostać się do
653   3,  28 |         wszystkich polańskich mirów co do oszczepu i procy zdatnym
654   3,  28 |            nie spodziewali, a tych, co nimi chcieli być, pominął.~
655   3,  28 |      wiedział. - Gdzieżeś to bywał? Co się działo z tobą? Ludzie
656   3,  28 |     zaprawdę ze mną - rzekł Dobek - co trudno z dala odgadnąć,
657   3,  28 |           bliska, jakie siły mają i co myślą. Stało się tak, że
658   3,  28 |       rzucając oczyma.~- A Niemiec, co z wami był? Co się z nim
659   3,  28 |             Niemiec, co z wami był? Co się z nim stało? - zawołała
660   3,  28 |       nieprzyjacielski był zbrojny, co mówili, jak i dokąd ciągnąć
661   3,  28 |          nie dać wyścignąć. Z tego, co Dobek widzieć mógł i miarkować,
662   3,  28 |           mógł i miarkować, z tego, co słyszał, cała Leszków drużyna
663   3,  29 |       założonymi rękami. Gdy czynić co nie miał, cepy strugał.~
664   3,  29 |            wejrzeniem zdając pytać, co począć mają - czekaćli,
665   3,  29 |   podnoszono stanice, tysiącznicy i co dorodniejszy lud na czoło
666   3,  29 |       szyków, a na przód wyskoczyli co najzajadlejsi, nawykli do
667   3,  29 |           nieśmiało i dognały tych, co je poprzedzili.~Wrzawa zwiastująca
668   3,  29 |          tarczach zadźwięczały; ci, co stali w pierwszych szeregach,
669   3,  29 |       swobodna ku lasom zwężała się co chwila. Leszkowie ujrzeli
670   3,  29 |       upojone szałem dobijały tych, co jeszcze drgali i jęczeli.~
671   3,  29 |             wróg leżał razem z tym, co go dobił, nie mogąc wyrwać
672   3,  29 |       otoczony wojewodami. Radzili, co poczynać, iść dalej, czy
673   3,  29 |            obyczaju swego, słuchał, co mówili inni, nie śpiesząc
674   3,  29 |              a na łące obozy ludzi, co się tu przed Pomorcami schronili,
675   3,  29 |            go sama uleczy, gdy ten, co ranił, nie żyje...~Wzięto
676   3,  29 |             wzrok padł na ziemię.~- Co ludzie pomyślą, co powiedzą -
677   3,  29 |        ziemię.~- Co ludzie pomyślą, co powiedzą - zamruczało dziewczę -
678   3,  29 |          się dziewczę, potem, jakby co rychlej ujść chciało od
679   3,  29 |              mruknęła - oj, wiem ja co! A com obiecała, pamiętacie,
680   3,  29 |             mnie - rzekł chłopak. - Co by to było, gdybym ja za
681   3,  29 |    potrzęsła głową.~- Nie może być, co nie może - odezwała się
682   3,  29 |           dłonią bił.~- Stanie się, co się stanie, muszę ją mieć!
683   3,  29 |            go za ramię pochwycił.~- Co się ty wijesz i kręcisz?~-
684   3,  29 |              Źli ludzie źle robili, co za dziw? A tobie co po tym? -
685   3,  29 |         robili, co za dziw? A tobie co po tym? - A co im się stało
686   3,  29 |              A tobie co po tym? - A co im się stało za to? - Pytał
687   3,  30 |          ziemi i nam też wszystkim, co do ich rodu należym, mir
688   3,  30 |         prosicie za nich? - nie ci, co nam wprzódy wojnę i niepokój
689   3,  30 |            Bumir ręki chciał na to, co mówił Piastun, i kneź mu
690   3,  30 |             nam przynoszą, radźcie, co czynić mamy. Szmer powstał
691   3,  30 |      pierwszy spotkał się z ludźmi, co inaczej chcieli niż on poczynać -
692   3,  30 |             słuchać będę i wybiorę, co słuszna.~Posłańców wnet
693   3,  30 |       kneziowskich, za nimi Bumir i co było do krwi i rodu należącego.
694   3,  30 |      wdzieli każdy z sukni i oręża, co kto najlepszego miał. Z
695   3,  30 |          dwaj goście obcy, ci sami, co już po trzykroć w stanowczych
696   3,  30 |             poczęli go pytać zaraz, co to była za narada i zbiegowisko.~-
697   3,  30 |      kmiecych, aby ze stad i komór, co potrzeba dla uczty wspólnej
698   3,  30 |          oczyma szukając człowieka, co by zaradził na to, patrzą,
699   3,  30 |          moc wielka ludzkich kości, co za najlepszą wróżbę ogłosił
700   3,  30 |             chodził długo a myślał, co ma począć, aby albo z serca
701   3,  30 |         ludziom wprzódy nakazawszy, co czynić mają. Przybito w
702   3,  30 |          jej nie było.~Wybiegł więc co rychlej, szukając u wyjścia
703   3,  30 |            wnet dopatrzył i odgadł, co się stało, i kij podniósł,
704   3,  30 |           góry. Ale czółna pędziły, co starczyły wiosła, i wkrótce
705   3,  30 |          ale się nie opierała temu, co za dolę i przeznaczenie
706   3,  30 |           witać - brat biegł pytać, co się stało.~Doman zsiadł
707   3,  Dop|     rozwijania się, które świadków, co by je wypowiedzieli, nie
708   3,  Dop|         ognisku znajdując wszystko, co ich życie stanowi. Zupełnie
709   3,  Dop|            się i wyrabianie czegoś, co musi się stosować do bytu,
710   3,  Dop|      chorobę, upadek. Tracą oni to, co wyrobili w sobie sami, a
711   3,  Dop|             od razu przyswoić tego, co im w formie mało pojętnej
712   3,  Dop|           dziejowy. Drugim jest to, co się odgrzebuje z ziemi po
713   3,  Dop|       zapomniał, ale z kart kronik, co je napisały niewiernie,
714   3,  Dop|            nim wszakże pieszo i ów, co odkrył zdradę, wśród śmiechów
715   3,  Dop|             o jednym z kilku braci, co skromnością swą na wywyższenie
716   3,  Dop|             szlacheckich stworzone, co w Jaksie, Wizymierze, Barwinie
717   3,  Dop|           boju i zniewieściałym. za co go Chwostkiem, to jest nikczemną
718   3,  Dop|       dopełniwszy tego wszystkiego, co przy umierającym lub zmarłym
719   3,  Dop|  Opatrzności.~Piast, jak ów Leszek, co suknię kazał rozwieszać
720   3,  Dop|             zaprawdę dziś oznaczyć, co kiedy do opowiadań ludu