Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |         ponury? - rzekła powoli głosem jakimś spokojnym, a jak
 2   1,  4 | stłumiony śpiew, drżącym nucony głosem samemu sobie, brzęk jakby
 3   1,  4 |        dokoła - on nucił słabym głosem:~- Zza rzek siedmiu, zza
 4   1,  4 |        poczuł - rzekł trzęsącym głosem Słowan - przed obcym śpiewałem...
 5   1,  5 |        począł smerda stłumionym głosem. -On się tu pono nie pierwszy
 6   1,  6 |         słychać było ciężkie, a głosem tym wywołana ukazała się
 7   1,  6 |       począł krzyczeć chropawym głosem:~- On nie winien!... Czaru
 8   1,  7 |        począł łagodniejszym już głosem:~- Idźcie ode mnie, biedne
 9   1,  7 |          że się zrywa i krzyczy głosem wielkim, aż, co żyje, na
10   1,  8 |     Matko Rzepico - odezwał się głosem schrypłym Znosek - ty masz
11   1,  9 |       zmarłego krzyknęła jednym głosem, ręce podnosząc do góry: ~-
12   1,  9 |         uboczu, śpiewały cichym głosem...~I trwało to noc całą
13   1,  10|         się, spóźniłem - Począł głosem załamanym, na pół śpiewnie -
14   2,  12|    piosenkę nucił półszyderskim głosem:~- Pieśni ty moja, pieśni!
15   2,  12|   błyskały już ogniki i wielkim głosem wołano radośnie:~- Kupało!...~
16   2,  14|        się stary.~Dziwa drżącym głosem poczęła opowiadanie, tłumacząc
17   2,  15|   łagodnym, umyślnie osłodzonym głosem poczęła kobieta - ja, Brunhilda...~-
18   2,  15|     rachowała na to, że go swym głosem i słowem łagodnym potrafi
19   2,  19|        podniósł i rzekł ponurym głosem: - Oni nam braćmi nigdy
20   2,  20|        się z wysiłkiem wielkim, głosem stłumionym -idźcie i nie
21   2,  21|       Bumir! - zawołał Chwostek głosem schrypłym - jedź do domu,
22   3,  22|          że ich jednym okrzykną głosem, odjechali gniewni i zasmuceni.
23   3,  22|         ja, ubogi człek z małym głosem, nic bym nie dokazał...
24   3,  22|        o wyborze - dodał Myszko głosem stłumionym - kto ludzi zbierze
25   3,  22|        się wtem z konia wołając głosem wielkim:~- Synowie kneziowi
26   3,  24|         wołała coś przeraźliwym głosem, ale słów dosłyszeć nie
27   3,  24|      Śmiał się i śpiewał razem, głosem jakimś strasznym - aż oprawcom
28   3,  25|      śpiewać zaczęła chrypliwym głosem:~Oj - chodzę ja chodzę~Jak
29   3,  27|       im się sprzeciwić; jednym głosem i wolą wywołano starego
30   3,  27|      ukazując ich, wołać począł głosem zmienionym:~- Związać tych
31   3,  28|         i nasycał się.~Jęczącym głosem Niemiec się śmierci wypraszał,
32   3,  28|      coraz słabszym odzywał się głosem.~Oczekiwanie znużyło znać
33   3,  30|    uroczyście Leszkowie wszyscy głosem jednym.~Wojewodowie i starszyzna