Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      poprzywiązywanych, pasły się dwa małe, grube, gęstym i najeżonym
 2   1,  1 |         to szybciej, to wolniej - dwa razy konie poili zmęczone
 3   1,  1 |      ozdoby, ni broni. U nóg jego dwa psy leżały do wilków podobne,
 4   1,  1 |          gęstą. Nad oczyma siwymi dwa krzaki bujnych brwi sterczały
 5   1,  2 |         nożyce, kilka pierścieni, dwa naszyjniki z wisiadłami...
 6   1,  2 |           Wtem Hengo zdjął z ławy dwa chrzęszczące naramienniki
 7   1,  2 |           wyprosi. Ani dzień, ani dwa, ale miesiące i lata wędrować
 8   1,  2 |        się przedzierał, widziałem dwa morza... a języków, którem
 9   1,  2 |        kilkanaście kroków od nich dwa bociany, których gniazda
10   1,  4 | zawodzącego nieznużonego słowika.~Dwa kruki z zachodu z wolna
11   1,  7 |     Chwostek nad Gopłem dokazuje. Dwa dni temu sprosił kmieci
12   1,  8 |  podpatrywał, czekali nań dzień i dwa, póki nie przyszedł i nie
13   2,  12|            brał z niej życie.~Już dwa smolne łuczywa dymiły w
14   2,  12|     wskazywała, gdzie zapadało... Dwa smolne łuczywa ogień obejmował
15   2,  14|           potwornej, dwoje oczów, dwa świecące, ogromne kamienie
16   2,  14|        nie troszczyć się o życie. Dwa razy na dzień z ofiarnych
17   2,  14|           Mężczyzna stał uparcie, dwa razy po ramieniu uderzył
18   2,  19|       wstał i podniósłszy z ziemi dwa patyczki złożył je na krzyż
19   2,  21|          się na wieżę... miesiąc, dwa, trzy wyżyć możemy... jedźcie
20   2,  21|    biegają, popychają, krzyczą... Dwa razy odparto napaść, toczy
21   2,  21|      miesiąc mają, leżeć będziemy dwa, mają jej na dwa, posiedzim
22   2,  21|         będziemy dwa, mają jej na dwa, posiedzim dłużej... póki
23   2,  21|           Na górnej połaci leżały dwa ciała, Chwostka i żony,
24   3,  24|     Dawała czasem pić i jeść, dni dwa i trzy, płótna kawałek,
25   3,  25|        przesiadywał, oddalał się. Dwa razy, gdy spał Doman, do
26   3,  25|           płacze.~- Poznałeś mnie dwa razy, nie odgadniesz raz
27   3,  25|           nie mogła, świeciły jak dwa słoneczka... Porwał ją wpół,
28   3,  29|        czy iść na nich ławą całą? Dwa zastępy stały na dwu wzgórzach,
29   3,  29|      resztką wody, dzielił ich we dwa zastępy. Ścibor i Luty rozstąpiwszy
30   3,  30|          zduna.~Stali tak dzień i dwa, a na trzeci wojewodowie
31   3,  30|    Piastun milczał.~Dzień jeden i dwa, i trzy nikogo nie było;
32   3,  30|       Wtem, jak owego dnia walki, dwa ptaki białe ukazały się
33   3,  30|       lecąc nad głową orzącego, a dwa bociany, z obu stron pługa