Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           jeszcze pod szałas i po chwili wyszedł z niego uzbrojony.
 2   1,  1  |      splunął nań z pogardą.~W tej chwili świst się dał słyszeć dziwny
 3   1,  1  |           pod skórą nabrzmiałe.~W chwili gdy podróżny starca zobaczył,
 4   1,  2  |      Teraz - odezwał się Hengo po chwili - kiedyście mnie przyjęli
 5   1,  2  |     długie, jakby gniewne... a po chwili wyszła obdarowana, w końcu
 6   1,  3  |         kneź, nie obcy - rzekł po chwili - trzeba przecie, żeby naród
 7   1,  3  |           skąd parobek wyniósł po chwili sakwę, którą w komorze ukryto.
 8   1,  4  |     wytykając: Niemy!!!~Po dobrej chwili, najadłszy i napiwszy się,
 9   1,  6  |          z tego pobojowiska, a po chwili tylko konwulsyjne ciał drganie
10   1,  6  |         jakiś zdruzgotał. W tejże chwili czeladź kneziowa leciała
11   1,  8  |          i jakie pieśni do której chwili przystały, i jaką ofiarę
12   1,  8  |             Zamilkł Piastun, a po chwili dodał:~- Kneziów się zbędziemy,
13   1,  8  |        niezdara oddali. Po dobrej chwili dopiero pokazał się w progu.
14   1,  8  |          jeszcze synów - mówił po chwili - choć tych bym chciał całych
15   1,  8  |        tym. Dziś, jutro... każdej chwili tu być mogą.~Wisz stał nie
16   1,  10 |    słyszeć się dawał z daleka.~Po chwili spuścił się do dziupli i -
17   1,  11 |         padł na ziemię, a w tejże chwili stado całe spadło nań dziobami
18   2,  12 |         ją podłożyła. W tej samej chwili przy wszystkich ogniskach
19   2,  13 |         jej nie wirzył. Ale w tej chwili na progu ukazał się Domanów
20   2,  13 |           się chorobą posłużyć; w chwili gdy Bumir kończył mówić,
21   2,  14 |         wróżyć nie umiem...~W tej chwili z drugiej strony zbliżyła
22   2,  14 |         pomścić zniewagi, w tejże chwili chmura czarna, niesiona
23   2,  17 | wywieracie? - wyrwał się Bumir po chwili milczenia - nie zlęknę się
24   2,  18 |          proroctwem, gdyż w tejże chwili przed dworem zatętniało
25   2,  19 |       młodszy z gości siadając po chwili. - My czary odganiamy, ale
26   2,  19 |        Uśmiechnęli się goście.~Po chwili stary wstał i podniósłszy
27   2,  19 |          zapowiedź wojny... W tej chwili cały kraj, wszystkie miry
28   2,  20 |       chciał, i siadł znowu, a po chwili wyniósł z szopy syn miseczek
29   3,  22 |         wiec szanujcie - rzekł po chwili. - Co się stało Pepełkowi
30   3,  30 |       Dokoła jakoś pusto było i w chwili gdy Dziwa, uniósłszy nieco
31   3,  Dop|            skorzystali z dogodnej chwili i uszli do Tracji. Mówili
32   3,  Dop|          trudno.~Prawie aż do tej chwili, gdy się Lechia ochrzczona
33   3,  Dop|         wyroku, ostatecznej zgonu chwili. Wtedy Popiel, na pożegnanie