Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         nic nie mówił, ruszył się tedy ku drzwiom; jeden z czeladzi
 2   1,  5  |          Brzask wieczora wchodził tędy do środka.~Znać było mieszkanie
 3   1,  5  |   kneziowskim ci też lepiej.~Jęli tedy wzdychać oba, a że parno
 4   1,  7  |     spoczynku zaprosił.~Jak dzień tedy pozrywali się; konie od
 5   1,  8  |           ci ich nie tknęli. Wisz tedy pierwszy mówić począł:~-
 6   1,  8  |         Zwołajcie wiec...~Poczęli tedy obliczać, o ile we trzech
 7   1,  11 |        Dziwa.~- Gdzież się to ona tędy wlecze?...~Zamilkły. Z krzaków
 8   2,  16 |         nie padł ze strachu. Kląć tedy począł piorunami i czarnymi
 9   2,  16 |       myślał wojować. Popłoch się tedy zrobił na grodzie tym większy
10   2,  16 |         pić zapraszając.~Chwostek tedy, nauczony przez żonę, począł
11   2,  16 |         stawili się hardo. Prosił tedy, aby mu rzekli co poczynać.~
12   2,  16 |          jeść, pić i używać.~Pili tedy i jedli, i mało co mówili
13   2,  18 |            Idźmy wprost...~Poszli tedy. Smerda prowadził, ale słaniał
14   2,  18 |   ukazując na drzwi dworu. Wrócił tedy smerda po knezia, który
15   2,  19 |          tak ciągnął dalej:~- Był tedy na wschodzie naród wybrany,
16   2,  19 |          były gości. Zbliżała się tedy chwila, gdy postrzyżyn dopełnić
17   2,  19 |        aby mu je naznaczył.~Wstał tedy gość i odezwał się:~- Jeżeli
18   2,  20 |         siadł w pniu swoim. Szedł tedy do łodzi Doman, a przewoźnik,
19   2,  20 |         ją sobie był wziął!~Jedli tedy a rozmawiali. Gdy misek
20   3,  22 |      porywczym wydawał. Ten Dobek tedy, wlazłszy na kupę kamieni,
21   3,  25 |     ziemią, czy nad ziemią? Szedł tedy na brzeg morza chcąc się
22   3,  26 |         pójdziemy. Zbliżywszy się tedy prosić go zaczęli usilnie,
23   3,  28 |            co potrzeba.~Stało się tedy, że Hengo, przysięgę powtórzywszy,
24   3,  28 |          sposoby.~Nastręczała się tedy zręczność poznać bliżej
25   3,  28 |           odpowiadały.~Rozkazanie tedy szło po wszech ziemiach,
26   3,  30 |          głosy swe dajcie...~Szli tedy pobratymcy owi do koła,
27   3,  30 | postrzeżeni goście obcy.~Nadszedł tedy dzień zakładzin grodu, a
28   3,  30 |    przewrócony do góry.~Przyszedł tedy doń ze śpiewającymi pieśni
29   3,  30 |        wykrzyknęły gromady.~Wziął tedy najstarszy z wojewodów pług
30   3,  30 |         wymknąć nie mogła.~Wolała tedy stanąć, aby mu nie okazać,
31   3,  Dop|    władcom narodu liczne dary. Ci tedy władcy dary przyjęli, ale
32   3,  Dop|           pokoju i zgodzie, grają tedy na gęślach, nie umiejąc