Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |        były komory kneziowskie, mogli słyszeć i po trosze widzieć,
 2   1,  7 |   zbierali, czemu by i dziś nie mogli? Pilno obeślem wiciami.~-
 3   1,  7 |     choć drudzy też czynili, co mogli, aby mu sprostać. Wisz patrzał
 4   1,  7 |        z mrokiem i coś rozeznać mogli. Na ognisku paliły się dogasające
 5   1,  8 |       obliczać, o ile we trzech mogli i umieli, kogo za sobą mógł
 6   1,  9 |         Rozstawiwszy więc czaty mogli już wszyscy spocząć. Drogo
 7   1,  10|      Niemców też skinąć stamtąd mogli, aby im w pomoc szli...
 8   2,  16|       też była zapasów i czekać mogli odsieczy nie obawiając się
 9   2,  16|      murze pociski łatwo rzucać mogli. Stosy drzewa, łuczywa i
10   2,  16|       stołbie długo się trzymać mogli, a w owych czasach napady
11   2,  18|         a skądże byśmy nimi być mogli? Stary skinął w milczeniu,
12   2,  21|    zapalony, aby na nim zgorzeć mogli.~Patrzał ze stołba Chwostek,
13   3,  22|          wybierali i wybrać nie mogli, a ptastwo jaja dzióbało
14   3,  22|       ludzie tak bardzo pragnąć mogli tego, co było strasznym
15   3,  23|     nawet, ale sił obliczyć nie mogli.~Szli zabierając ludzi,
16   3,  23|         garnąc, jakie pochwycić mogli, kędy się przesunęli, zostawała
17   3,  23|  zbliżających się posłyszeć nie mogli. Łamane gałęzie i szmer
18   3,  23|   wprzódy nim za broń pochwycić mogli.~Krzyk straszliwy, ze stu
19   3,  23|        dala sprowadzić nie będą mogli.~W obozie teraz znalazło
20   3,  23|         jednak prawie dobyć nie mogli mimo groźby. Prawił tylko,
21   3,  23|  jeśliby do swoich dzielnic nie mogli powrócić, nieustannie Polanów
22   3,  23|   zabijano w dyby, by uciec nie mogli.~Starszyzna jednak zazdrościła
23   3,  26|        nawet na ślad trafić nie mogli.~A ci, co tak pragnęli władzy,
24   3,  26|        czatowano, przydybać nie mogli.~Upłynęło tak całych sześć
25   3,  26|       Idący za nią z trudnością mogli podążyć i przedrzeć się
26   3,  26|       do nogi.~Synowie Chwostka mogli też łatwo wpaść w ręce.~
27   3,  27|         rzucić słowo, możni nie mogli im się sprzeciwić; jednym
28   3,  27|   którzy się na nich też rzucić mogli.~Podwórze zamkowe wyglądało
29   3,  28| kmieciowi równy - rzekł - jeśli mogli go wybrać, czemuż nie mnie?~
30   3,  29|      tylko o to, by się nasycić mogli i namordować.~Dokoła nich
31   3,  29|         tego, by na Pomorze iść mogli. Każdy z nich coś miał za
32   3,  30|        dużo, nimeśmy ją pomścić mogli. Bumir popatrzał na swoich.~-