Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |    Pojadę z wami po dobrej woli, miłościwy panie - rzekł szybko Hengo -
 2   1,  5 |          nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie... Sykał stary wąż,
 3   1,  5 |        wszystkimi kmieciami tak, miłościwy panie...~- Do czasu... -
 4   1,  5 |       oczów skierowanych było.~- Miłościwy pan aż jutro dopiero do
 5   1,  5 |          ludzi dużo... a mój pan miłościwy umie ich pożyć. Mów mi o
 6   1,  6 |         co zuchwalszego, on też, miłościwy pan nasz, niecierpliw bywa...
 7   1,  6 |    zapalono smolne łuczywa i pan miłościwy mógł z podniesienia przypatrzyć
 8   1,  6 |    ruchach łatwo mógł poznać, że miłościwy pan był pijany.~- Ot dobra
 9   1,  6 |         otwarło pacholę i wszedł miłościwy pan z czapką na czoło nasuniętą.
10   2,  13|          zdrowym byś być chciał, miłościwy panie - poczęła. - Baba
11   2,  13|          wyleczyli mnie nim...~- Miłościwy panie - zawołała Jaruha -
12   2,  14|      rzekł cicho:~- Kneź to jest miłościwy... chce, żebyś mu wróżyła.~-
13   2,  14| spoglądał nań.~- Uspokójcie się, miłościwy panie - rzekł - kto chce
14   2,  14|          nie zdając zlękniony.~- Miłościwy kneziu - dodał - dosyć macie
15   2,  14|           zbrojny z niemiecka.~- Miłościwy kneziu - rzekł mu - ja tu
16   2,  14|          twarz sługi ochłonął.~- Miłościwy panie - odezwał się smerda -
17   2,  15|           a słała pytać, czy pan miłościwy nie wrócił, czy go gdzie
18   2,  15|         idą, niech przychodzą.~- Miłościwy panie - rzekł Hadon z pokorą. -
19   2,  15|       się rozlezą i spać będą.~- Miłościwy panie - szeptał Hadon -
20   2,  15|         Rozśmiał się i popił pan miłościwy. Hadon szeptać począł, o
21   2,  15|   pogardą.~- Sameś sobie winien, miłościwy panie - mówiła - trzeba
22   2,  15|          białą ręką. - U ciebie, miłościwy panie, więcej siły w ręku
23   2,  16|          który mu do nóg padł.~- Miłościwy panie - zawołał - stało
24   2,  18|  stojącego Chwostka~- To Jaruha, miłościwy panie - rzekł. - Wiedźma
25   2,  18|      głową trząść.~- Na Głubiem, miłościwy panie! nie ma po co jechać
26   2,  18|        kneź.~- Tam Myszy siedzą, miłościwy panie, Myszy! - szepnęła
27   2,  18|         pół otwarła gospodyni.~- Miłościwy panie - odezwał się Piastun -
28   2,  18|        podniesiesz! - zawołał.~- Miłościwy panie - rzekł Piastun -
29   2,  21|         padła mu do nóg.~- Panie miłościwy! dzieci nazad odprawcie,
30   3,  26|         radości.~- A tom ja was, miłościwy panie, zdradziła - rzekła. -
31   3,  26|      była wyszła na spotkanie.~- Miłościwy panie - zawołał, ręce ku
32   3,  28|         zaczął:~- Wziąłem u was, miłościwy panie, Niemca do naprawy