Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |          rzekł - przecie jedni drugich nachodzą - i z głodu, i
 2   1,  3 |        knezia jadę do was i do drugich kmieci i żupanów - rzekł -
 3   1,  3 |   chleba, przypasawszy mieczyk drugich ganiać i piórko za czapkę
 4   1,  3 |         Boś ty rozumniejszy od drugich - mówił stary - bo masz
 5   1,  7 |  Zaprosi na ucztę i jednych na drugich poszczuje! Co wy mu zrobicie?
 6   1,  9 |    sosnowe poukładane jedne na drugich wiodły jakby wschodami do
 7   1,  10|  wrzawa, i gwar taki, że jedni drugich nie słyszeli.~Myszki wołali,
 8   2,  13|  sposobu. Pilno jechać musiał, drugich namawiać, bo go był kneź
 9   2,  14|     wieki, jedne nie opodal od drugich, w odstępach równych, jak
10   2,  14|        iść było, szukając wrót drugich. Do tych spinać się musiała
11   2,  15|        go poznać było można od drugich, gdy szpiegował mieszając
12   2,  15|  wycierając śmieli się jedni z drugich. Smerdowie tymczasem z resztą
13   2,  17|       otaczających go jedni po drugich i razem odzywali się wszyscy
14   2,  17|        Leszki, szukajcie sobie drugich... W ulu bez matki, a w
15   2,  19|     pojął wiele z tych rzeczy, drugich nie zrozumiał, o inne pytał
16   2,  19|     rozsiadając się jedne przy drugich.~Ogniste wici zbudziły wszystkie
17   2,  21|    jednych zostawując na dole, drugich śląc na górę. Ci, co pozostawali
18   3,  22|  nieradzi z siebie, nieradzi z drugich, gniewni, nachmurzeni, niecierpliwi.~
19   3,  22|    Pepełkowi i Leszkom, może i drugich spotkać...~- Ja nad sobą
20   3,  22|    trawie i pijąc narzekała na drugich. Wizun stał z boku na swej
21   3,  22|  gromady i szykując jedne przy drugich, a tu mu czeladź zaraz się
22   3,  23|    inaczej, tylko wlokąc jedni drugich za sobą. Na pół nadzy, poodzierani,
23   3,  23|        już możniejsi, że jedni drugich nie dopuszczą do władzy.
24   3,  24|   łzach cała.~Nie myśląc już o drugich mąż ją wpół chwycił i na
25   3,  25|       wielka, a mogła siebie i drugich przemieniać, jak się jej
26   3,  26|    jaką w sercu miał, natchnąć drugich. Rozżarzyli się też i odgrażać
27   3,  26|        silniejszy się poczuje, drugich za łeb pochwyci. Ja sam
28   3,  28| powinien, a wziąć ich stronę i drugich namawiać, za co by mu się
29   3,  28|    byle stale z nimi trzymał i drugich też do tego po cichu nakłaniał,
30   3,  28|       jednych prętami smagano, drugich obarczano ciężarami. Byli
31   3,  28|    drogami ku granicy. Jedne o drugich ziemie wiedzieć miały, nie
32   3,  29|        w porządku i jedne przy drugich się kładły.~Tu postanowiono