Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 | spuszczę Maruchę! - zawołał. - Chwost was tu nasłał, żebyście
 2   2,  14|          Chwościsko! Chwostyk! Chwost!...~Parę razy obrócił się,
 3   2,  14|       mało go jeszcze wściekły Chwost nie przebił mieczem, zapomniawszy
 4   2,  15| obuszki u boku, miecze u pasa. Chwost zmierzył ich i policzył
 5   2,  15|   podparłszy, był kawał drogi.~Chwost na nich począł patrzeć,
 6   2,  15|    jedną rękę.~Zamilkł Myszko. Chwost, który słuchając cały wrzał
 7   2,  15|       wyznaczonej ziemi dosyć.~Chwost się po podsieniu przechadzał,
 8   2,  15|  odpowiadając nawet na pytanie Chwost krzyknął do smerdy:~- Wiązać
 9   2,  15|     czynił wrzawy niż ran. Sam Chwost biegł z nimi, ale późno
10   2,  15|       A dwaj drudzy? - zapytał Chwost - a synowcowie i reszta
11   2,  16|  czekać z nim musiano do rana. Chwost po dziennym niepokoju i
12   2,  16|    wielki i narzekanie.~Chciał Chwost zaraz słać ludzi, aby go
13   2,  16|    prawie powtórzył za bratem.~Chwost słuchał zachmurzony, zwiesiwszy
14   2,  16|        potrącali się łokciami. Chwost czekał, aż Mściwój począł.~-
15   2,  16|        rozumna rada! - mruknął Chwost. - Mnie zrzucą, a z was
16   2,  16|       to widowisko - milczący. Chwost tylko głową pokręcał.~-
17   2,  16|      jednemu, jęcząc głucho, a Chwost patrzał.~Śmiech z ust mu
18   2,  16|     mogiła i stos ognisty, ale Chwost nie myślał ani palić ciał,
19   2,  16|    wyjąc i świszcząc dziko, aż Chwost obejrzał się, drgnął i w
20   2,  17|        ani jednego na świecie. Chwost ich z żoną potruł przy biesiadzie,
21   2,  17|        grodzie słodko, wyszedł Chwost do wrót, zapraszając...
22   2,  17|   rozkazu, cicho siedzieć, aby Chwost o niczym nie wiedział.~Palec
23   2,  18|        przeszkody wynajdywali. Chwost przeklinał, złościł się,
24   2,  18|    prawie byli bezpieczni, ale Chwost drżał ze strachu i koniowi
25   2,  18|          Mnie dużo krwi uszło.~Chwost byłby słudze pewnie dał
26   2,  18|       wnijdźmy i spocznijmy...~Chwost się też z głodu i znużenia
27   2,  21|     ich za głowy i pocałowała.~Chwost stał milczący. Przez otwarte
28   2,  21|       cicho wkoło i spokojnie. Chwost zaśmiał się.~- Nie będą
29   2,  21|     ręce łamie i oczy zakrywa. Chwost się śmieje, ale blady chodzi
30   2,  21|    Łado1... Górą Myszkowie!... Chwost niech sczeźnie!~Na wieżę
31   2,  21|       Ród jaszczurczy! - wołał Chwost z góry. - Psy wściekłe -
32   2,  21|       Czekał los ten i innych.~Chwost klnąć od okna do okna chodził