Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         żadnej śladu widać nie było.~Zdawał się chcieć upewnić, czy
 2   1,  2 |             też, niosąc je, umyślnie zdawał się stąpać lekko i zwinnie,
 3   1,  2 |         obłamy połyskujące... W tych zdawał się świecić jakby zamknięty
 4   1,  3 |             tętent głuchy, który się zdawał przybliżać. Wiszowi twarz
 5   1,  4 |              rozpogodzi.~Niemiec nie zdawał się frasować wcale, że go
 6   1,  4 |         ściągnąwszy coś rachować się zdawał, gdy Sambor w dali głos
 7   1,  4 |               skąd się głos zdobywać zdawał.~Dołem, wybrzeżem piaszczystym
 8   1,  5 |          dzikim a ostrym wejrzeniem. Zdawał się stąd dozorować, co się
 9   1,  6 | wynagrodzeniu, a kneź też o niej nie zdawał się myśleć. Wreszcie, gdy
10   1,  6 |        starego widać było ciekawość, zdawał się dziwić, że Niemiec z
11   1,  6 |           gdy on jeszcze się słuchać zdawał.~Aż nierychło głowę podniósł
12   1,  7 |           wlepił w nich i czekać się zdawał, by oni poczęli rozmowę.
13   1,  8 |                 Zamiast strachu Wisz zdawał się pokrzepiony tą myślą,
14   1,  9 |       oczekując bez trwogi zaczepki. Zdawał się bezbronnym, co smerdę
15   1,  10|          czołem mu sterczały. Zwierz zdawał się grozić każdemu, kto
16   1,  10|          silniej, cały las pełen się zdawał, ze wszech stron wytykały
17   2,  13|           ale się odzywać nie śmiał. Zdawał się chory spać i marzyć.
18   2,  13|         Słuchając opowiadania Myszko zdawał się ledwie uszom wierzyć;
19   2,  14|              spuszczał z dziewczyny, zdawał się jej dyktować, co mówić
20   2,  14|              zwierz dziki grozić się zdawał. Nogą wiadro pchnął i wywrócił,
21   2,  15|            kształt dwu plam krwawych zdawał się patrzeć przed siebie.
22   2,  15|            czekają na ciebie.~Leszek zdawał się uszom nie wierzyć, można
23   2,  15|             mu napój i jadło.~Leszek zdawał się tak wygłodzony i spragniony,
24   2,  15|            bez niczyjej woli.~Leszek zdawał się tak głodem i pragnieniem
25   2,  16|         milczenie. Jeden na drugiego zdawał się spychać odpowiedź -
26   2,  17|              niedawno starzec, który zdawał się z trudnością obracać
27   2,  18|             łba patrzając. Gospodarz zdawał się namyślać z odpowiedzią.~-
28   3,  22|           stary, który przybywać się zdawał znużony z drogi dalekiej.~
29   3,  24|         okryty krwią, ranny, ale nie zdawał się czuć bólu.~Ludzie go
30   3,  27|        czując nowych, mruczał dziko. Zdawał się czekać tylko skinienia,
31   3,  27|             siwą brodę mu rozwiewał.~Zdawał się walczyć z sobą. Niekiedy