Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |       obłowem...~Gdy podeszli, starzec się smerdzie pokłonił, chociaż
 2   1,  4 |   wybrzeżem piaszczystym szedł starzec ślepy, mały go chłopak prowadził.
 3   1,  6 |    inni.~U stóp wschodów leżał starzec z włosem białym, krwią oblanym,
 4   1,  7 | Nierychło zjawił się zgarbiony starzec, niskiego wzrostu, zakapturzony,
 5   1,  7 |      leżał olbrzymiego wzrostu starzec, z brodą wyrosłą długo,
 6   1,  7 |        tego nazwiska używając, starzec. Rozśmiał się dziko leżący
 7   1,  7 |      tej boleści, stali niemi. Starzec jęczał. Nierychło podniósł
 8   1,  7 |        olbrzymiego wzrostu jak~starzec, wychudła i żółta, z głową
 9   1,  7 |       podsieniu czekał na nich starzec zgarbiony. Wyszli z nim
10   1,  8 |   Doman. Kilka już dni spędził starzec na koniu, a czuł się niemal
11   1,  10| podobne.~Zbliżając się do dębu starzec oczy zwrócił ku uroczysku
12   1,  10|     bodaj szczęśliwym - odparł starzec. - Kędyż się Wisz dziewa?~
13   1,  10|        ojcami pije miód biały. Starzec ręce załamał.~- Zmarł? -
14   1,  10|  milczeli wszyscy... i śpiewał starzec powoli.~- Kiedy Lecha plemienia
15   1,  10|          Chwościka pokochał... Starzec nastawił ucha.~- Pokochał?~
16   1,  10|   wszystkie od siebie podobne. Starzec potem już sam zaśpiewał
17   2,  14|     kroków stał na kiju sparty starzec niewielkiego wzrostu, odziany
18   2,  14|     godziłoby się dziewczynie?~Starzec się namarszczył tylko i
19   2,  14|      na mnie... na stosie leży starzec zabity, na śmiecisku pod
20   2,  16|       mu wydarł życie!~Zamilkł starzec i nikt się odezwać już nie
21   2,  17|   pognał. Złamany ten niedawno starzec, który zdawał się z trudnością
22   2,  17|       głośno zawołał powtórnie starzec - wojewodów, tysiączników,
23   2,  19|       tego obyczaju...~Mówiąc, starzec ich ciągle ręką w podwórze
24   2,  19|  mężczyznami siadać.~A gdy ich starzec do jedzenia zapraszał, obaj
25   3,  22|    sądzić przyszło. Musnął się starzec po wąsach i brodzie, a rzekł
26   3,  22|      znużony z drogi dalekiej.~Starzec poważanie miał u ludzi nie
27   3,  24|      najliczniejsze stada, ale starzec jęczał tylko, nie odpowiadał,
28   3,  25|    dłoń wyciągniętą pochwycił.~Starzec ciągnął go na suchy brzeg,
29   3,  26|        radość, głosy, wołania. Starzec stał zamyślony, niemal smutny.~
30   3,  27|       załogę - siedział cicho. Starzec teraz jedną tylko żył nadzieją,
31   3,  29|        źródła świętego - rzekł starzec - woda go sama uleczy, gdy