Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    wrzawy... uchodzić trzeba...~Spojrzał na słońce.~- Trzymaj się
 2   1,  1 |         Tak lepiej - milczeć.~ ~Spojrzał nań czekając, by mu Gerda
 3   1,  2 |      się panią.~Hengo parę razy spojrzał ku niej; dziewczę zarumienione
 4   1,  2 |       się powoli. Ojciec na nią spojrzał, potrząsła głową i skryła
 5   1,  3 |        Pomilczawszy chwilę Wisz spojrzał na Niemca.~- Dostaliście
 6   1,  3 |         choćby i do jutra.~Wisz spojrzał z ukosa na mówiącego, któremu
 7   1,  5 |       zaświeciły. Sambor ponuro spojrzał przed siebie, konie zaczęto
 8   1,  5 |            Rozśmiał się dziko i spojrzał ku domostwu.~Hengo miał
 9   1,  6 |      który wnet się zarumienił, spojrzał wzrokiem wylękłym i skrył
10   1,  6 |          a gdy Wisz przechodząc spojrzał na nią, mógł z twarzy wyczytać,
11   1,  6 |   uśmiechnął łagodnie. Ile razy spojrzał na nią, na tę krasę i wesele
12   1,  7 |    gromadą, a dzieci ratować. - Spojrzał na młodego gospodarza, który
13   1,  7 |     mruczał niezrozumiale.~Wisz spojrzał na Domana.~- Cóż rzec więcej -
14   1,  8 |      Wisz podniósł się z ziemi, spojrzał i zobaczył ostrożnie gałęzie
15   1,  9 |      popłakała, weźmiecie ją...~Spojrzał na Domana. Ten, liść urwawszy,
16   1,  10|      się swoją zdobyczą i znowu spojrzał w górę, krew ciekącą ocierając
17   1,  10|      nią, uwiesił się na niej i spojrzał w głąb. Patrzał długo nic
18   2,  14|         się namarszczył tylko i spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym
19   2,  15|   przedrą tutaj - a tu!... Kneź spojrzał na nią.~- Tutaj oni knują
20   2,  15|          Chłopak ku pani białej spojrzał znowu z ukosa, głowę spuścił,
21   2,  16|     sparł czoło, usta zacisnął, spojrzał ku synom i westchnął cicho,
22   2,  17|  przeznaczenia! - mruczał.~Wtem spojrzał na oślepione swe dziecię
23   2,  17|        otoczyli, ale ku nim ani spojrzał.~Tu gwar był w gromadkach
24   2,  17|     tego oznaczało wojnę. Wizun spojrzał na Myszkę z krwawą szyją,
25   2,  17|          Myszko się uśmiechnął. Spojrzał na Wizuna, który głową tylko
26   2,  20| dziesięć, na wsze strony. Doman spojrzał i krzyknął:~- Ogniste wici!~
27   2,  21|     Piasta. Zerwał się mrucząc, spojrzał, chłopcy mu u nóg leżeli
28   2,  21| pozwierali i mocują...~Chwostek spojrzał i zbiegł.~Do izby wpadł
29   2,  21|     znajdziemy kmiecia...~Bumir spojrzał na wieżę...~- Dobywać stołba
30   3,  25|        Jedzie pan brat, jedzie, spojrzał na staruchę i rozśmiał się: -
31   3,  30|  starszyzna milczała, lecz kneź spojrzał na nich nakazująco i odezwał