Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         człowieka nie dostrzegło oko, bór, jak go stworzył Bóg,
 2   1,  1 |          się w krzakach znalazło oko, co podpatrzyło i pomściło
 3   1,  3 |     rozlegał się na okolicę, jak oko sięgnąć mogło. Wspaniały
 4   1,  4 |       jezioro jasne, lśniące jak oko, zdając się przyglądać krajowi,
 5   1,  6 |        coś wesołego. Bystre jego oko dostrzegło Niemca w cieniu.~-
 6   1,  6 |          obmazaną krwią zaschłą, oko jedno wybite, z którego
 7   1,  8 |         Surowy był, milczący, na oko chłodny i wytrzymały. Znano
 8   1,  10| przewierciły otworu, przez który oko bezpiecznie niepostrzeżone
 9   1,  10|         niego i w nim zaświeciło oko drugie... Patrzały teraz
10   1,  10|       otwór dębu, gdzie świeciło oko, zachwiała się - i znikła...
11   1,  10|      zwierzem, któremu strzałę w oko wbił, leżał, liśćmi się
12   1,  10|         mądry Znosek. Ręką tulił oko, z którego krew mu ciekła,
13   1,  10|      dobył z niej żbika, którego oko głęboko było strzałą przeszyte.
14   1,  10|         rżą stada, sycą miody... oko widzi, ręka zgarnia... dobry
15   1,  11|     przez las wędrować, gałąź mu oko wybiła i głowę sobie pokrwawił. -
16   1,  11|     zwlókł, ręką wciąż trzymając oko, a raczej miejsce, z którego
17   1,  11|        brodę do góry i odsłoniła oko.~- A oko... oko ci strzałą
18   1,  11|        góry i odsłoniła oko.~- A oko... oko ci strzałą wybito!
19   1,  11|        odsłoniła oko.~- A oko... oko ci strzałą wybito! Człowiecze! -
20   1,  11|        biedaka, który ręką wciąż oko tulił i zęby ścinając syczał.~-
21   1,  11|          głowę. Jedyne pozostałe oko podniósł ku niej, a w nim
22   1,  11|        siedział...~- A strzałę w oko kto ci posłał?~Znoska przypomnienie
23   1,  11|            A takie miałeś czarne oko! - niczego wcale - zawołała
24   1,  11|          na to ziela trzeba... i oko... Ho! ho! Gdybyś mi nie
25   2,  12|     sobie niż łączyć.~Słoneczko, oko dnia jasnego, świeć nam
26   2,  12|        Jeden odgarniał gałęzie i oko puszczał przodem, a sam
27   2,  13|         na progu zobaczyła kocie oko Znoska.~Z głową obwiązaną
28   2,  14|        ale ludzi nie rozpędzono. Oko w oko stał przeciw tej czerni
29   2,  14|      ludzi nie rozpędzono. Oko w oko stał przeciw tej czerni
30   2,  16|      żelazo mi utopił, aby dobyć oko, i rzucił je, i zgniótł
31   2,  21|   postoją... pójdą!~Gdziekolwiek oko zwróci, spotyka znane twarze;