Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  |        Krak na ziemię upada. Co tu czynić z ciałem brata? Z ziemi
 2   1,  7  |          niewolnikami. Rabów z nas czynić chcą. Odgrażają się, tępią
 3   1,  8  |         ofiarę składać, i co gdzie czynić należało. W sądach też,
 4   1,  8  |        niemiecki sposób panami się czynić chcieli, co cierpiano od
 5   1,  8  |        przez noc myśleć, co z sobą czynić, i do świtu się przysposobić.
 6   1,  10 |              Precz z nim!~- Nie co czynić zostało, tylko iść i to
 7   1,  10 |        głowy pospuszczawszy. - Cóż czynić? - pytali po cichu, patrząc
 8   2,  14 |            spokojnie - moglibyście czynić, co chcecie... ano, pioruny
 9   2,  15 |           zamruczał. - Mów, jak to czynić.~Blada twarz kneźny zarumieniła
10   2,  16 |           z porady Brunhildy kazał czynić przygotowania do obrony.
11   2,  16 | namarszczywszy się - odezwał:~- Co czynić? Nie radziliście się nas
12   2,  16 |         namyślić trzeba, co lepiej czynić, bo naprzeciw wieców i gromad,
13   2,  19 |            znać.~- Nie chcemy tego czynić - rzekł Piastun - wybierzemy
14   2,  19 |       miłować się powinni i dobrze czynić. Nakazywał życie skromne
15   2,  19 |           lękając się, bo im złego czynić bronił, oskarżyli, osądzili
16   2,  19 |       naszego bić się potrzeba, co czynić! Nikomu ta zapowiedź długiej
17   2,  19 |            i ofiarach, których już czynić nie umiano. Wzywała słońca
18   2,  20 |       ofiarne, i wiedzieli, jak to czynić, albowiem pradziada pradziad
19   2,  20 |         wam bronił u źródła ofiary czynić albo na rozdrożu u świętych
20   2,  21 |           ty ze zbójcami rozhowory czynić będziesz? Ze wściekłym zwierzem
21   2,  21 |          za mało! - szepnęła. - Co czynić?~Szeptali długo, Chwostek
22   3,  22 |       rychło... w domu każdy ma co czynić. Chciało się wam pana odmienić,
23   3,  22 |            go, aby im radę dał, co czynić mieli dla rychlejszego sprawy
24   3,  22 |        miejsc świętych pytając, co czynić, abyśmy się od biedy uratowali.
25   3,  26 |    poczynał.~- Azaż nie wiecie, co czynić? - zawołał. - Ja wam nowego
26   3,  28 |          że Niemiec płakać umiał i czynić się niewinnym, serce starego
27   3,  28 |       Piastuna się radzić, co miał czynić. Powrócił z postanowieniem,
28   3,  29 |           z założonymi rękami. Gdy czynić co nie miał, cepy strugał.~
29   3,  30 |         nam przynoszą, radźcie, co czynić mamy. Szmer powstał między
30   3,  30 |     ludziom wprzódy nakazawszy, co czynić mają. Przybito w takim miejscu
31   3,  Dop|  umierającym lub zmarłym książęciu czynić się zwykło, czekali, według